บทที่ 231 หลินเมิ่งเซียเป็นคนทำเรื่อง

ผู้ชายคนนี้ทั้งร้ายลึกทั้งไร้เดียงสา

เมื่อฉันตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองยังคงยิ้มอยู่

เมื่อคืนถูกก่อกวนอย่างหนัก เมื่อตื่นมาก็พบว่าตนเองปวดเมื่อยเล็กน้อย อ่อนเพลียอย่างมาก

ลู่จือสิงไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว ฉันดูเวลาเล็กน้อย นึกขี้นได้ว่าวันนี้ต้องทำงาน ก็เลยลุกขึ้นทันที

นี่ก็แปดโมงแล้ว ฉันนอนต่อไปอีก ก็จะต้องสายแล้วจริงๆ!

เมื่ออาบน้ำเสร็จเดินออกมาจึงได้ยินลู่จือสิงโทรศัพท์อยู่ ได้ยินคำพูดของเขา ดูเหมือนโกรธมาก ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังคิดจะเข้าครัวไปทำอาหารเช้าทว่าถูกเขากวักมือเรียกให้เข้าไป : "ซูยุ่น"

เขาพูดจบ ก็วางสายไป

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเดินเข้าไป เขาก็นำฉันไปไว้ในอ้อมกอด

แตกต่างจากเมื่อคืน คางของเขาอยู่บนไหล่ของฉัน เห็นได้ชัดว่าต้องการที่พึ่งอย่างมาก

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ขอโทษนะ คุณภรรยา"

ฉันตกตะลึง จู่ๆลู่จือสืงก็พูดขอโทษกับฉัน ฉันจะไม่คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วก็ไม่ได้

ครั้งสุดท้ายที่เขาพูดขอโทษฉัน ครั้งนั้นเป็นสงครามเย็นของพวกเรา

หลายวันมานี้ของพวกเราดีมาก หลังจากบทเรียนครั้งสุดท้าย แม้ว่าเราจะยังคงมีขัดแย้งเล็กๆน้อยๆในบางครั้ง แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งสองฝ่ายได้เรียนรู้ที่จะสื่อสารกัน

เขาพูดขอโทษกับฉัน ฉันรู้สึกว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้วได้โดยจิตใต้สำนึก

"ลู่จือสิง คุณบอกฉันมาก่อน ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น!"

"หลินเมิ่งเซียเป็นคนทำเรื่องเมื่อวาน"

เขาพิงหัวของเขาบนไหล่ของฉัน ประโยคสั้นๆนั้นทงใจฉัน ฉันยกมือขึ้นผลักเขา : "คุณหมายถึง รูปภาพเหล่านั้นเมื่อวาน หลินเมิ่งเซียเป็นคนโพสต์หรอ?"

"พูดแบบนี้ได้ยังไง?"

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไมถึงบอกว่าพูดแบบนี้ได้อย่างไร?"

"คุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ตอนเที่ยงฉันจะมาหาคุณ จะเข้างานสายแล้วนะ"

เดิมทีฉันยังคิดจะถามต่อ ได้ยินเขาพูดว่าจะเข้างานสาย ฉันก็ไม่ได้ถามต่อไปอีก

เพราะว่าวันนี้ตื่นสาย ฉันกับลู่จือสิงเลยไปทานอาหารเช้าข้างนอก

ก่อนลงจากรถ ลู่จือสิงก็ดึงฉันไว้ "อย่าลืมรอฉันตอนเที่ยงนะ"

พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นมาลูบผมฉัน

ในฤดูหนาวผมก็ชี้ฟูอยู่แล้ว ฉันจัดทรงอย่างยากลำบาก และเขาก็ทำให้ผมฉันยุ่งเหยิง

ฉันยกมือขึ้นตีเขาเล็กน้อย : "รู้แล้ว ประธานลู่คุณคิดดูดีๆ ว่าจะสารภาพอย่างไรเถอะ!"

พูดจบ ฉันก็ไม่สนใจเขา เปิดประตูรถเดินไปที่ตึกเลย

แม้ว่าลู่จือสิงจะขอให้หลี่จื้อระงับข่าวทั้งหมดบนอินเทอร์เน็ตเมื่อวานนี้ แต่คนกลุ่มใหญ่ในเมืองAจับจ้องหัวเราะเยาะฉันกับลู่จือสิง ยังมีคนไม่น้อยที่แคปรูปหน้าจอไว้

เพิ่งจะมาถึงที่ห้องทำงาน เซิ่งฉิงก็ถามฉันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นยังไงบ้าง

ฉันยักไหล่ บอกใบ้ว่าตนเองก็ไม่ได้ชัดเจนมาก

ฉันก็อยากรู้มากว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ในความเป็นจริง ลู่จือสิงบอกเพียงว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลินเมิ่งเซีย

ลู่จือสิงบอกว่าเขาจะรอกินข้าวด้วยกันตอนเที่ยง นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าเขายังพูดไม่จบ ตอนเช้างานของฉันไม่เยอะมาก

สิบเอ็ดโมงครึ่ง ยังไม่ถึงเวลาพักเที่ยง ฉันก็ไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้

เวลาสี่สิบห้านาทีลู่จือสิงส่งข้อความมาบอกฉันว่าเขาอยู่ชั้นล่างในบริษัทของเราแล้ว ฉันมองเซี่ยงฉิง ให้เธอส่งข้อความชี้แจงสถานการณ์ ก่อนที่จะลงไปชั้นล่างเล็กน้อย

เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นรถของลู่จือสิง เขาเอียงมาเปิดประตูรถ : "ขึ้นรถ"