ตอนที่ 6
ตอนที่6 เกือบโดนจับได้
September 18, 2026
ตอนที่6 เกือบโดนจับได้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นถี่และแรง
“ไอ้ภูมิ! เปิดประตู มึงทำอะไรอยู่วะ”
พิพิมพ์สะดุ้ง หัวใจแทบหลุดออกมานอกอก
“เปิดประตูสิคะ!” เธอกระซิบเสียงแข็ง หันไปจ้องเขา แต่ภาคภูมิยังนั่งนิ่ง สายตามองเธอเรียบนิ่ง เหมือนกำลังสนุก
“รีบอะไร”
“คนข้างนอกเขาจะคิดยังไง”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะดังขึ้นอีก
“ไอ้ภูมิ! ได้ยินไหมวะ!”
พิพิมพ์รีบเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิด กึก! แต่เปิดไม่ได้ เธอหันกลับมามองค้อน
“นี่คุณ เปิดเดี๋ยวนี้นะ”
ภาคภูมิเอนหลังพิงเก้าอี้ ตวัดขาขึ้นไขว่ห้าง มองเธอสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย
“มานี่ก่อน” น้ำเสียงเรียบออกคำสั่ง
“ไม่ค่ะ” ยืนกรานเสียงแข็ง
“งั้นก็ไม่ต้องออกไป”
“คุณ!”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“ไอ้ภูมิ ตายห่าไปแล้วหรือไง” เสียงด้านนอกเริ่มหงุดหงิด พิพิมพ์กัดปากแน่น ก่อนจะเดินกลับมาหาเขาอย่างจำใจ
“ต้องการอะไรอีกคะ”
เขามองหน้าเธอ ก่อนจะโฟกัสที่ริมฝีปากบางอมชมพู ก่อนจะพูดขึ้น
“จูบผม”
"คะ!!" เธอชะงัก
“ไม่ค่ะ”
“งั้นก็ไม่ต้องออกไป”
เขายักไหล่เล็กน้อย เหมือนไม่สนใจเลยว่าคนข้างนอกจะคิดยังไง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นกดดันเธออีกครั้ง พิพิมพ์หลับตาแน่น ถอนหายใจแรง สุดท้ายเธอก็เขย่งเท้าขึ้น
จุ๊บ!
ริมฝีปากแตะเขาเร็ว ๆ แล้วรีบถอย
“ทีนี้จะเปิดได้หรือยังคะ…อื้อ" พูดยังไม่ทันจบ ฝ่ามือหนาดึงรั้งเธอเข้าหา
“อื้อ…” จูบคราวนี้เนิบนาบ ไม่เร่งเร้า ค่อย ๆ สัมผัสปากบางอย่างอ่อนโยน เหมือนแกล้งเธอเล่น แต่เป็นการจูบจริง เพียงแค่ไม่สอดลิ้นเข้าในโพรงปากแค่นั้น ก่อนที่เขาจะยอมปล่อย
“แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย” เขาพึมพำเบา ๆ พิพิมพ์หายใจหอบเล็กน้อย หน้าแดงจัด
“เปิดประตูได้แล้วค่ะ”
ภาคภูมิหยิบรีโมตขึ้นมา แต่ยังไม่กดปลดล็อกทันที เขามองหน้าเธอ แล้วพูดขึ้น
“เย็นนี้ ไปเจอผมที่ลานจอดรถ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่แววตาจริงจังคล้ายออกคำสั่ง
“หนูไม่ไปค่ะ”
"ถ้าเย็นนี้ผมไม่เจอคุณ ผมจะตามไปถึงคอนโด"
แกร๊ก
พูดจบประตูเปิดออกทันที พิพิมพ์กำลังอ้าปากเถียงต้องหุบลงทันที เพราะประตูห้องถูกเปิดเข้ามาจากคนด้านนอก
"ทำห่าอะไรอยู่ กูยืนรออยู่เกือบชั่วโมง แล้วนี่ใคร" พิธาที่พึ่งเข้ามาใหม่หันไปโฟกัสนักศึกษาสาวที่ยืนหน้าเหวออยู่วางตัวไม่ถูก
"นักศึกษา หรือมึงมองเป็นแม่บ้าน" ภาคภูมิตอบกลับเสียงเรียบ
"กูรู้ว่านักศึกษา แล้วมาทำอะไรที่นี่"