บทที่ 12

ใจนางรู้สึกสับสนดุจปอในชั่วพริบตาเดียว มือกุมเสื้อคลุมไว้แน่น หายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง จึงสงบสติอารมณ์ลงอย่างช้าๆ

ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ชาตินี้นางจะไม่มีวันเกี่ยวข้องกับเขาอีกทั้งหมด

ในเรื่องนี้พวกเขาล้วนตกเป็นเหยื่อ ตอนนี้นางสามารถไม่ตำหนิเขา ไม่แค้นเขาได้ แต่นางยังคงไม่สามารถปฏิบัติต่อเขาด้วยใจปกติได้เหมือนเดิม ทั้งนี้ชาติก่อนนางต้องทนทุกข์ทรมานมากเกินไปเพราะเขา และตั้งแต่ที่เขาทำให้นางแปดเปื้อน ก็เคยไม่ปรากฏตัวอีกเลย นางไม่สามารถให้อภัยเขาได้

หลินเยียนเก็บความคิดขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก นางรีบขยำเสื้อคลุมให้เป็นก้อนกอดไว้ในอ้อมแขนของนาง ใช้แขนเสื้อของนางบังมันไว้

ประตูห้องโถงบรรพชนถูกผลักให้เปิดออก และสาวใช้ที่อยู่ข้างกายฮูหยินเฒ่าเข้ามาทำความเคารพ พูดว่า: "คุณหนูใหญ่ ไท้จวิ้นเฒ่าขอให้บ่าวพยุงท่านกลับไปพักที่ห้องเจ้าค่ะ"

หลินเยียนยิ้มอย่างเนิบๆ

ถึงที่สุดแล้ว ท่านย่าตัดใจสลัดนางไม่ลง

นางยันพื้นลุกขึ้นมา นวดเข่าที่เจ็บปวด กอดเสื้อคลุม เดินออกไปข้างนอก

สาวใช้เดินตามหลังนาง เหลือบมองเสื้อคลุมในอ้อมแขนของนาง ไม่พูดอะไรมากทั้งสิ้น

หลังจากส่งหลินเยียนไปถึงในเรือน สาวใช้ก็จากไป

“คุณหนู นับว่าท่านกลับมาแล้ว บ่าวกังวลใจแทบตายกันหมดเจ้าค่ะ!” เหลียนเฉียวสาวใช้คนโตของหลินเยียนวิ่งออกมาด้วยทั่วหน้าที่เป็นกังวลพูดด้วยความห่วงใย

หลินเยียนมองดูนางอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง

ชาติก่อน นางจนกระทั่งวาระสุดท้าย จึงเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเหลียนเฉียวอย่างชัดแจ้ง

นางเป็นคนของหลินฉี แอบช่วยหลินฉีทำเรื่องหลายอย่างเพื่อทำร้ายนาง

แม้แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก็ยังเกี่ยวข้องกับเหลียนเฉียวด้วย

ข้างกายหลินเยียนมีสาวใช้สองคน คนหนึ่งคือเจี้ยงเซียง อีกคนคือเหลียนเฉียว จู่ๆ เช้านี้เจี้ยงเซียงปวดท้องท้องเสีย ไม่สามารถติดตามนางไปงานเลี้ยง เหลียนเฉียวเห็นเจี้ยงเซียงอาการหนัก ก็ขออยู่ดูแลนางเอง สุดท้ายหลินเยียนก็ไปงานเลี้ยงคนเดียว นี่จึงตกอับถึงจุดที่นางถูกหลินเยว่เชือดเฉือน

แต่หลินฉียอมจัดให้หลินเยว่ลงมือ ไม่ได้วางแผนให้เหลียนเฉียววางยาไปหมด สันนิษฐานว่าเหลียนเฉียวในใจของนาง ยังมีค่าใช้การมากกว่าหลินเยว่น้องสาวแท้ๆ คนนี้ของนางเอง

ในใจหลินเยียนกำลังดีดลูกคิด ก็ได้ยินเสียงที่เป็นกังวลของเจี้ยงเซียงดังมาจากนอกประตู "คุณหนู คุณหนูท่านสบายดีไหมเจ้าค่ะ?"

ทันทีที่เจี้ยงเซียงเข้ามาปุ๊บ นางก็รีบดึงหลินเยียนไว้ทันที มองสำรวจขึ้นลงอย่างกังวลใจ

“ข้าสบายดี” ชาติก่อนเพื่อช่วยชีวิตนาง เจี้ยงเซียงได้ตายอย่างน่าสลดใจ ชาตินี้ได้พบเพื่อนเก่าของนางอีก ในสายตาของหลินเยียนเต็มไปด้วยความรักสงสาร “สุขภาพเจ้า รู้สึกดีขึ้นไหม?”

“หมอสั่งยาแล้ว บ่าวดีขึ้นมากเจ้าค่ะ” เจี้ยงเซียงพูดพลาง พยุงหลินเยียนเดินเข้าไปในห้อง

เหลียนเฉียวเดินตามอยู่ข้างหลัง เห็นเสื้อคลุมในมือของหลินเยียน จึงถามว่า "ที่คุณหนูถือไว้นี้เป็นเสื้อคลุมของนายน้อยคนไหนหรือเจ้าค่ะ?"

หลินเยียนไม่ตอบ มอบเสื้อคลุมให้เจี้ยงเซียงโดยตรง "ไป เก็บไว้"

เจี้ยงเซียงไม่ได้ถามสักประโยค เพียงรับคำปฏิบัติการเท่านั้น

เหลียนเฉียวรู้สึกว่าหลินเยียนเย็นชาต่อตนเองไปบ้าง ก็รีบมาข้างหน้ารินชาให้นาง "ได้ยินมาว่าวันนี้คุณหนูเกิดเรื่องในตำหนักขององค์หญิงใหญ่เรื่องร้ายแรงหรือไม่? คุณหนูท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่เจ้าค่ะ? "

“ข้าไม่เป็นไร ที่เกิดเรื่องเป็นน้องสี่”

แววตาของหลินเยียนมองไปยังนางอย่างเฉียบแหลม เตือนว่า: "ในอนาคต หากเจ้าไม่ทราบข่าวแน่ชัด อย่าพูดจาเหลวไหล วันนี้อยู่ในเรือนข้า ข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า วันข้างหน้าออกจากจวน พูดผิดประโยค ก็ต้องศีรษะหลุด"

ความตกใจอย่างกะทันหันทำให้เหลียนเฉียวตื่นตระหนก