บทที่ 185 ไม่เอาคุณไปขายหรอก

"คุณหลี่"

ฉันยังไม่ทันได้พูด เสียงของลู่จือสิงก็ทอดออกมาทางด้านหลัง

ลู่จือสิงพยุงฉันให้ฉันยืนอย่างมั่นคง เดินขึ้นมา เคียงข้างกับฉัน มองตรงไปที่หลี่ลี่ชิง

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย เงยหน้ามองไปทางหลี่ลี่ชิง : "คุณหลี่ ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่าอย่างไร เห็นได้ชัดว่าเรื่องความร่วมมือนั้นได้รับการตัดสินใจโดยผู้นำของบริษัท ฉันเป็นแค่คนวางแผนงานเท่านั้น ฉันรับผิดชอบแค่เนื้อหาการวางแผน ส่วนอื่นๆ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับฉัน"

เป็นธรรมดาที่ฉันจะเข้าใจความหมายของหลี่ลี่ชิง ฉันคาดไม่ถึงว่าทางด้านบริษัทนั้นจะปฏิเสธความร่วมมือกับทางบริษัทพวกเขาโดยตรง ยี่ทำให้ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ

แต่ถึงอย่างนี้ เรื่องนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันเล็กน้อย

แม้ว่าบริษัทของเราจะไม่ได้ร่วมมือกับพวกเขาจริงๆเพราะสิ่งที่ฉันพูดกับติงหยวนเมื่อเช้านี้ นั่นเป็นชนวนที่จะฆ่าฉันให้ถึงแก่ความตาย

ไม่มีบริษัทใดที่จะล้มเลิกความร่วมมือเพราะว่าพนักงานคนหนึ่ง นี่ชัดเจนว่าหลี่ลี่ชิงไม่ได้มองให้แจ่มชัด

หรือว่าเธอมองอย่างชัดเจนแล้ว ที่มาวันนี้ ก็เพียงแค่มาหาเรื่องทะเลาะเท่านั้น

ฉันก็ไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ ที่เธออยากจะทำยังไงก็ทำได้

เห็นได้ชัดว่าหลี่ลี่ชิงไม่คิดว่าฉันจะพูดแบบนี้ เธอตกตะลึงไป ดูเหมือนว่าต้องการจะพูดอะไร ทว่าลู่จือสิงที่อยู่ข้างๆฉันพูดออกไปแล้ว : "คุณหลี่ คุณสมบัติของพนักงานบริษัทของคุณทำให้ฉันตาสว่างจริงๆ ในปีนี้ไม่จำเป็นต้องสานต่อความร่วมมือระหว่างบริษัทเฟิงเหิงและบริษัทของคุณต่อไป"

หลี่ลี่ชิงไม่คาดคิดว่าที่ตนมาที่นี่รอบนี้ ทว่าจะทำให้สูญเสียความร่วมมือกับบริษัทเฟิงเหิงในปีนี้ไป

ยังไม่ถึงครึ่งเดือน ความร่วมมือของบริษัทหลี่ลี่ชิงกับเฟิงเหิงก็ถูกเธอทำลายย่อยยับไปอย่างนี้

ลู่จือสิงพูดประโยคนี้จบ ก็จูงฉันเดินไปเลย

เวลานี้เป็นเวลาเลิกงาน มีคนเข้าออกอาคารไม่น้อย

ฉันอยากจะปล่อยมือลู่จือสิง แต่ปรากฏว่าเขาจับไว้แน่น ท้ายที่สุดได้แค่ปล่อยไป เพื่อที่จะได้ไม่ยิ่งดิ้น คนก็ยิ่งมองมากขึ้น

ถูกเขาจูงมือตลอดจนถึงขึ้นรถ เขาจึงปล่อยมือ

ฉันก้มมองมือตนเอง พอดีว่าเวลานี้ลู่จือสิงก็ขึ้นรถแล้ว ฉันจึงรีบเอ่ยถามว่า : "คุณมาได้ยังไง?"

เขาถอยรถไปพลางพูดไปพลาง : "ฉันไม่มา คาดว่าคุณต้องกลิ้งตกลงมาจากบันไดใช่ไหมล่ะ?"

ฉันยิ้มเยาะเล็กน้อย ฉันพูดเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้านี้ : "วันนี้ผู้จัดการติงหยวนของพวกเราบอกฉันว่าเขาต้องการให้ฉันรับผิดชอบโครงการนั่นที่บริษัทของพวกเขาร่วมมือด้วย แต่ที่ได้ร่วมงานกับพวกเขาในปีที่แล้วมันไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ ฉันลังเลเล็กน้อย ปฏิเสธไปน่าจะดีกว่า เพียงแต่ฉันไม่คาดคิดว่าหลาลี่ชิงจะมาตามหา"

"ไม่สบายใจ?"

เขาหันมามองฉัน เลือกจุดสำคัญมาถามฉัน

ฉันก็รู้ว่าเขาจับได้แน่นนอน คิดๆแล้ว ก็เล่าเรื่องของความร่วมมือเมื่อปีที่แล้วอย่างคร่าวๆว่า : "หลี่ลี่ชิงชอบหลินเจี้ยนเฟิง แต่หลินเจี้ยนเฟิงไม่ใช่คนดี เธอเลยหึง คิดว่าฉันกับหลินเจี้ยนเฟิงมีอะไรกันเลยมุ่งเป้าไปที่ฉันทุกๆที่ ต่อมาความร่วมมือสิ้นสุดลง เย็นวันนั้น——”

ผ่านไปครึ่งทาง ฉันอดไม่ได้ที่หันไปมองเขา : "คุณไม่ใช่รู้มาก่อนแล้วใช่ไหม?"

เห็นว่าเธอมอง ลู่จือสิงก็แสยะยิ้มขึ้นมาให้ฉัน : "ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่รู้"

"ลู่จือสิง!"

คนคนนี้! ตนเองรู้เรื่องราวของฉันกับหลี่ลี่ชิงดี ยังจะถาม ไม่รู้จริงๆว่าใจของเขาคืออะไร มีความสุขที่เห็นฉันอึดอัดใจหรอ?

"ซูซูมีอะไรจะสั่งหรอ?"

ขณะนี้มีไฟแดงข้างหน้า ลู่จือสิงประพฤติตัวดีเอียงมองมาที่เธอ

ฉันอ้าปาก สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับไป : "ไม่มีอะไร คุณตั้งใจขับรถเถอะ"