บทที่ 230 ฉันจะไม่ฟังคำอธิบายของคุณ

ฉันไม่ขยับ เพียงแต่ใช้มือกอดลู่จือสิงไว้แน่น

เป็นเรื่องยากที่จะได้ยินเสียงหายใจของลู่จือสิงเร็วขนาดนี้ ฉันฟังเสียงหายใจของเราสองคนที่ผสมผสานกัน ไม่รู้ทำไม รู้สึกได้ว่าหัวใจเหมือนถูกใครใส่น้ำตาลเข้ามา มันหวานจนทำให้ควบคุมปากของตัวเองไม่อยู่

"ลู่จือสิง"

ลมหายใจปกติลงมา ฉันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเรียกชื่อเขา

เข้าใกล้มากๆ จนฉันรู้สึกได้ถึงทุกลมหายใจของเขา

"หื๊ม?"

เสียงที่ออกมาจากลำคอของฉัน มีความเซ็กซี่นิดๆโดยที่เขาเองไม่รู้

ฉันฉันอดยิ้มไม่ได้ จับมือเขาขยับ ย้ายขึ้นมา : "ไม่มีอะไร ก็แค่อยากเรียกคุณ"

จู่ๆเขาก็ยื่นมือมากดที่เอวฉัน : "อย่าขยับ"

ฉันรู้สึกได้ถึงจุดแข็งนั้นของเขา ร่างกายแข็งทื่อเล็กน้อย ไม่กล้าขยับเลย

แต่ทั้งสองคนใกล้ชิดกันเกินไป ฉันแทบจะรู้สึกได้ถึงชีพจรในร่างกายของลู่จือสิง สักครู่ จริงๆฉันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากว่า : "ฉันกลับไปนั่งได้ไหม?"

เขาก้มมามองฉัน สายตาชัดเจนมาก บอกกับฉันชัดๆว่า : "อย่าเล่นกับไฟ"

“……”

ฉันไม่อยากเล่นกับไฟหรอก แต่อุณหภูมิร่างกายของฉันสูงขึ้นมากเพราะลู่จือสิง ร้อนไปทั้งตัว จนรู้สึกได้ว่าริมฝีปากแห้งเล็กน้อย

ลู่จือสิงมองฉันอย่างทำอะไรไม่ถูก จากนั้นก็นำถุงเท้ามาช่วยสวมให้ฉันใหมาอีกครั้ง

ฉันเห็นเขาหยิบถุงเท้า รู้สึกปลื้มมาก : "เอามาให้ฉันเถอะ!"

"อย่าขยับ!"

น้ำเสียงเขาเคร่งขรึมเล็กน้อย จู่ๆฉันก็นึกถึงบางเวลา เขาก็เรียกฉันแบบนี้ ฉันก็ไม่กล้าขยับแล้ว วางมือไว้ข้างๆ ดูเขาใส่ถุงเท้าและรองเท้าให้ฉันอย่างระมัดระวัง

ฉันมองดูอย่างนี้ ก็รู้สึกชื้นเล็กน้อยในเบ้าตาของตัวเอง

เรื่องเล็กน้อยอย่างนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำ แต่เขาตั้งใจที่จะทำด้วยตนเอง ไม่รังเกียจสักนิด

ออกมาจากห้องอาบน้ำตอนกลางคืน ตอนนี้ลู่จือสิงไม่รู้ว่ากำลังดูอะไรอยู่ ตั้งใจอย่างมาก ฉันเดินเข้าไปด้านหลังเขา เขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำ

จนกระทั่งฉันคว้าโทรศัพท์ไปจากมือเขา หลังจากเห็นเนื้อหาด้านบนนั้น สีหน้าก็เย็นชาเล็กน้อย โยนโทรศัพท์กลับไป

ฉันทำเสียงไม่พอใจ หันมาแล้วต้องการกลับไปนอน แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าลู่จือสิงจะเคลื่อนตัวเร็วขึ้น เขาอยู่ข้างหลังดึงฉันกลับไป

ฉันไม่ได้ทันระวัง ทั้งตัวก็ล้มตามการเคลื่อนไหวกลับไปบนตักของเขา

ชั่วขณะมือของเขาก็ผูกเข้ามา ฉันยกมือผลักเขา : "คุณไม่ต้องพูดเลย ฉันจะไม่ฟังคำอธิบายของคุณ!"

คาดไม่ถึงว่าจะจ้องดูข้อมูลผู้หญิงในโทรศัพท์นานขนาดนี้ คิดว่าฉันตายไปแล้วหรอ?

โดยปกติเวลานี้ ลู่จือสิงจะพูดกับฉันก่อน วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ได้เอ่ยปากอธิบายทันที

ฉันสงสัยเล็กน้อย เมื่อมองไปก็พบกับดวงตาสีดำของเขาคู่นั้น ลู่จือสิงมองฉันไม่กี่วินาที จึงพูดว่า : "ซูซู คุณหึงหรอ?"

เมื่อเขาพูดคำนี้ นอกจากดวงตาสีดำคู่หนึ่งที่มองตรงมาที่ฉัน ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่เพราะว่าดวงตาคู่นั้น ฉันถูกเขามองจนใจเต้น ถูกคนพูดแทงใจดำจากนั้นใบหน้าก็อดกลั้นไว้ไม่ไหว เพิ่งจะปล่อยมือ ฉับพลับเขาก็ยื่นมือมาจับเอวฉันไว้ มองฉันอย่างไม่แสดงออก : "แทงใจดำหรอ?"

ลู่จือสิงคนนี้ สิ่งที่ฉันชื่นชมมากที่สุดคือ ไม่ว่าเวลาไหน เขาสามารถเยือกเย็นได้ทันที แล้วก็อันธพาลทันที

เหมือนตอนนี้ เยือกเย็นจนทำให้ฉันรับความแตกต่างไม่ไหว

ฉันทำเสียงไม่พอใจ ผลักมือเขา : "คุณปล่อยฉันนะ!"

เขาใจเย็นขนาดนี้ เรื่องน่าตกใจกลายเป็นพลิกผัน เห็นได้ชัดว่าฉันตั้งคำถามกับเขา แต่ตอนนี้กลายเป็นเขาถามฉัน

เพียงแต่เขาพูดแทงใจดำ พูดจริงๆ เมื่อก่อนฉันไม่ได้รู้สึกว่าตนเองขี้น้อยใจขนาดนี้ แต่เมื่อไม่นานมานี้ฉันพบว่า เดิมทีที่ฉันคิดว่าฉันเป็นคนใจกว้าง แต่เมื่อพบเรื่องของลู่จือสิง ฉันก็ใจกว้างไม่ไหว

ก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้กระตุ้นฉันหรือเปล่า แต่ฉันโกรธจริงๆ

เขามองฉัน ไม่พูดอะไร ฉันถูกเขามองจนทนไม่ไหว : "คุณปล่อยฉันนะ"

ไม่ไหวติง