บทที่ 233 กลับไปแล้วค่อยบอกคุณ

จู่ๆหลินเมิ่งเซียก็เปลี่ยนไปแบบนี้ ฉันเห็นแล้วก็หวาดกลัวเล็กน้อย

จู่ๆหลินเมิ่งเซียก็ต่อสู้ดิ้นรนจากบนเก้าอี้ราวกับบ้าคลั่ง บิดเบี้ยวไม่สัมพันธ์จนมองไม่ออกถึงลักษณะเดิม เพราะการเคลื่อนไหวของเธอ เชือกที่มัดร่างกายของเธอแน่นจนแทบจะจะเฉือนผิวหนังและเนื้อของเธอออก

แต่หลินเมิ่งเซียดูเหมือนจะไม่สามารถรับรู้อะไรได้ รับรู้ไม่ได้ถึงความเจ็บปวด และก็รับรู้ไม่ได้ถึงความทุกข์ เธอต่อสู้ดิ้นรนเช่นนี้ น่าหวาดกลัวอย่างมาก

ฉันเฝ้าดูทุกการกระทำของเธออย่างไม่น่าเชื่อ เวลานี้จู่ๆหลินเมิ่งเซียก็โผเข้ามาด้านหน้า ชัดเจนว่าถูกเชือกมัดไว้กับด้านบนเก้าอี้ แต่เธอก็ขยับทั้งที่ถูกผูกติดกับเก้าอี้อย่างนั้น

เห็นเธอเป็นแบบนี้ ฉันก็เรียกเธอเล็กน้อยด้วยจิตสำนึก ลู่จือสิงที่อยู่ข้างหลังประคองฉันเล็กน้อย โอบเธอที่ถอยหลังไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หันกลับมาร้องเรียกเล็กน้อยว่า: "อาเจี๋ย!"

หลังจากนั้นมือทั้งสองก็โอบฉันแล้วเดินออกไปโดยตรง หลินเมิ่งเซียยังตะโกนเสียงดังอยู่ในนั้นอย่างต่อเนื่อง ฉันมองฉากนั้นอย่างตกตะลึง

"มอบให้ฉัน! ลู่จือสิงฉันขอร้องคุณเร็วเข้า เร็ว ฉันอยากตาย รีบจัดการฉันเร็วเข้า!"

หลินเมิ่งเซียเป็นแบบนี้ ด้วยจิตสำนึกฉันก็นึกถึง......

เวลานี้ จู่ๆลู่จือสิงก็โอบกอดฉันขึ้นมา เขาโอบฉันตลอดการเดินออกมาจากในห้องนั้น ฉันจึงได้สติกลับมาบ้าง กอดแขนของลู่จือสิงมองเขาอย่างมึนงง: "เธอเป็นอะไรไป? ตกลงเกิดอะไรขึ้น เพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้?"

เขายื่นมือมาลูบผมของฉัน ยิ้มๆ: "พวกเราออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ กลับไปแล้วค่อยบอกคุณ"

เสียงที่ตะโกนเรียกของหลินเมิ่งเซียเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ได้ยินแล้วทำให้คนหวาดกลัวอย่างไม่สามารถอธิบายได้

ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร รู้สึกเพียงว่าเรื่องของวันนี้ ทำให้ความเข้าใจของฉันเกี่ยวกับลู่จือสิง คล้ายกับเป็นอีกด้านนึงที่แตกต่างออกไป นี่คือลู่จือสิงที่ฉันไม่เคยพบเจอ

ลังเลใจเล็กน้อย ฉันยังเอื้อมมือไปโอบกอดเขา ไม่ได้เอ่ปากบีบบังคับเขา: "โอเค"

ในรถยนต์เงียบสงบเล็กน้อย ลู่จือสิงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่พูดอะเลยสักประโยค อารมณ์บนใบหน้าของเขาซ่อนความผิดบาปไว้เล็กน้อย

ฉันเอียงหน้าไปมองเขา คิดๆ แล้วก็เอื้อมมือไปกุมมือของเขา

เขารู้สึกได้ถึงมือของฉัน หันมามองฉันเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดจา

ตรุษจีนของปีนี้มาถึงช้าเล็กน้อย เป็นกลางเดือนกุมภาพันธ์ เพียงแต่ตอนนี้เพิ่งผ่านกลางเดือนมกราคมมาสองสามวัน ยังมีเวลาอีกเกือบเดือน แต่บรรยากาศโดยรอบเริ่มอบอวลด้วยกลิ่นอายของตรุษจีนแล้ว

เมื่อกลับถึงคอนโดมิเนียมสภาพจิตใจของฉันก็สงบลงเล็กน้อย เดิมตามลู่จือสิงเข้าห้องหนังสือไปทีละก้าวๆ

เขาไม่พูดจา ฉันก็ไม่ถาม

ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ลู่จือสิงก็ค่อยๆเอ่ยน้ำเสียงออกมา ทันทีก็เดินเข้ามาที่ฉัน ยังไม่ทันรอให้ฉันมีปฏิกริยาตอบสนอง ทันทีเขาก็อุ้มฉันขึ้นมา

ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว เอ่ยปากร้องเล็กน้อย เขาก้มหน้ามามองฉัน แต่ไม่ได้เอ่ยปากพูด อุ้มฉันตลอดจนเข้าห้อง ยังไม่ทันรอให้ฉันตอบสนอง ลู่จือสิงก็โยนเธอลงบนเตียงแล้ว

เตียงหลังใหญ่ แล้วก็นุ่ม ฉันตกลงด้านบนจึงไม่เจ็บ

เพียงแค่เสื้อผ้าถูกโยนออกภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว ฉันก็ดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างกายโดยจิตสำนึก ม้วนแล้วลงจากเตียง แต่ก็ถูกลู่จือสิงดึงอีกด้านของผ้าปูที่นอนแล้วม้วนกลับไป

ฉันม้วนอยู่ด้านในผ้าห่ม ราวกับดักแด้ มองไปยังลู่จือสิงอย่างระมัดระวังตัว: "คุณจะทำอะไร?"

ลู่จือสิงมองฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆก็ยิ้ม หันตัวกลับมาแล้วตรงไปกอดเธอที่ถูกผ้าห่มม้วนอยู่ด้านใน: "ทำ"

ฉันมองเขา อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะตอบสนองโดยการยื่นเท้าไปเหยียบเขาเล็กน้อย แต่พอขยับก็ทำให้เห็นตนเองที่อยู่ด้านในของผ้าห่ม จึงขยับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ฉันรีบเอื้อมมือไปดันหน้าของเขา เอ่ยปากกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงกร่ำว่า: "ลู่จือสิง!"

เห็นได้ชัดว่ามันควรจะเป็นคำพูดที่โกรธ แต่ในที่สุดฉันก็พูดออกมาจากปาก แต่ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและไม่แข็งกระด้าง พูดออกมาแล้วดูไม่มีอำนาจยับยั้งเลยสักนิด

ชัดเจนว่าลู่จือสิงก็ค้นพบ มองฉันพลางเลิกคิ้ว หลังจากที่ดึงมือฉันออก ก็เอื้อมมือมาคลำใบหน้าของฉัน: "นี่เป็นสิ่งที่คุณถามซูซู ไม่ใช่ฉันบีบบังคับให้คุณพูด"