ตอนที่10 ห้องพักอาจารย์ตอนเย็น

ตอนที่10 ห้องพักอาจารย์ตอนเย็น

"แต่คุณ" พิพิมพ์อ้าปากจะเถียงกลับ ก็ต้องกลืนคำพูดทุกอย่างลงคอ เพราะมีสายตาของพิธาและรินดาจับจ้องอยู่

"ค่ะ อาจารย์"

รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมุมปาก พิพิมพ์ไม่สามารถโต้กลับเขาได้เลยแม้แต่น้อย จำต้องรับปากและเดินออกไปเงียบ ๆ พร้อมความโกรธที่โดนเขาเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว

"ยัยพิมพ์ แกโอเคไหม" รินดาเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นเพื่อนถอนหายใจเป็นสิบ ๆ ครั้ง

"ฉันโอเค ฉันจัดการได้"

"แกกับอาจารย์ภาคภูมิ ไม่ได้มีเรื่องอะไรกันใช่ไหม" สีหน้ารินดาแสดงออกชัดเจนว่ากังวลและเป็นห่วง

"ถ้าแกหมายถึงเรื่องทะเลาะกัน ไม่มีหรอก" รินดามีคำถามขึ้นในหัวทันทีหลังจากได้ยินคำตอบ

"งั้นคงมีเรื่องอื่นสินะ ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวแกมากนัก แต่ถ้ามีเรื่องอะไรให้ฉันช่วยแกบอกฉันได้เลยนะ ฉันอยู่ข้างแกเสมอ" รินดาหันไปบอกเพื่อนสีหน้าจริงจัง หลังจากเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ กลิ่นน้ำหอมบนตัวอาจารย์หนุ่มค่อนข้างชัดเจนว่าคือกลิ่นเดียวกับที่เธอได้กลิ่นตั้งแต่เมื่อวาน

"ขอบใจแกมาก ฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จฉันจะเล่าทุกอย่างให้แกฟังนะ เข้าห้องเรียนกันเถอะ"

ตอนเย็น

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ อย่าลืมทำรายงานส่งให้ทันตามกำหนดเวลาที่ผมแจ้งไปนะครับ แล้วเจอกันวันศุกร์" อาจารย์ประจำคลาสพูดจบก็เดินออกจากห้องไป นักศึกษาพากันทยอยเดินออกจากห้องตามไปเช่นกัน

"นี่ก็มืดแล้ว เดี๋ยวฉันไปพบอาจารย์ภาคภูมิเป็นเพื่อนแกแล้วกัน"

"ไม่เป็นไรหรอก แกกลับไปก่อนเถอะ แกบ่นว่าหิวไม่ใช่เหรอ กลับไปหาอะไรกินก่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน" พิพิมพ์ปฏิเสธทันควัน เพราะเธอรู้ดีว่าที่เขาเรียกพบเธอไม่ใช่เหตุผลเรื่องรายงาน เพราะรายงานทั้งหมดเขาเป็นคนแก้ให้เธอเองกับมือ

"แกแน่ใจนะ"

"ไม่ต้องห่วงฉัน เขาไม่ทำอะไรฉันหรอก" พิพิมพ์ตอบกลับสีหน้าจริงจัง

"โอเค ถ้ามีอะไรรีบโทรมาหาฉันนะ"

"โอเค"

ร่างบางในชุดนักศึกษาเดินไปตามทางเดินที่สว่างจ้าตลอดแนว ไม่มีนักศึกษาคนอื่นเดินสวน ไฟบนตึกเรียนมืดสนิท บ่งบอกว่าการเรียนของวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว มีเพียงอีกตึกที่มีเรียนภาคค่ำยังคงเปิดไฟอยู่ แต่ก็อยู่ห่างออกไป

ขาเรียวยาวบนรองเท้าส้นสูงรีบสาวเท้าไปข้างหน้า ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าห้องที่เธอคุ้นเคย จากนั้นเธอหยิบมือถือขึ้นกดถ่ายวิดีโอไว้เป็นหลักฐานก่อนจะเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

กำปั้นเล็กยกขึ้นเคาะประตูหน้าห้อง แต่ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยืนรอเงียบ ๆ ถ้าเขาไม่เปิดประตูเธอก็จะกลับทันที เพราะมีหลักฐานแล้วว่ามาพบเขาตามที่เขาบอกแล้ว

แกร็ก!

เสียงประตูปลดล็อกจากด้านใน ไม่มีเสียงของเขาเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน เธอยืนชั่งใจอยู่หน้าประตูอยู่นาน ว่าจะเปิดเข้าไปดีหรือไม่

"จะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนเลยหรือไง" เสียงเรียบดังออกมาจากด้านใน

ก่อนที่เธอจะทันตัดสินใจ