บทที่ 11

หลินเยียนไม่ตื่นตระหนกลนลานทั้งสิ้น แต่คุกเข่าลงอย่างเงียบงัน

“เจ้าได้ผลักหลินสี่เข้าไปในห้องหรือไม่?” ฮูหยินเฒ่ามองนางด้วยความปวดใจ ถามเอาเรื่อง

หลินเยียนไม่ได้โกหก “ใช่เจ้าค่ะ”

นางรู้ ท่านย่าต้องเดาได้แล้ว จึงถามคำถามนี้กับนาง

นางไม่ปิดบังท่านย่า ทั้งไม่คิดปิดบังด้วย

“เจ้า—!” ฮูหยินเฒ่าโกรธจนเกือบตาย หยิบไม้เท้าค้ำยันในมือขึ้นมาก็ตีไปบนร่างนาง!

ไม้เท้าค้ำยันตีไปบนร่าง หนักขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละครั้ง

หลินเยียนไม่หลบสักนิด ยืดหลังเหยียดตรง แววตาของนางเย็นชาและมั่นคง

ฮูหยินเฒ่าตีไปสิบครั้ง จึงหยุดมือลง “เจ้ารู้ว่าข้าตีเจ้าเพราะเหตุใดหรือไม่?”

“ระหว่างพี่น้องกัน ควรเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมีมิตรภาพรักกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่ระแวงวางแผนซึ่งกันและกันเจ้าค่ะ” หลินเยียนตอบ

ฮูหยินเฒ่าเห็นนางเข้าใจเหตุผลด้วย จิตใจของนางก็อ่อนลง "ย่ารู้ เป็นพวกนางคิดทำร้ายเจ้าก่อน แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าไม่ควรปฏิบัติต่อหลินเยว่เช่นนี้"

“พวกเจ้าเป็นพี่น้องครอบครัวเดียวกันหากคนหนึ่งบาดเจ็บพลอยบาดเจ็บตามกันไปหมด เจ้าทำร้ายนาง ก็เป็นการได้ทำลายชื่อเสียงของเจ้าเอง!”

หลินเยียนย่อมเข้าใจ

ชาติก่อนนางปฏิบัติตามคำสอนของท่านย่า แม้ว่าหลินฉีและหลินเยว่สองพี่น้องได้ทำสิ่งเลวร้ายต่อนางจนหมดสิ้น แต่นางก็ไม่เคยแก้แค้นมาก่อน ผลบั้นปลายล่ะ? พวกนางยิ่งเปลี่ยนเป็นร้ายกาจมากขึ้นเท่านั้น!

ชาติก่อนนางเคยเป็นคนดีที่เน่าเฟะคราหนึ่ง ชาตินี้นางไม่คิดอยากถูกคนรังแกอีก!

ฮูหยินเฒ่าเห็นว่านางนิ่งเงียบไม่พูดจา ก็ถามอย่างอ่อนโยนว่า: "เจ้ารู้ความผิดหรือไม่?"

ใจนางคิด ขอเพียงหลินเยียนเต็มใจยอมรับผิด นางก็จะปล่อยให้นางลุกขึ้น

ใครจะรู้ ท่าทีของหลินเยียนหนักแน่นมั่นคง "หนูไม่ผิด"

“เจ้าพูดว่าอะไร?” สีหน้าของฮูหยินเฒ่าเปลี่ยนไปทันที นางไม่อยากจะเชื่อเลย

หลินเยียนมองเข้าไปในดวงตาของนางแล้วพูดทีละคำว่า: "หนูไม่ผิด!"

“แก!” ฮูหยินเฒ่าถูกทำให้โกรธจริงๆ จนคิดอยากจะตีนาง แต่กลับใจอ่อน สุดท้ายได้แต่กัดฟันเท่านั้น พูดว่า “เจ้าคุกเข่าที่นี่ ทบทวนความคิดตนเองให้ข้า รู้ว่าผิดแล้วเมื่อไร เจ้าค่อยลุกขึ้นมาอีกเมื่อนั้น!”

หลังจากนั้นนางพูดจบ ก็พยุงด้วยไม้เท้าค้ำยันจากไปด้วยความโกรธ

หลินเยียนคุกเข่าอยู่ในห้องโถงของบรรพชน หลังของนางยังคงยืดตรงเหมือนเดิม แววตาของนางมั่นคงสดใสชัดเจนอย่างหาใดเสมอเหมือน

...

