บทที่ 232 สิ่งสำคัญที่สุดของฉันคือซูยุ่น

ลู่จือสิงยิ้มเล็กน้อย ก้มลงมาจูบที่หน้าของเธอ : "อยากเข้าไปก็เปิดประตูเองเถอะ"

เห็นได้ชัดว่าให้ฉันเลือกทำเอง ตอนนี้ฉันไม่มีโอกาสแม้แต่เสียใจและตำหนิ เพราะว่าวันนี้เดินมาเส้นทางเดียวกัน ทางเลือกทั้งหมดอยู่ในมือของฉัน

ลู่จือสิงทำเช่นนี้ ทำให้คนกัดฟันด้วยความโกรธจริงๆ

ฉันหลับตา สักพัก จึงลืมตาขึ้นมองเขา ถอนหายใจเล็กน้อย : "ไม่ใช่ฉันเปิดประตูไปก็เจอสิ่งที่น่ากลัวหรอ?"

ลู่จือสิงยิ้มเล็กน้อย ยกมือขึ้นลูบหน้าฉัน : "คุณรู้สึกว่ามีของอะไรที่น่ากลัวล่ะ?"

คนคนนี้เกินไปจริงๆ ถึงตอนนี้แล้ว คาดไม่ถึงยังจะเล่นตัวอีก!

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย——ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันเถอะ! ฉันสำนึกผิดแล้ว ประธานลู่ ขอร้อง ขอร้องล่ะ!"

ไม่ต้องคาดเดาอะไรที่มันซับซ้อน ทันทีที่ฉันเปิดประตูฉันก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างอ่อนแรง มันไม่เหมือนกับที่ฉันคิดไว้

ฉันยืนอยู่หน้าประตู มองทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าอย่างตกตะลึงดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ด้านในห้องมีเก้าอี้เพียงตัวเดียว มัดผู้หญิงคนหนึ่งไว้ข้างบน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูลำบากใจอย่างมาก

และผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใคร เป็นหลินเมิ่งเซียที่ก่อเรื่องมากมายในเมืองAเมื่อไม่นานมานี้แต่หนีไปแล้ว!

เมื่อหลินเมิ่งเซียเห็นฉันแววตาก็แข็งกร้าวเล็กน้อย ฉันถูกเธอมองจนตกใจกลัว ถอยกลับโดยจิตใต้สำนึก

แต่ไม่นาน ความแข็งกร้าวในดวงตาของหลินเมิ่งเซียก็หายไป มองอ้อนวอนมาที่ฉันไม่ลดละ : "ซูยุ่น คุณปล่อยฉันเถอะ! ฉันสำนึกผิดแล้ว! ฉันขอร้องปล่อยฉันเถอะ!"

เธอขอร้องฉันทุกคำทุกประโยค แตกต่างจากเมื่อก่อนที่เธอเย่อหยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าฉันอย่างสิ้นเชิง

เห็นได้ชัดว่าหลินเมิ่งตะโกนมานานมากแล้ว น้ำเสียงที่พูดแหบพร่านิดๆ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ตกใจเล็กน้อย ชั่วครู่ ก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี

จู่ๆระหว่างนั้น หลินเมิ่งเซีนก็ออกแรงดิ้นขึ้นมา เก้าอี้ทั้งตัวกำลังจะถูกเธอยกขึ้น : "ซูยุ่น คุณดีใจมากใช่ไหม? เห็นฉันในสภาพอย่างนี้ คุณดีใจมากใช่ไหม?"

ได้ยินคำพูดของหลินเมิ่งเซีย ฉันอดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ : "อันที่จริงฉันดีใจมาก แต่ความดีใจอันนี้ เห็นได้ชัดจากหลักฐานของทุกสิ่งที่คุณเคยทำกับฉันมาก่อน ปกติแล้วฉันไม่เคยทำให้คุณไม่พอใจ ทำไมคุณต้องทำกับฉันอย่างนี้?"

คำพูดของเธอเตือนสติฉัน กับหลินเมิ่งเซียแล้ว จริงๆฉันยอมถอยให้ทุกๆก้าว แต่ว่าการจำยอมของฉัน ทว่าเธอเหลือเกินได้คืบจะเอาศอก!

หลินเมิ่งเซียจ้องมองฉันอย่างตกตะลึง มองอยู่สักพัก จู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา เธอหัวเราะจนเหมือนฟ้าจะถล่มดินจะทลาย : "ทำไมถึงทำกับคุณอย่างนี้นะหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า ซูยุ่น คุณเสแสร้งอะไร ในตอนแรกคุณอยู่กับลู่จือสิงได้ยังไง คุณคิดว่าฉันไม่รู้หรอ? ถ้าในตอนนั้นไม่ใช่คุณ ตอนนี้ตำแหน่งภรรยาลู่ก็ต้องเป็นฉัน! เป็นฉัน! เป็นฉัน!"

เธอพูดหลายครั้งติดต่อกัน ฉันมองเธอ แค่รู้สึกตกใจ

ในตอนแรก……

พูดจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหลินเมิ่งเซียพูดถึงมันอีกครั้ง ฉันเกือบลืมไปแล้วจริงๆว่าตนเองอยู่ด้วยกันกับลู่จือสิงได้อย่างไร

ตอนนี้เธอพูดแบบนี้ จู่ๆฉันก็นึกถึงเรื่องเมื่อห้าปีก่อนขึ้นมา