ตอนที่ 1230 หุ่นยนต์ต้องปกป้องผลประโยชน์โดยรวมของมนุษยชาติ

วันนี้เขียนนิยาย พรุ่งนี้ไปเดินเล่นที่กองถ่าย มะรืนนี้ก็แวะไปดื่มชาที่ห้องทำงานในบริษัท…

เมื่อไม่มีแรงกดดันเรื่องการอัปเดต หลินเยวียนก็ใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม ความเร็วในการพิมพ์ต้นฉบับของหลินเยวียนก็ยังคงโดดเด่นอยู่ดี

เนื้อหาเกี่ยวกับ ‘กฎข้อที่ศูนย์ของหุ่นยนต์’ ที่มีเพียงห้าหกแสนตัวอักษรนั้นไม่ได้ทำให้เขาเสียเวลาไปมากนัก

สองสัปดาห์ต่อมา

วันที่ 22 กุมภาพันธ์

ในช่วงเช้า

หลินเยวียนก็ได้เขียนนิยายเรื่องนี้เสร็จไปเกือบทั้งหมดแล้ว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คู่ต่อสู้อีกสามคนที่เหลือในการประชันวรรณกรรมกลับยังคงไร้ความเคลื่อนไหว

ความกระตือรือร้นในการต่อสู้ดูเหมือนจะลดน้อยลงมากเมื่อเทียบกับคู่แข่งเจ็ดคนก่อนหน้านี้

ช่างเถอะ

ไม่รอแล้ว

บ่ายนี้ก็ปล่อยเลยละกัน!

ในเมื่อพวกเขาไม่มาหาเรา งั้นเราก็เป็นฝ่ายบุกเอง!

ครั้งนี้หลินเยวียนฉลาดขึ้น เขาได้ไปตรวจสอบสถานะนิยายเล่มใหม่ของคู่ต่อสู้อีกสามคนล่วงหน้าแล้ว พบว่าล้วนเป็นแนวทางนิยายขนาดยาวทั้งหมด

เพียงแค่สุ่มเลือกมาหนึ่งคนก็พอ

แล้วใช้นิยายชุดจักรวรรดิกาแลกติกมารับมือก็คือเหมาะที่สุด

ในจักรวรรดิกาแลกติกฉบับบลูสตาร์เล่มที่สองนั้น ได้รวบรวมเนื้อหาของผลงานทั้งสี่เรื่อง ได้แก่ นครโลหะ นครสุริยะ นครอรุณรุ่ง และนครหุ่นยนต์

ก่อนจะปล่อยเผยแพร่ในช่วงบ่าย หลินเยวียนจึงต้องตั้งชื่อรวมเอกภาพ ใช้จักรวรรดิกาแลกติกฉบับบลูสตาร์เสียก่อน

“หรือว่าจะเรียกว่านิยายชุดหุ่นยนต์ดี?”

ไม่ใช่ว่าหลินเยวียนจะขี้เกียจ ตั้งชื่อแบบลวกๆ หรอก

แต่เพราะว่านิยายชุดจักรวรรดิกาแลกติก นั้นแท้จริงแล้วก็แบ่งเป็นสามภาคใหญ่อยู่แล้ว นั่นคือ

นิยายชุดสถาบันสถาปนา

นิยายชุดหุ่นยนต์

นิยายชุดจักรวรรดิกาแลกติกข้าคือหุ่นยนต์ก่อนหน้านี้ก็เป็นเพียงการลองเชิงเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเพียงเรื่องสั้นมารวมๆ กัน เรื่องราวยังค่อนข้างกระจัดกระจาย

ทว่าตอนนี้ต่างออกไป นี่คือเวอร์ชันสมบูรณ์ของนิยายชุดหุ่นยนต์ ซึ่งไม่เพียงแต่อธิบายและวิเคราะห์กฎเหล็กสามข้ออย่างละเอียดขึ้นเท่านั้น แต่ยังได้อธิบายอย่างชัดเจนด้วยว่ากฎข้อที่ศูนย์ของหุ่นยนต์นั้นถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร

…

ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา กระแสการถกเถียงเกี่ยวกับกฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์ยังคงร้อนแรงไม่เสื่อมคลาย

ผู้ที่เข้าร่วมสนทนานั้นไม่ใช่เพียงแค่นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์จากทวีปต่างๆ ของบลูสตาร์ หรือผู้อ่านที่อ่านนิยายจบแล้วเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงบุคคลชั้นนำในแวดวงวิทยาศาสตร์อีกด้วย!

