ตอนที่5 ห้องเกือบลุกเป็นไฟ

ตอนที่5 ห้องเกือบลุกเป็นไฟ

“นี่ห้องพักอาจารย์นะคะ ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้”

“แล้วไง” คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้เธอนิ่ง วงแขนเขากระชับขึ้นนิดหนึ่ง

“ถ้าไม่อยากให้ผมทำมากกว่านี้…ก็หยุดดิ้น” เธอนั่งนิ่งตามคำสั่ง สายตาโฟกัสไปที่หน้าจอ ทั้งที่สมาธิแทบไม่มี

“ตรงนี้ต้องเพิ่มรายละเอียด” เขาพูดเหมือนปกติ แต่มือของเขายังวางอยู่ที่เอวคอด

"เดี๋ยวหนูกลับไปแก้ไขค่ะ” เธอรีบพูดตัดบท เพราะต้องการหลุดไปจากพันธะการของเขาเร็ว ๆ

“ฟังให้จบก่อน ผมยังพูดไม่จบ หรืออยากโดนหักคะแนน” เธอปิดปากเงียบ กัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ

"เอะอะก็จะหักคะแนน ตกลงว่าถ้าหนูแก้แล้ว ยังจะให้คะแนนหนูอยู่ไหมคะ"

"หึ หึ" เขาหัวเราะเบา ๆ

“ขึ้นอยู่กับว่าคุณตั้งใจแค่ไหน” คำว่า “ตั้งใจ” ฟังดูมีความหมายแฝง พิพิมพ์รู้ แต่ไม่กล้าพูด เธอพยายามลุกขึ้นจากตักแกร่ง แต่ดูเหมือนเขาตั้งใจรัดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ

“ชิ ไม่ให้ก็ไม่เอา ปล่อยหนูค่ะ” เธอพยายามแกะมือเขาออกอีกครั้ง

“ปล่อยหนูค่ะ หนูจะไปกินข้าว” แต่ยิ่งดิ้น วงแขนเขากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น

“พิพิมพ์…ผมบอกว่าอย่าดิ้น” เสียงทุ้มกดต่ำลอดไรฟัน ราวกับกำลังข่มอะไรบางอย่างเอาไว้

“คุณก็ปล่อยหนูสิคะ”

“ทีเมื่อคืน…ไม่เห็นดิ้นแบบนี้” ประโยคนั้นทำให้เธอชะงัก

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะคะ นั่นมันเรื่องของเมื่อคืน”

"หึ หึ" ภาคภูมิหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“งั้น…” เขาโน้มลงมาใกล้ เสียงต่ำกระซิบชิดข้างหู

“อยากทำให้เป็นเรื่องของวันนี้ไหมล่ะ” ภาคภูมิไม่ได้ปล่อยเธอ แต่กลับหมุนตัวให้เธอหันหน้าเข้าหาเขาแทน มือใหญ่ยังคงวางอยู่ที่เอวบาง ไม่ยอมขยับไปไหน พิพิมพ์เงยหน้ามองเขา แววตาทั้งดื้อทั้งระแวง

“อาจารย์จะทำอะไรคะ”

“กำลังคิดอยู่ว่าจะหักคะแนนตรงไหนดี”

“นี่คุณ” คำด่าถูกกลืนหายไป เมื่อเขาโน้มหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่น ๆ แตะอยู่แถวปลายจมูกโด่ง

“ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว” เขาพึมพำเบา ๆ “ปากจะยาวเท่าเป็ดแล้ว”