บทที่ 182 คุณเร่าร้อนขนาดนี้ ฉันเลยอดใจไว้ไม่ไหว

ยิ่งคิดใบหน้าก็ยิ่งร้อนผ่าว เดิมทีฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ผลสุดท้ายลู่จือสิงพูดแบบนั้น ทำให้ฉันก็อดคิดไม่ได้

มองประตูห้องน้ำ ฉันยกมือตบๆใบหน้าตนเอง รีบหันหลังกลับไปห้องนอนดึงผ้ามาห่มแล้วนอน

หลังจากนอนบนเตียงแล้วเธอสะกดจิตตัวเองให้หลับมาโดยตลอด ก็ไม่รู้ว่าเพราะยิ่งร้อนใจหรือไม่ ที่ยิ่งทำให้นอนไม่หลับ

เมื่อได้ยินฝีเท้าของลู่จือสิง ฉันก็เกร็งๆเล็กน้อย

เสียงการเดินของเขาไม่นับว่าเบา ถึงแม้ห้องจะใหญ่ แต่ฉันกับเขา ไม่ได้พูดจากัน เงียบสงัด เสียงรองเท้าที่เหยียบลงบนพื้นของเขานั้น ฉันรู้สึกราวกับว่าเหยียบลงบนหัวใจของตัวเอง

ได้ยินเสียงฝีเท้านั้นที่ยิ่งเข้าใกล้มากขึ้นๆ ไม่รู้ว่าทำไมลมหายใจฉันก็ถี่ขึ้นมา

วินาทีต่อมา ผ้าห่มบนร่างกายของเธอก็ถูกเปิดออก ลู่จือสิงก็โน้มเข้ามาใกล้: "หลับแล้วหรอ?"

ฉันหลับตา แสร้งทำเป็นหลับ แต่ไม่รู้สิ มือของฉันข้างนึงกำไว้แน่น ฝ่ามือเหงือออกเต็มไปหมด

เพราะว่าหลับตา ฉันมองไม่เห็นเขา สัมผัสทั้งห้าอื่นๆจึงชัดเจนเพิ่มขึ้น

เมื่อลู่จือสิงก้มลงมาจูบฉัน ฉันสามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่ตีลงมาบนใบหน้าฉัน

ฉันเกร็งไปทั้งตัว ทันทีก็กัดลงที่ริมฝีปากฉันเล็กน้อย: "ซูซู คุณอย่าเสแสร้งเลย ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้หลับ"

ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังล้อมกรอบฉันไว้หรือไม่ ไม่กล้าขยับ

"มาลืมตาอีกล่ะก็ ฉันก็จะ——"

"คุณจะทำอะไร?!"

เพียงฉันลืมตา ก็เผชิญกับสายตาที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ของลู่จือสิง

เมื่อฉันรู้ว่าถูกหลอก ก็เงื้อมือผลักเขา ออกไปข้างๆ: "รีบนอน พรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน"

"ไม่ต้องรีบ ยังไม่ดึก นี้ยังไม่ถึงสี่ทุ่มเลยมั้ง?"

เขาพูดพลาง ก็ดึงฉันขึ้นมา

ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเขาดึงเข้าไปจนหน้าชนกับหน้าอกของเขา

ลู่จือสิงที่ออกกำลังกายตลอดทั้งปี ซิกแพคที่สมบูรณ์บนร่างกาย หัวฉันไปชน ก้อนที่แข็งแรงโดยตรง ก็เจ็บเล็กน้อย

ยังไม่ทันรอให้ฉันได้ตอบโต้ ทันทีเขาก็โอบกอดฉันเห็นหมุนหันมา เผชิญหน้ากับเขา

"คุณ——"

เพียงฉันเอ่ยปาก พร้อมกันฉันก็มีผ้าขนหนูอยู่บนมือแล้ว

"ช่วยฉันเช็ดผม"

เวลานี้ฉันจึงสังเกตเห็น ว่าเขาสระผม ยังมีหยดน้ำบนผมที่สั้น

นิ่งอึ้งเล็กน้อย หยดน้ำบนผมของเขาหยดลงบนตัวของเธอ ฉันจึงมีท่าทีตอบโต้ "คุณปล่อยฉัน"

"อย่างนี้แหละ"

เขาไม่ปล่อย มือยังรัดอยู่บนเอวของฉัน

ท่าทางนี้ล้วนไม่สะดวกที่ฉันจะช่วยเขาเช็ดผมเลยสักนิด เขาจงใจที่จะไม่ปล่อยมือ

ฉันไม่มีวิธีจริงๆ ทำได้เพียงฝืนใจเช็ดผมเขาไปแบบนี้

โชคดีที่ผมของลู่จือสิงสั้น ไม่นานก็แห้งไปเจ็ดแปดสิบเปร์เซ็นต์

ฉันโยนผ้าขนหนูทิ้งไป ดันมือผลักเขาเล็กน้อย แสดงเจตนาให้เขาปล่อยมือ แต่ลู่จือสิงก็ยังไม่ปล่อยมือ กลับยิ่งรัดแน่นขึ้น

ออกแรงครั้งนึง ฉันก็ถูกเขาดึงมาข้างหน้าโดยตรง

หัวใจฉันเต้นเร็ว แต่ใบหน้ายังแสร้งทำเป็นไม่สะทกสะท้าน: "เสร็จแล้ว ผมคุณแห้งแล้ว รีบปล่อยฉัน พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน!"

ลู่จือสิงมองฉันแล้วจู่ๆก็ยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มนั้น ทำให้ก้นบึ้งของหัวใจฉันสั่นสะท้านทันที

วินาทีต่อมา ฉันก็ได้ยินลู่จือสิงพูดกับฉันว่า: "มา ซูซู พวกเรามาออกกำลังกายก่อนนอนกันสักหน่อย ช่วยการนอนหลับ"

"ฉันรีบปล่อยฉัน!"

ออกกำลังกายอะไรก่อนนอน เห็นได้ชัดว่าตัวเองหื่นมาก

แต่ลู่จือสิงกอดฉันไว้ไม่ปล่อย พละกำลังฉันก็ไม่มากเท่าเขา

เขาเริ่มก้มหน้าลงจูบฉัน ฉันเอีงศีรษะออก จูบของเขาไม่สามารถตกลงบนริมฝีปากฉันได้ ตกลงบนแก้มของฉัน

ลู่จือสิงไม่พอใจเล็กน้อย ปล่อยมือข้างนึง จับที่หน้าของฉัน ก้มหน้าลงมาจูบโดยตรง