ใช่แล้ว

นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งจากฉินโจว ผู้ทำงานวิจัยด้านหุ่นยนต์ ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลังจากได้อ่านข้าคือหุ่นยนต์

‘ช่วงนี้มีหลายคนมาถามผมว่า กฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์สามารถถูกทำลายได้หรือไม่

ตอนนั้นผมถึงกับมึนไปเลย

กฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์คืออะไร

ผมเองก็สร้างหุ่นยนต์ แต่ไม่ยักเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน!

จนกระทั่งเพื่อนได้มอบหนังสือเรื่องข้าคือหุ่นยนต์ให้ ผมถึงได้กระจ่างและต้องทึ่งไปกับจินตนาการของฉู่ขวงจริงๆ !

ผมชอบแนวคิดที่หนังสือเล่มนี้นำเสนอมาก

จนถึงขั้นนำไปแนะนำให้เพื่อนร่วมงานหลายคนอ่านต่อ

เพื่อนร่วมงานของผมก็มีความเห็นเหมือนกันกับผมเป็นส่วนใหญ่ ต่างก็ยอมรับกฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์กันเป็นอย่างมาก

ส่วนเรื่องที่ว่าหุ่นยนต์จะทำลายกฎได้น่ะหรือ?

ในมุมมองของผม หากไม่มีอำนาจเหนือธรรมชาติเข้ามาเกี่ยวข้อง หุ่นยนต์ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนแปลงกฎทั้งสามได้ด้วยตนเอง

ลองมองจากมิติทางกายภาพก่อน

กฎทั้งสามนี้ควรถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ตอนเขียนโปรแกรม และกลายเป็นตรรกะพื้นฐานของระบบ ผมไม่คิดว่าหุ่นยนต์จะสามารถแก้ไขภาษาการเขียนโปรแกรมของตัวเองได้

ถ้าหากหุ่นยนต์สามารถทำลายกฎเหล็กสามข้อได้จริงล่ะ?

แสดงว่ามีคำอธิบายเพียงข้อเดียวเท่านั้น นั่นคือมีคนจงใจทำให้เป็นเช่นนั้นเพราะถึงอย่างไร หุ่นยนต์ก็คือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยมนุษย์นั่นเอง

แต่นั่นก็เหมือนจะออกนอกประเด็นไปสักหน่อย

สิ่งที่เรากำลังถกเถียงจริงๆ คือหุ่นยนต์สามารถใช้ความสามารถของตัวเองในการฝ่าฝืนกฎเหล็กสามข้อได้หรือไม่

อันที่จริง

เนื่องจากระบบปัญญาประดิษฐ์ยังไม่พัฒนาถึงขั้นที่นิยายวิทยาศาสตร์บรรยายไว้ เราจึงยังไม่เคยมีการสรุปเรื่องกฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์อย่างเป็นระบบ ทว่าหลักการพื้นฐานในการสร้างหุ่นยนต์ของเรา หรือพูดให้ชัดก็คือเงื่อนไขตั้งต้นทั้งปวง ล้วนแล้วแต่มีไว้เพื่อปกป้องมนุษย์ อำนวยความสะดวกให้มนุษย์ และรับใช้มนุษย์ สิ่งนี้เองที่สอดคล้องกับทฤษฎีที่ฉู่ขวงเสนอออกมาทั้งสิ้น’

กล่าวได้ว่า นี่คือการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญด้านหุ่นยนต์โดยแท้จริง!

…

ไม่เพียงเท่านี้

ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีจากจงโจวผู้ทำงานวิจัยในสาขาปัญญาประดิษฐ์ก็ได้รับเสียงเรียกร้องให้ออกมาแสดงความคิดเห็นเช่นกัน!

‘กฎเหล็กสามข้ออาจจะไม่สมบูรณ์แบบนัก

แต่ในฐานะหลักการของหุ่นยนต์ กฎเหล็กสามข้อกลับเป็นวงจรตรรกะที่ปิดสมบูรณ์แบบ

พวกเราทำวิจัยด้านปัญญาประดิษฐ์มาเป็นเวลาหลายปี

และปัญหาหลักที่ทำให้เราปวดหัวมาตลอดก็คือ

จะทำอย่างไรให้มั่นใจได้ว่าปัญญาประดิษฐ์ยังคงถูกควบคุมได้อยู่