บทที่ 181 ฮูหยินชราฮึดสู้

หวางซื่อรู้ว่าท่านฮูหยินรองคิดสิ่งใดอยู่ ฮูหยินชราไม่ได้ดูแลจัดการธุระต่างๆมานานแล้ว คนในจวนก็หาได้ฟังคำสั่งของฮูหยินชราไม่ เพราะถึงอย่างไร คนที่ป่วยหนักมาเป็นเวลานานและไม่รู้ว่าเมื่อใดจะจากโลกนี้ไปนั้น แน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากจะรับใช้นาง แต่ถ้าหากฮูหยินชราให้การช่วยเหลือนายท่าน ก็จะทำให้เรื่องราวแตกต่างออกไปได้

ท่านฮูหยินรองกลัวว่าจะสูญเสียอำนาจการบริหารจัดการภายในจวนไปนั่นเอง

แต่ว่า จิ้งโหวหยวนปาหลงกลับพูดว่า "ใช่แล้ว ให้ท่านแม่ไปจะดีกว่า ได้ยินว่าสาวใช้คนนี้กลับมาดูแลฮูหยินที่ชราภาพหลายครั้ง และนางจะต้องเข้าพบฮูหยินชราให้ได้ทุกครั้งด้วย"

ท่านฮูหยินรองอึ้งไปสักพัก นางรู้ดีว่าหากจิ้งโหวตั้งใจจะทำอะไรแล้วก็จะไม่มีทางถอดใจง่ายๆ จะต้องทำให้ได้นั่นเอง

จิ้งโหวรีบไปที่ห้องของฮูหยินชรา

แน่นอนว่า การสนทนากับฮูหยินชรานั้น เขารู้จักใช้คำพูดอย่างเหมาะสมเป็นอย่างดี

เขาพูดด้วยความกังวลใจ "จวนอ๋องได้ให้คนมาส่งข่าว บอกว่าชิงเอ๋อร์ตั้งครรภ์แล้ว แต่สภาวะครรภ์ยังไม่แน่ไม่นอนสักเท่าไร ตอนนี้นางได้แต่นอนเพื่อดูอาการ ลูกเป็นกังวลยิ่งนัก แต่ไหนแต่ไรมานางเป็นคนวู่วาม หากเกิดอะไรขึ้นจะต้องแย่แน่ๆ อาการป่วยของท่านแม่ดีขึ้นบ้างแล้วใช่หรือไม่? สามารถไปที่จวนอ๋องสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ?"

ฮูหยินชรารู้สึกผิดหวังในตัวลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก นางล้มหมอนนอนเสื่อมานาน เขามาเยี่ยมนางแค่เพียงไม่กี่ครั้ง หาได้กตัญญูอย่างสุดซึ้งไม่ แต่แน่นอนว่า ผู้เป็นแม่ย่อมรู้จักลูกของตนดีที่สุด จุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ของลูกชายนั้นนางย่อมรู้ดี

ฉู่อ๋องชังน้ำหน้าคนตระกูลโหวเป็นที่สุด ในช่วงที่สภาวะครรภ์ของชิงเอ๋อร์ยังไม่แน่ไม่นอน เขาเองคงจะไม่ค่อยเต็มใจพบหน้าพวกนางเท่าไรนัก แต่นางก็รู้ดีว่าชิงเอ๋อร์รักและเคารพผู้เป็นย่า ในที่สุดนางก็ตัดสินใจออกมาได้สำเร็จ

ฮูหยินชรารู้ทั้งรู้ แต่เมื่อได้ฟังว่าสุขภาพครรภ์ของหลานสาวไม่ปกติก็รู้สึกร้อนใจ นางแสร้งทำเป็นครุ่นคิด ก่อนจะพูดออกมาว่า "ไปสั่งคนให้เตรียมรถม้า ข้าจะไปดูนางเสียหน่อย"

จิ้งโหวดีใจยิ่งนัก เขารีบยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของฮูหยินชรา "ท่านแม่ ถ้าหากได้พบกับท่านอ๋อง ลองพูดเรื่องจวนโหวของเราให้เขาได้ยินด้วยนะ"

ฮูหยินชราแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด นางสั่งซุนมามาให้ไปเตรียมตัว จิ้งโหวรู้ดีว่าฮูหยินชราจะต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ในอนาคตของเขาอยู่แล้ว เขาไม่จำเป็นจะต้องพูดซ้ำ จึงกล่าวลาและเดินออกไป

จิ้งโหวคาดการณ์ได้แม่นยำจริงๆ

มีคนจากจวนจิ้งโหวมาขอเข้าพบ อวี่เหวินฮ่าวไม่ให้นางเข้าพบ แต่เขารู้ว่านางห่วงใยฮูหยินชรา ครั้งนี้ฮูหยินชราเดินทางมาด้วยตนเอง และยังมาทั้งๆที่สุขภาพไม่ค่อยสู้ดี จะไม่ให้เข้าพบก็คงจะไม่ได้

เขาออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง เขาน้อมตัวคารวะนางอย่างนอบน้อม และยังเรียกนางว่าท่านย่าอีกด้วย

ฮูหยินชราเกิดในตระกูลของชนชั้นสูง เข้าใจเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติเป็นอย่างดี นางแตะมืออวี่เหวินฮ่าวเบาๆและกล่าวว่า "ท่านอ๋องรีบลุกขึ้นเถิดเพคะ"

เสด็จย่าของฉู่อ๋องคือไทเฮาองค์ปัจจุบัน หากความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากกว่านี้ คงมิต้องเป็นเช่นนี้ คงต้องว่าไปตามธรรมเนียมปฏิบัติที่เหมาะสม และหามีผู้ใดมาตำหนิเขาได้ คำว่าท่านย่านั้น อวี่เหวินฮ่าวได้พูดออกจากปากไปแล้ว นางเองก็ว่าอะไรไม่ได้ มิเช่นนั้น ก็จะดูเป็นการเสียมารยาท

อวี่เหวินฮ่าวเชิญนางเข้าไปในจวนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เมื่อหยวนชิงหลิงรู้ว่าฮูหยินชราได้มาที่นี่ ก็เตรียมตัวจะลุกขึ้นนั่ง

อวี่เหวินฮ่าวรีบเข้าไปห้าม "ห้ามลุกขึ้นนะ นอนอยู่เช่นนั้นน่ะดีแล้ว ท่านฮูหยินหาใช่คนอื่นคนไกล"

หยวนชิงหลิงจึงบ่นว่า "ข้าเอาแต่นอนจนเอวจะเคล็ดอยู่แล้ว"

"เดี๋ยวข้าค่อยนวดให้เจ้า เจ้าคุยกับท่านฮูหยินไปก่อนนะ ข้าจะไปที่กรม"

หากจะพูดถึงบุคคลเพียงคนเดียวในจวนจิ้งโหวที่เขาไม่ชังน้ำหน้าแล้วล่ะก็ ก็มีเพียงฮูหยินชราผู้นี้นี่เอง ดังนั้น เมื่อฮูหยินชราเดินทางมา เขาจึงวางใจ ย่าหลานจะพูดคุยกัน หากเขาอยู่ด้วยคงจะไม่เหมาะ แต่ถ้าหากอยู่จวนแต่ไม่อยู่พูดคุยด้วย ก็ไม่ดีเช่นกัน เขาจึงใช้โอกาสนี้ไปที่กรมการปริมณฑล

หยวนชิงหลิงรอคอยช่วงเวลาที่เขาจะออกไปข้างนอกมานานแล้ว ได้แต่นอนมา 2 วันโดยที่มีเขาคอยจับตาดูอย่างเคร่งครัด นางแทบจะคลุ้มคลั่งอยู่แล้ว

เมื่ออวี่เหวินฮ่าวเดินออกไปแล้ว ฮูหยินชราก็ได้นั่งลงที่ข้างๆเตียง นางพูดด้วยน้ำเสียงที่พึงพอใจว่า "เขาดีกับเจ้ามากเลยนะ"

หยวนชิงหลิงมองดูฮูหยินชรา นางหาได้ตอบกลับคำพูดของฮูหยินชราไม่ นางเพียงขมวดคิ้วและเอ่ยขึ้นว่า "ท่านยังไม่หายดี จะเดินทางมาไกลขนาดนี้ไม่ได้นะคะ"

ฮูหยินชราเอื้อมมือไปจัดระเบียบเส้นผมของนางพลางกล่าวว่า "ข้าเดินมาเองเสียเมื่อไร ข้านั่งรถม้ามาต่างหาก"

หยวนชิงหลิงตอบกลับ "รถม้าโคลงเคลง ท่านคงจะลำบากแย่?"

ฮูหยินชรากล่าวด้วยน้ำเสียงสะบัดสะบิ้ง "ทำไมล่ะ? ข้ามาแล้วเจ้าไม่ดีใจงั้นหรือ?"

หยวนชิงหลิงยิ้ม "จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะคะ? ท่านมาทั้งทีข้าก็ต้องดีใจอยู่แล้ว เพียงแต่ข้าเป็นห่วงท่านเท่านั้นเอง"

"เอาล่ะ ไม่ต้องมาทำเป็นพูด เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? แสดงอาการชัดเจนมากไหม?" ฮูหยินชราขมวดคิ้วพลางมองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของนาง

"อาเจียน วิงเวียน!" หยวนชิงหลิงพูดอย่างอมทุกข์ "แล้วอีกอย่าง หมอหลวงก็คอยจับตาดูไม่ให้ข้าลงจากเตียง นอกเสียจากจะไปห้องน้ำ ตอนนี้ข้าไปไหนไม่ได้เลยค่ะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็นอนต่อไปแต่โดยดี เป็นแม่คนมันง่ายเสียที่ไหนล่ะ? ก็ลำบากเช่นนี้กันทุกคนนี่นา?" ฮูหยินชราเอ่ยอย่างอารมณ์ดี แต่แววตาของนางเปี่ยมล้นไปด้วยความห่วงใยและความเห็นอกเห็นใจ

หยวนชิงหลิงกุมมือนางเอาไว้ "ท่านพ่อบอกให้ท่านมาหรือคะ?"

"ถึงเขาไม่บอก ข้าก็ต้องมา จะได้คอยดูแลตักเตือนเจ้า เผื่อว่าเจ้าจะหัวรั้นไม่ฟังใคร" ฮูหยินชรากล่าว

หยวนชิงหลิงจึงตอบกลับไปว่า "ไม่ต้องดูแลตักเตือนข้าหรอกค่ะ ตอนนี้คนทั้งจวนต่างพากันจับตาดูข้า จะให้ข้าดื้อรั้นก็คงจะไม่ไหว"

"ก็เพราะว่าท่านอ๋องหวังดีกับเจ้า เจ้าก็อย่าดื้อนักเลย" ฮูหยินชราพิจารณาจากสิ่งที่ได้ฟัง หลานเขยคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ

ไม่ว่าเขาจะเป็นห่วงนางเพราะนางกำลังตั้งครรภ์หรือเพราะสาเหตุอื่นก็ตาม ก็ถือว่าเขาใส่ใจ