ภายในตำหนักเลิ่งอ๋อง

คงชิงทหารองครักษ์ผู้ติดตามซึ่งถูกเลิ่งม่อเฉินเลิ่งอ๋องส่งไปสอดแนมเลิ่งชิงหยานจิ้งอ๋องมาพร้อมข่าวใหญ่ กลับมารายงานอย่างมีความสุขว่า "ท่านอ๋อง เมื่อวานนี้จิ้งอ๋องไปวัดม้าขาวพ่ะย่ะค่ะ"

“ข้ารู้” น้ำเสียงเลิ่งม่อเฉินราบเรียบ

คงชิงหัวเราะแฮะๆ “ท่านทราบว่าอยู่ดีๆ เขาไปวัดม้าขาวทำอะไรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เลิ่งม่อเฉินเหลือบตาขึ้น มองเขาด้วยสายตาเย็นชาไปแวบหนึ่ง

คงชิงไม่กล้าหัวเราะในชั่วพริบตาเดียว รีบปรับสีหน้าเป็นงานเป็นการขึ้นมาแล้วพูดว่า: "เมื่อไม่กี่วันก่อน คุณหนูรองของตระกูลหลินกับไท้จวิ้นเฒ่าไปที่วัดม้าขาวกินเจ วันนี้เพิ่งกลับมา เมื่อคืนจิ้งอ๋องก็ไปวัดม้าขาวนัดพบคุณหนูรองเป็นการส่วนตัวพ่ะย่ะค่ะ”

“จิ้งอ๋องคิดต้องการแต่งงานกับลูกสาวกำพร้าของแม่ทัพหลินผ่านทางคุณหนูรอง เพื่อที่จะได้รับการสนับสนุนจากจวนแม่ทัพและจวนหรงกั๋วกง แต่คุณหนูใหญ่หลินกลับไม่สนใจ เขาไปขอแต่งงานแต่ไร้ผล ก็คิดอยากร่วมมือกับคุณหนูรอง ให้คุณหนูใหญ่สูญเสียพรหมจรรย์ ในเวลาเดียวกัน เขาปรากฏตัวในที่นั่นโดยไม่รังเกียจถึงอดีต เพื่อได้ใจของคุณหนูใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่เลิ่งม่อเฉินฟังจบ ดวงตาอันเย็นชาที่งามน่าดูคู่หนึ่งของเขาพลันยิ่งเย็นยะเยือกลงทันที

ในเวลานี้ หนานซิงผู้ติดตามอีกคนก็กลับมาเช่นกัน “ท่านอ๋อง ข้าน้อยได้ตรวจสอบจนเข้าใจ คนที่วางยาแก่ท่านในตำหนักองค์หญิงใหญ่คือองค์หญิงหวี่โหรว ว่ากันว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนนางเดินอย่างสนิทสนมกับคนจากตำหนักจิ้งอ๋องมากพ่ะย่ะค่ะ”

คงชิงไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงในช่วงสองวันที่ผ่านมา ต้องตกตะลึงเมื่อได้ยินวาจานี้ "วางยาอะไรหรือ?"

ทว่าดูเหมือนเลิ่งม่อเฉินไม่คิดหยิบยกเรื่องระยำแก่ใจเหล่านี้ขึ้นมา เพียงพูดกับหนานซิงว่า: "ส่งสิ่งที่เจ้าตรวจพบไปให้องค์หญิงใหญ่ทั้งหมดด้วยกัน"

ซวี่หวี่โหรวเป็นลูกสาวขององค์หญิงใหญ่ หากพัวพันถึงนาง นั่นเขาก็ต้องกริ่งเกรงองค์หญิงใหญ่

หลังจากที่หนานซิงรับคำสั่ง เขาได้คิดเรื่องหนึ่งขึ้นมา พูดว่า "ใช่แล้ว คุณหนูใหญ่ของจวนแม่ทัพถูกไท้จวิ้นเฒ่าลงโทษให้คุกเข่าในห้องโถงบรรพชนและนางไม่ได้รับอนุญาตให้ยืนขึ้น จวบจนถึงตอนนี้พ่ะย่ะค่ะ"

สีหน้าของเลิ่งม่อเฉินเปลี่ยนไปทันที ขมวดคิ้วมุ่นไว้แน่น