บทที่ 183 เพื่อนเก่าคนหนึ่ง

เพิ่งจะเตรียมลงจากเตียง กำลังขยับ ปรากฎว่าขาทั้งสองขาทั้งเมื่อยทั้งอ่อนแรง ฉันอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้า

วินาทีต่อมา ตัวการก็เข้ามา : "ฉันยังคิดอยู่ ถ้าเข้ามาเห็นว่าคุณยังไม่ตื่น ต้องเรียกคุณดังๆไหม"

ฉันยกมือขึ้นจับหมอนแล้วโยนไป : "ต้องโทษคุณนั่นแหละ ฉันทำงานวันแรกนะ!"

"กลัวอะไร ฉันไปส่งคุณ นี่ก็ผ่านไปแล้วสิบกว่านาที คุณรีบล้างหน้าบ้วนปากกินอาหารเช้า ก็ยังทัน"

เวลาไม่มากแล้ว ฉันไปล้างหน้าบ้วนปากตามที่เขาพูด รีบเข้าไปห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน

เพียงแต่เมื่อคืนลู่จือสิงก่อกวนมากจริงๆ ขาทั้งสองข้างของฉันจึงปวดเมื่ออ่อนแรงเล็กน้อย

แต่วันนี้เป็นวันทำงานวันแรก ไม่ว่าอย่างไร ฉันต้องกัดฟันให้ผ่านไป

กลัวว่าจะสาย ฉันแต่งหน้าและเขียนคิ้วและออกไปทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว

กินอาหารเช้าเสร็จก็แปดโมงครึ่งแล้ว ฉันรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

เมื่อเทียบกับความรีบร้อนกระหืดกระหอบของฉัน ลู่จือสิงถือว่าชิลมาก อยู่ข้างๆดูฉันวิ่งไปวิ่งมาตลอด

รีบเกินไปก็ทำอะไรได้ไม่ดี เปลี่ยนเสื้อเสร็จออกมาเปลี่ยนรองเท้า ปรากฏว่าฉันลืมหยิบกระเป๋ามา ก็ต้องรีบกลับเข้าไปเอากระเป๋าอีก

"โอ——เค!"

เวลาออหมาก็รีบเดินเกินไป ฉันเลยล้มลงไปข้างหน้า

โชคดีที่ลู่จือสิงยื่นมือมารับฉันไว้ ฉันจึงไม่ได้ล้มลงไปที่ประตู

"รีบอะไรขนาดนี้ ยังไม่สายหรอก"

เขาสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย ฉันมองไปที่เขา "บอกคุณว่าอย่าดึกมากเมื่อคืน คุณบอกว่าไม่เป็นไร ลุกขึ้นไหว!"

คำพูดเธอเพิ่งจะจบ หาได้ยากที่เขาจะเขินอาย ไม่รับคำพูดของฉัน จูงมือฉัน : "ไปเถอะ ยังไม่ไปอีก จะสายจริงๆแล้วนะ"

ฉันดูเวลา ก็สี่สิบนาทีแล้ว

จะสายแล้วจริงๆ!

โชคยังดี คอนโดมีเนียมของฉันไม่ไกลจากบริษัท ลู่จือสิงมีรถ ผ่านไปประมาณสิบนาที

เพียงออกมาสายเล็กน้อย การจราจรไม่ค่อยดี เมื่อถึงตึกของบริษัทก็ห้าสิบห้านาทีแล้ว

ฉันเปิดประตู ก็รีบวิ่งไปด้านในเลย

เข้างานวันแรกสาย นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย

ไม่สาย แต่ฉันเกือบจะมาทำงานสายแล้ว

เข้าไปที่ห้องทำงาน คนกลุ่มหนึ่งมองมาที่ฉัน

ฉันตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็แนะนำตัวอย่างเหมาะสม : "สวัสดีทุกคน ฉันชื่อซูยุ่น เพิ่งมาวางแผนโครงการ"

มีคนมาทักทายฉันอย่างรวดเร็ว : "อ่อ ที่แท้เป็นคุณนี่เอง เรากำลังพูดเรื่องเพื่อนร่วมงานใหม่อยู่! สวัสดี ฉันชื่อถงเจียอิ่ง"

ถงเจียอิ่งดูเหมือนนักศึกษาเพิ่งจบใหม่ ถ้าเธอไม่บอกว่าเธอบริษัทนี้มาสองปีแล้ว ฉันก็ดูไม่ออกจริงๆ

แผนกเรามีแปดคน ผู้จัดการชื่อติงหยวน เป็นชายอายุประมาณสามสิบ สวมแว่นตากรอบบาง ดูสุภาพเรียบร้อย

ทำงานวันแรก ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไร หลักๆเป็นทำความคุ้นเคยกับกิจการและขั้นตอนบางอย่างของบริษัท เพื่อให้สะดวกต่อการวางแผนเวลารับโครงการในอนาคต

เวลาเที่ยงแผนกไปทานอาหารด้วยกัน นี่แทบจะเป็นความเคยชิน แม้ว่าจะอยู่ใกล้ๆ แต่ฉันไม่คิดจะกลับไปกินข้าว ดังนั้นจึงตามพวกเธอไปทานอาหารด้วย

เพียงแต่ฉันคาดไม่ถึง เพียงแค่กินข้าวหนึ่งมื้อ คิดไม่ถึงว่าจะเจอกับคนที่คุ้นเคยโยบังเอิญ

อีกทั้งคนคุ้นเคยคนนี้ ฉันยังซาบซึ้งใจอย่างมากจริงๆ

การร่วมรับประทานอาหารที่เข้าใจซึ่งกันและกัน เป็นธรรมดาที่สถานที่ที่เลือกจะเงียบสงบมากกว่า

ติงหยวนรับหน้าที่เลือกร้านที่เป็นส่วนตัวที่เพิ่งเปิดใหม่ ฉันมาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรจะพูด

ตอนที่เห็นหยางหมิงหมิง ฉันยังคิดว่าตนเองจำคนผิด