บทที่ 184 เซอร์ไพรส์

ถงเจียหลินเห็นฉันไม่อยากพูด ก็ไม่ถามต่อไปอีก

ฉันกับถงเจียหลินเดิมมาถึงหน้าประตูห้องอาหาร ก็มีคนของหน่วยงานคนนึงกำลังรอพวกเราอยู่ ฉันเกรงใจเล็กน้อย พอมาถึง ตอนบ่ายก็เชิญพวกเขาดื่มชาตอนบ่ายมื้อนึง

ทำงานวันแรก รู้สึกไม่เลว เพื่อนร่วมงานก็ร่วมมือกันได้ดีมาก

เมื่อเลิกงาน ฉันก็ไม่คาดคิดว่าลู่จือสิงจะมารับฉัน ดังนั้นเพื่อนร่วมงานจึงไปด้วยกันกับฉัน ฉันก็ไม่ได้พูดอะไร

แต่คาดไม่ถึงพอเดินออกมาหน้าประตูอาคารใหญ่ ฉันก็เห็นลู่จือสิง

ฉันตกใจเล็กน้อย รีบส่งสัญญาณทางสายตาให้เขา สุดท้ายเขาก็เหมือนว่าจะไม่เห็น มุ่งตรงมายังตรงหน้าฉัน: "เลิกงานแล้วหรอ?"

เซี่ยงฉิงที่อยู่ด้านข้างตกใจอย่างเห็นได้ชัด มองลู่จือสิง ปิดปากใบหน้าตกใจ: "ลู่ ประธานลู่?"

ลู่จือสิงก็เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาเล็กน้อย ฉันไม่ได้พูด เขาก็กล่าวทักทายไปเองก่อนแล้ว: "สวัสดีครับ ฉันเป็นพ่อของซูยุ่น"

ได้ยินคำพูดของเขาแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหยียบเท้าเขา สุดท้ายเขาก็ยื่นมือมาดึงฉันเล็กน้อย ฉันโซเซ เอียงไปพิงในอ้อมกอดของเขา

เขาฉวยโอกาสยื่นมือมาจับตัวของฉัน: "ระวังหน่อยสิ"

ฉันเงยหน้าเอียงมองเขา แสดงเจตนาให้เขาปล่อย ผลสุดท้ายยังไงเขาก็ไม่ปล่อย ฉันเอื้อมมือไปหยิกเอวเขาเล็กน้อย เขาก็เลยจับมือฉันมาไว้ข้างหน้า

ฉันมองเซี่ยงฉิงกับถงเจียหลิน รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว: "พวกคุณกลับไปเถอะ พวกเรา เจอกันใหม่พรุ่งนี้"

ถงเจียหลินดีขึ้นเล็กน้อย ดึงๆเซี่ยงฉิง: "พวกเราเจอกันพรุ่งนี้"

ฉันพยักหน้า มองไปยังถงเจียหลินอย่างซาบซึ้งใจ

เห็นคนทั้งสองไปแล้ว ฉันก็รีบหันกลับมามองลู่จือสิง: "คุณทำอะไร? ที่นี่คือหน้าประตูบริษัท คุณทำแบบนี้ ให่เพื่อนร่วมงานฉันเห็นแล้ว จะคิดยังไงกับฉัน?"

"เย็นแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ เป้ยเปยคิดถึงคุณแล้ว"

เขาหลีกเลี่ยงประเด็นสนทนาของฉันโดยตรง ฉันอยากจะสลัดมือของเขาออก แต่เขากฌจับไว้อย่างแน่น ไม่ปล่อยมือ

สุดท้ายฉันก็ไม่มีวิธีแล้วจริงๆ ที่นี่คือประตูทางเข้าบริษัท ถ้ามีเรื่องวุ่นวายอะไรเล็กน้อยออกไป ฉันก็คือคนที่ดูไม่ดี

บนถนน ฉันไม่พูดอะไรทั้งสิ้น

เมื่อลงจากรถ จู่ๆเขาก็เอื้อมมือมาดึงฉันไว้

ฉันหันกลับไปมองเขา สีหน้าเย็นชา: "ทำอะไร?"

เขาก็คล้ายกับว่ามองไม่เห็นถึงอารมณ์ความรู้สึกของฉัน ยิ้มเล็กน้อย ทันใดอีกมือนึงก็หยิบดอกกุหลาบช่อนึงออกมา

ฉันตกใจเล็กน้อย แต่นึกถึงว่าตนเองกำลังโกรธอยู่ จึงรีบระงับรอยยิ้มมุมปาก: "ทำอะไร?"

"ให้คุณไง ไม่อย่างนั้นจะทำอะไรล่ะ? ฉันหาเรื่องเองแหละ! ไม่ชอบดอกกุหลาบหรอ? อย่างนั้นครั้งหน้าฉันจะเตรียมอย่างอื่นให้! ลิลลี่? ไฮยาซีน?"

พูดจริงๆแล้ว ที่ไม่ชอบการเซอร์ไพรส์เล็กๆน้อยๆแบบนี้หรอก

ผู้หญิงบางคนอาจจะไม่ชอบดอกไม้ ไม่ชอบอัญมณี แต่การเซอร์ไพรส์ เธอจะไม่มีทางปฏิเสธ

ฉันก็ไม่มีทางปฏิเสธ ยิ่งไปกว่านั้นแต่ละประโยคที่ลู่จือสิงพูดหยอกล้อฉัน ฉันก็ไม่มีทางต่อต้านโดยสิ้นเชิง

"ช่างเถอะ ทีหลังคุณมารับฉันบอกให้ฉันรู้ล่วงหน้าก่อนได้ไหม?"

ฉันยื่นมือไปหยิบดอกกุหลาบ เขาจึงหยุดลง ก้มหน้ามองฉัน: "ครั้งหน้าจะบอกคุณล่วงหน้า"

ฉันยิ้มๆมุมปาก: "ครั้งนี้ก็ช่างมันเถอะ"

ขี้เกียจจะเถียงกับคุณ ฉันเถียงสู้คุณไม่ได้

เมื่อทำงานวันที่สอง พอฉันมาถึงบริษัท เซี่ยงฉิงก็เข้ามาถามฉัน: "ซูยุ่น คุณกับประธานลู่ เป็นสามีภรรยากันจริงๆหรอ?"

ฉันก็รู้ว่าที่จู่ๆลู่จือสิงปรากฏตัวที่ชั้นล่างบริษัทของฉันเมื่อวานนี้ วันนี้มันจึงดึงดูดเซี่ยงฉิงจะกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของพวกเธอ

เมืองAจะพูดว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะพูดว่าเล็กก็ไม่ถือว่าเล็ก ฉันก็ขี้เกียจจะปกปิด พยักหน้า: "ใช่ เพียงแต่ฉันกับเขาหย่ากันไปแล้วเมื่อสามปีก่อน"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?"

พูดจริงๆ ถ้าเซี่ยงฉิงไม่ถาม อันที่จริงฉันก็ไม่เคยคิดถึงความสัมพันธ์ของลู่จือสิงเลยจริงๆ

อาจเป็นเพราะการแต่งงานครั้งแรกล้มเหลวอย่างมาก ตอนนี้ฉันคิดว่า ถึงแม้จะไม่ได้แต่งงาน ก็ไม่ได้สำคัญอะไร