บทที่ 208 คุณมาทำไม?

ได้ฟังคำพูดของลู่จือสิง ฉันก็ทำอะไรไม่ถูก : "ประธานลู่ ปีนี้ท่านอายุสามสิบกว่าแล้วนะ"

พูดอย่างนั้น แต่รู้สึกได้ว่าหัวใจของฉันมีความสุขมาก

ใครจะไม่อยากให้คนที่ตนเองชอบคิดถึงทุกวันล่ะ ฉันก็ไม่เว้น

"ทำไมคุณคิดไร้สาระจัง?"

อีกอย่างจะว่าไป เขาพัวพันอยู่กับปัญหานี้ไม่เปลี่ยนเลย

วันนี้ฉันค่อนข้างล้า อีกสักครู่ยังมีข้อมูลที่ต้องดูอีก ก็เลยไม่ได้คุยกับลู่จือสิงต่อ

เมื่อวางสายลู่จือสิงไม่ลืมที่จะเตือนฉัน ว่าอย่าลืมโทรหาเขาในวันพรุ่งนี้

ฉันเห็นว่าหน้าจอมืดไปแล้ว จึงนึกถึงคำที่ลู่จือสืงพูด ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

ไม่เคยพบเจอมาก่อน ลู่จือสิงค่อนข้างจะน่ารัก

อาบน้ำเสร็จออกมาก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว ฉันรีบค้นข้อมูลมาดู ฉันดูข้อมูลเสร็จ ก็เกือบห้าทุ่มแล้ว

คาดไม่ถึง แค่พริบตาเดียว ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว

เวลานอนในฤดูหนาวนี้ผ่านไปเร็ว ฉันรีบวางข้อมูล ปีนขึ้นเตียงดึงผ้ามาห่มเตรียมจะเข้านอน

โชคดีที่ด้านในโรงแรมอากาศอุ่น ถึงแม้ว่าด้านนอกจะหนาว แต่ด้านในนี้อุ่นสบาย

วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ฉันหลับตาลงไม่นานก็หลับไป

เมื่อคืนเจิ้งเยว่บอกฉันว่าไม่ต้องตื่นเช้าขนาดนั้น เพราะว่าสิบโมงถึงจะเริ่มประชุม ดังนั้นฉันจึงนอนถึงแปดโมงครึ่งถึงตื่น

เพราะโรงแรมอยู่ใกล้กับบริษัท เป็นเวลาเก้าโมงกว่าฉันแต่งหน้าเสร็จและออกไป มีเวลาสำหรับอาหารเช้า

นึกถึงคำพูดของลู่จือสิงเมื่อคืน ถึงแม้จะรู้สึกได้ว่าเขามีธุระเล็กน้อย แต่ก็ยังโทรหาเขา

คุยกันห้านาที ฉันก็บังคับให้วางสาย

มาถึงบริษัทเพียงเก้าโมงสี่สิบห้านาทีเท่านั้น เจิ้งเยว่ยิ้มเมื่อเห็นฉัน : "คุณซูมาเร็วขนาดนี้เลย?"

"ฉันนอนไปถึงแปดโมงครึ่งถึงจะตื่น"

"ฤดูหนาว นอนเยอะหน่อยจะดี ฉันก็ตื่นตอนแปดโมง"

พูดคุยสองสามคำ เธอก็ให้คนเรียกเข้าห้องประชุมเล็กไป

แต่เช้าพวกเราก็อยู่กับการจัดหมวดหมู่ความคิดของทุกคน แต่สิ่งหนึ่งคือ ความคิดของพวกเขาและฉันเอนเอียงไปในทางเดียวกัน

สิ่งนี้ทำให้ฉันโล่งใจอย่างมาก ครั้งสุดท้ายที่ฉันมีปัญหากับหลินเจี้ยนเฟิงและคนอื่นๆจนกลายเป็นอย่างนั้น ไม่ได้สบายใจเลยจริงๆ

เวลาอาหารเที่ยง เจิ้งเยว่พาฉันไปกิน ในช่วงบ่ายฉันบอกพวกเขาเกี่ยวกับความคิดเบื้องต้นของฉัน พวกเขายังเสนอคำแนะนำของพวกเขาเล็กน้อย

ครั้งนี้ราบรื่นกว่าที่ฉันคิดไว้มาก แล้วก็รวดเร็วมาก

ถ้ารักษาคำพูดนี้ไว้เป็นความลับ ฉันคิดว่าในหนึ่งสัปดาห์ก็สามารถจัดการเรื่องราวได้อย่างเรียบร้อย

ฉันพบปัญหาเล็กน้อยในวันรุ่งขึ้น เนื่องจากปัญหานี้เราจึงคิดหาวิธีอื่นๆตลอดทั้งเช้า

เพราะว่าเวลาที่ฉันมาโชคไม่ค่อยดี วันที่สามก็ชนกับวันหยุดปีใหม่

แต่เนื่องจากเวลาโครงการเร่งรีบจริงๆ ดังนั้นพวกเจิ้งเยว่เขาจึงหยุดแค่วันที่หนึ่งเท่านั้น

นี่ดีสำหรับฉัน ถึงอย่างไรหากเป็นเช่นนี้ ฉันก็ไม่ต้องอยู่ทางนี้หลายวัน

วันที่สามสิบเอ็ด เรายืนยันขั้นตอนแผนงานคร่าวๆแล้ว รอให้ฉันจัดเรียงออกมา ถึงเวลาค่อยแก้ไขรายละเอียดอีกที ไม่นานฉันก็จะได้กลับมาที่เมืองA

สองสามวันนี้ฉันทำงานล่วงเวลานิดหน่อย เพราะฉันรู้ว่าโครงการนี้กำลังรีบมาก บริษัท ของพวกเขาต้องการประสิทธิผลที่เต็มที่ ดังนั้นวันเหล่านี้ฉันจึงดูข้อมูลอื่นๆไว้

เจิ้งเยว่เชิญไปรับประทานอาหารค่ำ เสร็จแล้วพวกเขาบอกว่าจะไปผ่อนคลายสักเล็กน้อย

ฉันรู้สึกว่าเข้ากันได้ดีกับพวกเขา ก็เลยไม่ปฏิเสธ

สองสามวันมานี้ทุกๆคนเหนื่อยมาก พรุ่งนี้ก็หยุดหนึ่งวัน ดังนั้นคืนนี้จึงไม่ได้อยู่ดึกมาก