ตอนที่ 5 รักโดยลำเอียงอย่างโจ่งแจ้ง

เฮ่อเหลียนเย่ว์ไม่ได้ทำอะไร ในมุมมองของเขา ยืมมือลี่ผินทำให้ซือหลิงหลงได้รับความลำบากซะบ้างก็ดี

แต่หูกลับได้ยินเสียง ฝูไท่ที่พาคนอีกกลุ่มเดินเข้ามาอย่างรีบร้อนและร้องตะโกนด้วยเสียงแหลม

“ฮ่องเต้เสด็จ”

และปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น ก็คือซือหลิงหลงที่รวบรวมพละกำลังและใช้เท้าเตะไปยังบริเวณหน้าอกของลี่ผิน

เหล่านางกำนัลที่จับตัวซือหลิงหลงเอาไว้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็พบว่าเจ้านายของตนเองนั้นถูกเตะจนล้มลงไปที่พื้นแล้ว และซือหลิงหลงที่เดิมทีควรจะถูกพวกเขาจับตัวเอาไว้

กลับดิ้นรนจนหลุดจากพันธนาการตั้งนานแล้ว ยกชายกระโปรงและวิ่งไปยังต้นเสียงที่ดังขึ้นทันที

“ช่วยด้วย” ซือหลิงหลงร้องตะโกน พลางวิ่งตึงตังไปหาเฮ่อเหลียนเย่ว์ที่เพิ่งมาถึง วิ่งไปทางด้านหลังเฮ่อเหลียนเย่ว์ กอดแขนของเขาเอาไว้ ทำท่าเหมือนคนที่อ่อนแอมาก แต่ในใจกลับตะโกนเสียงดัง

'ไอ้ฮ่องเต้บ้าถ้าขืนนายมาช้าอีกสักหน่อยฉันคงต้องถูกผู้หญิงของนายฉีกเป็นชิ้นๆแน่ พระสนมในสมัยนี้ทำไมถึงไม่เคารพกฎการต่อสู้เอาซะเลย'

เฮ่อเหลียนเย่ว์กวาดสายตามองซือหลิงหลิงที่อยู่ข้างๆด้วยท่าทีหวาดกลัว แล้วมองไปยังลี่ผินที่กุมหน้าอกร้องโหยหวนอยู่บนพื้น ใช้ความคิดโดยที่สีหน้าไร้ความรู้สึก

นี่มันใครรังแกใครกันแน่

ขณะที่กำลังจะเปิดปากเอ่ยตำหนิ จู่ๆก็มีเสียงในใจหลายเสียงดังเข้ามาในหูอย่างไม่ทันตั้งตัว

ฝูไท่ 'โชคดีที่ข้าตะโกนได้เร็ว ทำให้ฮ่องเต้มาทันสถานการณ์วีรบุรุษช่วยสาวงามพอดี ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าฮ่องเต้จะทรงให้ความสำคัญกับหลางกุ้ยเหรินถึงเพียงนี้ วันหน้าต้องเฝ้าดูให้ดีเสียแล้ว '

เหล่านางกำนัล ' ทำอย่างไรดี ฮ่องเต้เสด็จมาแล้ว พวกเราจบเห่แน่ '

เหล่าทหารคุ้มกัน ' ทุกคนมีงานแล้ว เตรียมตัวจับกุมได้เลย '

เฮ่อเหลียนเย่ว์ฟังเสียงวุ่นวายที่ดังขึ้นรอบตัว แม้ว่าใบหน้าจะพยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ แต่มุมปากกลับอดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมา

ถ้าหากไม่ได้ยินเสียงเหล่านี้ เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าที่แท้หัวหน้าขันทีและทหารคุ้มกันของเขาปกติแล้วจะมีพฤติกรรมเช่นนี้

และสิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ออกคือ แค่เสียงของซือหลิงหลงก็แล้วไปเถอะ แต่ทำไมเสียงในใจของคนรอบข้างถึงได้ผุดขึ้นมาให้เขาได้ยินอยู่เสมอเช่นนี้

ทันใดนั้นสายตาของเฮ่อเหลียนเย่ว์ก็หันไปมองซือหลิงหลงที่ยังคงจับแขนของเขาเอาไว้แน่น ดวงตาลึกล้ำ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

ขณะกำลังครุ่นคิด จู่ๆก็มีอีกคนหนึ่งพุ่งเข้ามาที่ข้างเท้าของเขา เป็นลี่ผินที่ถูกเตะจนล้มหงายเมื่อครู่นี้นี่เอง

เห็นนางเอามือกุมท้อง ร้องไห้น้ำตาร่วงหล่นราวกับสายฝน ดูน่าเวทนามาก

“ฮ่องเต้เพคะ ฮ่องเต้ต้องให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันนะเพคะ หลางกุ้ยเหรินไร้มารยาท ถึงกับลงมืออย่างโหดร้ายกับหม่อมฉันเช่นนี้ หม่อมฉันเจ็บมากเลยเพคะฮือๆๆ”

ซือหลิงหลงได้ยินแล้วก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมา

'นี่นี่นี่ เมื่อกี้ฉันเตะที่หน้าอกนะ ทำไมเธอถึงเอามือไปกุมท้อง หรืออยากจะใส่ร้ายว่าฉันเป็นคนทำให้สายเลือดมังกรในท้องของเธอต้องตาย '

เฮ่อเหลียนเย่ว์อดไม่ได้ที่จะถลึงตาให้กับซือหลิงหลง

คนคนนี้หาเรื่องเก่งจริงๆ

เมื่อครู่เขาเห็นท่าเตะของซือหลิงหลง แม้จะบอกว่าเป็นการถูกบีบให้ต้องต่อสู้กลับ แต่ก็ไม่ได้ออมแรงเลยสักนิด แล้วมองลี่ผินที่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร