ตอนที่ 8
ตอนที่8 รอดอย่างหวุดหวิด
September 18, 2026
ตอนที่8 รอดอย่างหวุดหวิด
พิพิมพ์ยืนตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจไปชั่วขณะ
“มะ…ไม่ค่ะ หนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ร่างบางรีบเบี่ยงตัวหลบ เดินเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว สายตาคมมองตามแผ่นหลังบาง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ
“หึ…เด็กอะไร หลอกง่ายชะมัด”
ภาคภูมิเดินกลับเข้าห้องนอน นั่งเอนหลังพิงหัวเตียง หยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเปิดทำงาน ไม่นานหญิงสาวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ในชุดนอนตัวโคร่งที่เขาเตรียมไว้ให้
คนตัวเล็กยืนจ้องเขานิ่งอยู่ข้างเตียง
“ขึ้นมาสิ จะยืนจ้องหน้าผมอยู่ทำไม หรือผมหล่อจนอดมองไม่ได้”
“ชิ หล่อตายล่ะ ไหนบอกว่าจะให้หนูแก้รายงานไงคะ” เธอเบ้ปากใส่ตามนิสัยที่ชอบทำ
“ก็นี่ไง ขึ้นมาสิ อยู่ตรงนั้นจะแก้เสร็จไหม”
“ทำไมไม่ไปนั่งทำดี ๆ ที่โซฟาคะ”
“ทำตรงไหนก็ได้หมดแหละ จะโซฟา…หรือบนเตียง” เขายิ้มมุมปาก น้ำเสียงมีนัย
“นี่คุณ หนูหมายถึงทำงานค่ะ”
“ผมก็หมายถึงทำ…งาน” เขาตอบนิ่ง ๆ สายตาเขาไล่มองเธอช้า ๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“คุณนี่ชอบคิดไปไกลนะ หรือในหัวคุณคิดแต่เรื่องนั้นตลอดเวลา”
“ไม่ใช่สักหน่อย” เธอตอบกลับโดยเร็ว
นิ้วเรียวยาวเคาะที่ว่างข้างตัวเบา ๆ ก่อนเอ่ยเรียก
“ขึ้นมา นั่งตรงนี้”
ขาเรียวยาวก้าวขึ้นไปนั่งข้างชายหนุ่มอย่างว่าง่าย แต่เว้นระยะห่างไว้นิดหนึ่ง
หมับ!
วงแขนแกร่งรวบเอวคอดดึงเข้าหาตัว ร่างบางแทบล้มไปนั่งบนตักแกร่ง ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นตวัดสายตามองค้อน ใบหน้าคมเข้มยังทำสีหน้าเรียบนิ่งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"จะจ้องหน้าผมอีกนานไหม"
"คุณกระชากหนูทำไมคะ"
"นั่งห่างเป็นกิโลแบบนั้นจะมองเห็นหรือไง"
"หนูมองเห็นแล้วกันค่ะ"
"แล้วนั่งตรงนี้กับตรงนั้นอันไหนมองเห็นชัดกว่า"
"ก็ตรงนี้สิคะ"
"แล้วจะเถียงทำไม"
"ก็คุณ"
"เถียงเก่ง เรื่องนั้นให้มันเก่งแบบนี้บ้างนะ ไม่ใช่นอนนิ่งเป็นตุ๊กตายาง"
"นี่คุณ คุณเปรียบหนูเป็นตุ๊กตายางเลยเหรอคะ"
"เลิกเถียง ฟังและดู"
หลังจากที่ทั้งสองนั่งแก้รายงานอยู่นานนับชั่วโมง จนทุกอย่างแล้วเสร็จ และพิพิมพ์อัปโหลดไฟล์ล่าสุดลงวันไดร์เรียบร้อยแล้ว
"หนูจะนอนแล้วนะคะ ฝันดีค่ะ"
"เสร็จงานตัวเองแล้วจะนอนไปดื้อ ๆ แบบนี้เหรอ"
"แล้วจะให้หนูทำอะไรคะ"
"ไม่คิดจะขอบคุณผมสักนิดเลยเหรอ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ง่ายไปไหม"
"แล้วคุณต้องการยังไงคะ"
"ขอบคุณตรงนี้" เขาชี้ไปที่ริมฝีปากหยัก
"นี่คุณภาคภูมิ"
"จะไม่ทำ" คิ้วเข้มเลิ่กขึ้นเป็นคำถาม
"ทำก็ได้" เธอยื่นหน้าเข้าหาชายหนุ่ม ยื่นริมฝีปากบางไปประกบจูบปากหยักเบา ๆ จังหวะนั้นฝ่ามือหนาล็อกท้ายทอยไว้กดจูบตอบกลับหนัก ๆ
“อื้อ…” พิพิมพ์เบี่ยงหน้าหนี มือดันอกเขาไว้
“หยุดนะคะ”
“เมื่อกี้ยังเป็นฝ่ายเข้ามาเองอยู่เลย”
“นั่นเพราะคุณบอกให้หนูทำ” ยังไม่ทันพูดจบ