ตอนที่7 โดนหลอก

ตอนที่7 โดนหลอก

พิพิมพ์ขึ้นรถ ประตูปิดดังปั้ง รถเคลื่อนออกทันที เธอนั่งนิ่ง เข้าใจว่าเขาจะพาไปส่งคอนโด ไม่มีคำถาม ไม่มีบทสนทนา

ช่วงแรกเส้นทางยังคุ้นตา แต่ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหันขวับไปถามชายหนุ่มที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ

“คุณจะพาหนูไปไหนคะ”

“คอนโด”

“แต่นี่ไม่ใช่ทางไปคอนโดหนู”

“ใครบอกว่าจะไปคอนโดคุณ” ตอบกลับเสียงเรียบ สายตายังมองถนนข้างหน้า

“ก็คุณ”

“ไม่เคยพูดสักคำว่าจะไปคอนโดคุณ”

พิพิมพ์เม้มปาก หันกลับไปมองกระจกหน้า เธอรู้ตัวว่าพลาดท่าให้เขาแล้ว ตอนนี้ทำได้แค่หาทางเอาตัวรอดเฉพาะหน้า

รถยังวิ่งต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าโครงการคอนโดหรู ติดแม่น้ำเจ้าพระยา ตัวอาคารสูง สงบ เป็นส่วนตัว แค่ดูก็รู้ว่าราคาไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้าน

ลานจอดรถ

เครื่องยนต์ดับ ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถทันที แล้วเดินไปยังลิฟต์ ไม่แม้แต่หันมามองเธอว่าลงจากรถหรือยัง พิพิมพ์นั่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเปิดประตูแล้วรีบวิ่งตามหลังเขาไป พอดีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ถ้าเธอช้ากว่านี้เพียงก้าวเดียวเธอคงโดนขังไว้ที่ลานจอดรถ

"ไม่คิดจะรอหนูเลยหรือไง" เธอบ่นพึมพำ ไร้คำตอบกลับ มีเพียงเงาสะท้อนในกระจก พิพิมพ์เบ้ปากบ่งบอกถึงความไม่พอใจเล็กน้อย

"ปากนี่ใช่ไหมที่ชอบทำปากยื่นปากยาว"

"อื้อ…" เขาหันขวับดึงเธอเข้าไปจูบ

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

กำปั้นน้อยทุบเข้าที่อกแกร่ง

ติ๊ง!

ชั้นบนสุด ประตูลิฟต์เปิดออก เขาปล่อยเธอเป็นอิสระแล้วเดินออกจากลิฟต์ไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังเช่นเคย

"อีตาบ้า" หลังจากสูดอากาศเข้าเต็มปอดก็ตะโกนว่าเขาตามหลัง ร่างสูงเดินหนีหน้าตาเฉย ขาวเรียวเล็กเดินตามหลังไปขณะที่สายตาก็กวาดมองบริเวณรอบ ๆ ไปด้วย