บทที่ 209 อย่าก่อกวน ลู่จือสิง

วันที่สองฉันถูกลู่จือสิงปลุกให้ตื่น สองสามวันมานี้ฉันเหนื่อยมาก คิดถึงวันที่สองที่หยุด ฉันก็หลับไปจนไม่รู้ทิศเหนือทิศใต้

ถ้าไม่ใช่ลู่จือสิงกำลังจูบฉัน ฉันก็ไม่รู้ว่าในที่สุดแล้วจะหลับไปถึงเมื่อไรถึงจะตื่นขึ้นมา

เมื่อรู้สึกถึงจูบที่ละเอียดอ่อน ฉันยังคงง่วงอย่างมาก เอื้อมมือไปตีด้วยจิตสำนึก ไม่ได้ลืมตา: อย่าก่อกวน ลู่จือสิง!"

ยากที่จะสามารถนอนตื่นสายได้สักวันนึง ฉันง่วงมาก ตอนนี้เขาต้องการจะปลุกฉัน ฉันอยากจะเอาสองฝ่ามือทั้งทายไปบนใบหน้าของเขาซะจริงๆ

ฉันคิดอย่างนี้แล้ว ฉันก็ทำอย่างนี้จริงๆ

แต่พอฉันยกมือขึ้น ลู่จือสิงก็จับเอาไว้

ฉันรู้สึกว่าบนนิ้วของตนเองเจ็บ ขยับดวงตาลืมตามองเขาเล็กน้อย ก็พบว่าลู่จือสิงกำลังกัดนิ้วมือของฉัน

"ฉันโมโหมาก: "คุณอย่ากัดฉัน ฉันง่วง!"

"สายแล้ว ซูซู"

เขาเข้ามากอดฉัน มือเคลื่อนไปเคลื่อนมาบนตัวของฉัน

ชุดนอนที่เดิมทีหลวมๆ มือของเขาก็เคลื่อนเข้าไปในชุดได้อย่างง่ายดาย มือก็กดไปที่หน้าอกของฉันอย่างรวดเร็ว ใช้แรงบีบเล็กน้อย ฉันตื่นขึ้นมาในทันที: "ลู่จือสิง!"

"เก้าโมงกว่าแล้ว ซูซู"

ตาของฉันยังคงลืมไม่ขึ้นเล็กน้อย ลู่จือสิงก็ไม่อยากจะปล่อยฉัน

ได้ยินคำพูดเขา ฉันก็เอื้อมมือไปคลำๆมือถือ มองดู เขาพูดไม่ผิด เก้าโมงครึ่งแล้ว

เมื่อคืนฉันหลับไปตอนตีหนึ่งครึ่ง คาดไม่ถึง เพียงลืมตาแล้วหลับตา ก็หลับไปแปดชั่วโมงแล้ว

ดูเหมือนครั้งนี้จะเหนื่อยเกินไปจริงๆ คาดไม่ถึงว่านอนนานขนาดนี้แล้ว ฉันยังคงง่วง

ฉันวางมือถือลงแล้ว จู่ๆลู่จือสิงก็ดึงเสื้อผ้าฉันขึ้นมา

"คุณทำอะไร!"

ฉันถูกทำให้ตกใจ รีบจับมือของเขา

เขาเงยหน้ามามองฉัน: "ด้านนอกอากาศหนาว พวกเราก็จะไม่ออกไปแล้ว"

ฉันรีบดึงเสื้อผ้าของตนเองกลับมา แต่พละกำลังของเขามากเกินไป ฉันไม่ทันระวัง ตนเองก็เลยฉีกเสื้อผ้าของตนเองขาด

"คุณฉีกขาดเองนะ ซูซู"

บนใบหน้าของฉันร้อนผ่าว ต้องการจะลุกขึ้นด้วยจิตสำนึก แต่เหมือนกับลู่จือสิงรู้ว่าฉันต้องการจะทำอะไร มือทั้งคู่ขาทั้งคู่ของเขาก็ตรงมาล็อคเรือนร่างของฉันเอาไว้

ฉันอดไม่ได้ที่จะผลักเขา: "ลู่จือสิง——ไม่!"

เขาก้มหน้าลงมาจูบ ฉันขวางไม่อยู่ ทำได้เพียงปล่อยให้เขาจูบฉัน

เช้าเช่นนี้ ฉันถูกลู่จือสิงจับพลิกมาคว่ำไปในใต้ผ้าห่มอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็เหนื่อยจนไม่มีแรงเลยสักนิด อาหารกลางวันของเราทั้งสองก็คือสั่งเดลิเวอรี่

โรงแรมที่ฉันอยู่ทำเลค่อนข้างดี ถึงแม้จะไม่นับว่าอยู่ศูนย์กลางการค้า แต่เดินไปเพียงสิบนาทีก็ถึง

คาดว่าเป็นเพราะวันนี้เป็นวันปีใหม่ คนด้านล่างตึกจึงเยอะมาก

ฉันยืนอยู่ข้างหน้าต่างมองลงไป หิมะตกไม่หนัก คู่รักวัยหนุ่มสาวจูงมือถือร่มเดินสัญจรไปมา

ช่วงเวลาแบบนี้ก็คือดีมาก

"คิดอะไร?"

ลู่จือสิงโอบกอดฉันจากด้านหลัง ฉันไม่ได้ผลักเขาออก เพียงแค่ยื่นมือไปลูบนิ้วมือของเขาเล่น: "คุณหนีมาแบบนี้ เป้ยเปยคงร้องไห้แล้ว?"

เขาก้มหน้าลงจูบฉันเล็กน้อย: "ฉันบอกเขาว่าฉันมาพาแม่ของเขากลับบ้าน"

ฉันยิ้มเล็กน้อย: "เขาเด็กขนาดนั้นคุณก็พูดโกหกเขาหรอ?"

"ฉันไม่ได้โกหกเขา ฉันไม่ได้มาหาคุณหรือไงล่ะ?"

ฉันเถียงไม่ชนะเขา ขี้เกียจที่จะทะเลาะเรื่องคำถามนี้กับเขาต่อ: "คุณวางแผนที่จะมาที่นี่กี่วัน?"

"วันที่สี่ค่อยไป พรุ่งนี้ตอนเย็นมีงานเลี้ยง คุณไปเป็นเพื่อนฉัน"

นี่คือเป็นประโยคบอกเล่าของเขา ไม่ใช่ประโยคคำถามอย่างสิ้นเชิง