ตอนที่11 ผู้คุมเกมร้อน

ตอนที่11 ผู้คุมเกมร้อน

พรึบ!

อุ้มร่างบางลอยขึ้นจากโซฟา เปิดประตูพาขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

บรื๊น…

รถยนต์คันหรูขับออกไปด้วยความเร็วเกินที่มหาวิทยาลัยกำหนด ดีที่ช่วงเวลานี้ไม่มีนักศึกษาคนอื่น

"คุณจะพาหนูไปไหนคะ"

"คิดว่าผมจะพาไปที่ไหนล่ะ"

"จอดรถให้หนูลงด้วยค่ะ ไม่อย่างนั้นหนูจะโทรบอกเพื่อน" เธอขู่ออกไปคำโต หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์แต่ยังไม่กดโทรออกทันที

"โทรสิ บอกเพื่อนคุณด้วยว่าคืนนี้คุณจะค้างกับผม" ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ หน้าตาเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านกับคำขู่ของเธอ

"คุณคิดว่าหนูไม่กล้าเหรอคะ"

พรึบ!

ตู๊ด…

ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งละจากพวงมาลัยดึงโทรศัพท์ในมือหญิงสาวไปกดต่อสายโทรออกทันที

'แกอยู่ไหนยัยพิมพ์ เขาทำอะไรแกหรือเปล่า' เสียงร้อนรนของรินดาดังมาตามสาย

'ผมไม่ได้ทำร้ายเพื่อนคุณหรอก' เสียงเรียบตอบกลับปลายสาย

'อาจารย์ภาคภูมิ แล้วยัยพิมพ์ล่ะคะ' รินดาถามกลับน้ำเสียงอ่อนลง

'เธอนั่งอยู่ข้างผมนี่แหละ และเธอสบายดี' เขาตอบกลับ เหลือบมองหน้าเธอ

'แล้วทำไมอาจารย์ถึงได้โทรมาล่ะคะ'

'ผมแค่โทรมาบอกว่าคืนนี้พิพิมพ์จะค้างที่คอนโดผม ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลเธออย่างดี'

'เอ่อ…ค้างที่คอนโดอาจารย์เหรอคะ'

'ใช่ คอนโดผม ติดแม่น้ำเจ้าพระยา'

'เข้าใจแล้วค่ะ ฝากดูแลยัยพิมพ์ด้วยนะคะ'

'แค่นี้นะครับ' พูดจบก็กดตัดสายทันที พิพิมพ์ได้แต่นั่งนิ่งฟังบทสนทนาของทั้งสอง

บรรยากาศในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังเล็ดลอดเข้ามาบางจังหวะที่เร่งความเร็ว พิพิมพ์เผลอปล่อยความคิดล่องลอย ย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์คืนนั้น

สัมผัสของเขา จูบของเขา จนเธอเผลอจิกเล็บลงบนต้นขาแน่น

"กลัวเหรอ"

“คะ! เปล่าค่ะ”

“อย่าทำ…” เสียงเขาเบาลงกว่าทุกครั้ง

“ขาเป็นรอยแดงหมดแล้ว” ฝ่ามือหนาดึงมือเธอออกจากต้นขา ก่อนจะกุมไว้บนหน้าตัก ปลายนิ้วลูบหลังมือเธอแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยน ขัดกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้าอย่างชัดเจน

พิพิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย สายตาที่เคยแข็งกร้าวค่อย ๆ อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เธอก้มมองมือของตัวเองก่อนจะค่อย ๆ ดึงกลับมาวางไว้บนหน้าตักเหมือนพยายามดึงสติกลับมา