บทที่ 186 ใครจะเห็นค่าเรา

หยวนชิงผิงนำข่าวคราวในจวนโหวมาบอก

ระยะนี้ท่านฮูหยินใหญ่รับประทานอาหารได้มากและยังยอมดื่มยาด้วยตนเอง ทุกวันยังออกไปเดินเล่นที่ลานบ้านอีกด้วย พี่ชายหยวนหลุนเหวินถูกย้ายไปที่กรมคลัง ท่านฮูหยินรองสั่งสอนพ่อบ้านในวันนั้นกลับถูกท่านฮูหยินใหญ่พูดแทรกช่วยพ่อบ้านไป

หยวนชิงผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ท่านไม่ได้เห็นว่าสีหน้าของนางดูแย่ขนาดไหน ตาของนางเบิกกว้างมาก ท่าทางจะตกใจมาก"

"นางตกใจอะไรหรือ?" หยวนชิงหลิงถามพลางกินบ๊วยแห้ง

"ก็ตกใจที่ท่านย่ายื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องในจวนน่ะสิ เมื่อท่านย่าเห็นนางตาโตอ้าปากค้างเข้าก็บอกให้นางไปนำสมุดบัญชีมาตรวจสอบ นี่ทำให้นางตกใจจนอึ้งไปเลยเชียวล่ะ"

หยวนชิงหลิงอึ้งไป "จริงหรือ?"

เรื่องสมุดบัญชีนั้นเดิมเป็นเรื่องที่นายหญิงใหญ่ของจวนและฝ่ายบัญชีควรจัดการ ท่านฮูหยินใหญ่เริ่มจะเข้ามาดูแลเรื่องในจวนแล้วหรือ? หลายปีมานี้ท่านฮูหยินรองคงยักยอกเงินส่วนรวมไปไม่น้อย หากตรวจสอบบัญชีจริงนางต้องแย่แน่ ท่านฮูหยินใหญ่ช่างชาญฉลาดนัก หากนางต้องการจะจัดการจริงๆ ท่านฮูหยินรองก็คงปิดบังนางไม่ได้ หยวนชิงหลิงดีใจมาก ท่านฮูหยินใหญ่เป็นเช่นนี้แสดงว่านางเริ่มดีขึ้นแล้ว

จิ้งโหวและหวงซื่อส่งหมูทองมา ปีหน้าคือปีหมู หากราบรื่นลูกของนางจะคลอดในปีหมู ดังนั้นสั่งทำหมูทองก็นับได้ว่าลงทุนไปอยู่มาก พี่ใหญ่หยวนหลุนเหวินส่งป๋องแป๋งมาให้

"ท่านพี่ทำเองกับมือเลย"

หยวนชิงผิงส่งมาให้ ป๋องแป๋งอันนี้ใช้หนังวัวทำ ลูกตุ้มกลมๆ สองข้างเป็นไม้ หยวนชิงหลิงขยับเล็กน้อยก็เกิดเสียงดัง "ตุ้งๆ" คล้ายเสียงหัวใจเต้น ผู้ส่งของขวัญชิ้นนี้ช่างมีความคิดละเอียดรอบคอบนัก ตอนที่ลูกอยู่ในท้องของมารดา เสียงที่เพราะที่สุดก็คือเสียงเต้นของหัวใจมารดา และกลองป๋องแป๋งนี้จะทำให้เด็กน้อยคุ้นเคยและสงบลงได้

"ท่านพี่อยากจะซื้อของที่ดีกว่านี้ให้ แต่เขาไม่มีเงิน เงินเดือนก็ถูกนำเข้าจวนหมด เงินเดือนที่ได้รับจากจวน ท่านพี่ก็รู้ ท่านฮูหยินรองขี้เหนียวนัก เงินเดือนของเขาจึงได้ไม่เท่าไหร่" หยวนชิงหลิงเบ้ปาก

"รู้แล้ว" หยวนชิงหลิงส่งป๋องแป๋งให้ซีมามา "เก็บไว้ให้ดี"

หยวนชิงผิงยังหยิบเสื้อผ้าชิ้นน้อยๆ ออกมาอีกสองชุด สีน้ำเงินลายเมฆ ไม่มีรอยปัก สัมผัสนุ่มนิ่มสบาย นางกล่าวด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ "อันนี้ข้าทำเอง"

หยวนชิงหลิงรับมาและใช้มือลูบดูก็หัวเราะ "เจ้าทำหรือ? สวยจังเลย"

ฉีมามายิ้ม "คุณหนูรองช่างใส่ใจนักเจ้าค่ะ ชุดนี้ทำออกมาได้งดงามอย่างยิ่ง ทำให้ใจของผู้อื่นอ่อนลงทันที"

หยวนชิงผิงเหงื่อตก "ข้าเป็นน้า แต่ก็ไม่มีอะไรจะให้เขา จึงได้ทำเสื้อผ้าชิ้นน้อยๆ ให้สองชิ้น พอคลอดออกมาแล้วข้าจะทำให้อีก"

ยามปกติหยวนชิงผิงเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจอะไรนัก หยวนชิงหลิงคิดไม่ถึงว่าฝีมือตัดเย็บของนางจะประณีตถึงเพียงนี้ หากกู้ซือได้แต่งงานกับนางคงจะโชคดีมาก เมื่อพูดถึงกู้ซือแล้ว หยวนชิงหลิงก็ไล่คนในห้องให้ออกไปเหลือเพียงพี่น้องสองคนคุยกัน

"เรื่องแต่งงานของเจ้ามีความคืบหน้าอย่างไรบ้าง?" หยวนชิงหลิงถาม

หยวนชิงผิงพ่นลมหายใจออกมา "คุยกันอยู่ดีๆ ไม่พูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้หรือ? ทำลายอารมณ์ดีๆ ของข้าเสียหมด"

"ก่อนหน้านี้ข้าบอกให้พี่เขยของเจ้าช่วยเป็นธุระให้หน่อย" หยวนชิงหลิงกล่าว

หยวนชิงผิงตกใจแล้วจึงหัวเราะเยาะ "ไม่เอาน่ะ อย่างท่านอ๋องน่ะหรือจะสนใจจัดการเรื่องนี้? ท่านอย่าได้ปลอบใจข้าเลย อย่างไรแค่ข้ามีชีวิตรอด คนผู้นั้นไม่ได้ชราขนาดนั้นหรือไม่ได้ขี้เหร่จนดูไม่ได้ ข้าก็ช่างมันไปเสียแล้วล่ะ"

"เจ้าคิดเช่นนี้ได้อย่างไร? จะท้อแท้เกินไปแล้ว" หยวนชิงหลิงมักจะรู้สึกว่านางอายุยังน้อย แต่กลับมองโลกในแง่ร้ายนัก อะไรๆ ก็คิดไปในทางร้ายเสียหมด