บทที่ 257 ประเด็นนี้ค่อนข้างใหญ่

เดิมทีวันนี้ก็คิดจะถามเซี่ยงฉิงสักเล็กน้อยว่ามีกีวางแผนอะไร ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถไปก้าวก่ายเรื่องราวระหว่างพวกเขาได้ แต่แผนการของเซี่ยงฉิง ฉันฟังสักเล็กน้อย ก็ไม่ถือว่ามากเกินไป

เด็กโง่อย่างเซี่ยงฉิงนั้นพอมีเรื่องบางอย่าง ง่ายมากที่จะเป็นคนหัวดื้อ คิดไม่รอบคอบชัดเจนก็ทำไปแล้ว

พูดง่ายๆก็คือ ใจร้อนง่าย

กลางวันทานข้าวด้วยกันกับถงเจียหลิน ช่วงเวลาก่อนหน้านี้เธอยุ่งมาก กับเซี่ยงฉิงก็ไม่มีเวลาไปช้อปปิ้งกันเลย ต่อมาก็มาเจอตรุษจีนอีก คนทั้งสองจึงไม่ได้พูดคุยกันมาเป็นเดือนแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยเข้าใจกับสถานการณ์ของเซี่ยงฉิงมากนัก

ฉันก็ไม่ชอบแสดงความคิดเห็นมากเกินไป ก็เลยจำต้องถามเธอ: "เธอมีพูดเรื่องฉีซิ่วหรานกับคุณบ้างไหม?"

"มีนะ ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าจะไปไล่ตามเขา เพียงแต่ช่วงต่อมาฉันยุ่งมาก เธอก็คงไม่อยากรบกวนฉัน ก็เลยไม่พูดกับฉันต่อ"

ฉันคิดๆแล้ว พูดคาดการณ์ได้ว่า: "ฉันก็ไม่ถือว่ารู้ชัดเจน เพียงแต่ก่อนตรุษจีนเธอถามฉันว่าจะตามจีบผู้ชายยังไง เธอบอกว่าเธอไม่อยากปล่อยฉีซิ่วหรานไป จากนั้นหลังกลับมาจากตรุษจีนก็เป็นอย่างนี้ เมื่อวานฉีซิ่วหรานโทรศัพท์มาหาฉัน ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเธอเป็นยังไงบ้าง"

ถงเจียหลินพยักหน้า: "เรื่องราวของเซี่ยงฉิงตรงเกินไป ถ้าพรุ่งนี้เธอมาทำงาน พวกเราจะได้เข้าใจเรื่องราวสักเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นคนที่จะต้องกลับมาเสียใจในภายหลังก็คือเธอ!"

นึกไม่ถึงว่าเธอจะคิดไม่เหมือนกันกับฉัน ตอนนี้พวกเราสองคนก็รอเซี่ยงฉิงกลับมาในวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นก็ถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น

เพียงแต่ฉันยังไม่ทันรอทันท่วงที ฉีซิ่วหรานก็มาหาฉันก่อน

เมื่อฉันรับโทรศัพท์ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เขาถามว่าตอนเย็นทานข้าวด้วยกันสักมื้อนึงได้ไหม

เขาพูดแบบนี้ ฉันก็พอเดาออกได้ว่า บางทีเขามาหาฉันอาจจะเป็นเพราะเรื่องของเซี่ยงฉิง

ฉันคิดๆแล้ว สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถึงแม้จะเป็นการไม่ดีที่จะเข้าไปแซกแทรงเรื่องราวระหว่างพวกเขา แต่ในฐานะผู้ฟังคนนึงด็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้

หลังจากนัดกับฉีซิ่วหรานแล้ว ฉันก็ส่วข้อความไปบอกลู่จือสิง ให้เย็นนี้เขาไม่ต้องมารับฉัน

ถึงเวลาเลิกงาน ฉันก็ปิดคอมพิวเตอร์ เก็บของเล็กน้อย ทักทายกับถงเจียหลินแล้วฉันก็เดินลงจากตึกไป

เวลานี้เป็นเวลาเพิ่งเลิกงาน คนเยอะมาก

ฉีซิ่วหรานก็ไม่รู้ว่าไปยืมรถมาจากที่ไหน คนหน้าตาหล่อเหลา ใบหน้าแบบนี้ ถึงแม้จะเย็นชา ก็สามารถดึงดูดสาวๆให้มองได้ไม่น้อย

ฉันยากที่จะออกไปจากลิฟต์ เพียงออกไปหน้าประตูก็พบว่าเขาถูกสาวสองคนบุกเข้าขอเบอร์โทรศัพท์

ฉันกำลังจะเอ่ยปากเรียกเขา คิดๆแล้ว ก็ถ่ายรูปสักรูปนึง ส่งให้เซี่ยงฉิง จึงยกเท้าเดินเข้าไป: "มานานแล้วหรอ?"

เขาส่ายหน้า ช่วยเปิดประตูให้ฉัน: "ไม่นาน"

สาวสองคนนั้นมองฉัน เดินออกไปอย่างหน้าเหยเกเล็กน้อย

บนถนน เขาไม่พูดอะไรเลย

ฉันดูกล่องของความตอบโต้กับเซี่ยงฉิงแล้ว เธอก็ไม่ได้ตอบกลับฉัน

สองคนนี้ ช่างทำให้คนปวดหัว

รถขับไปเกือบยี่สิบนาทีจึงจอดลง ฉันเอียงมองเล็กน้อย ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ

ฉีซิ่วหรานจองที่นั่งไว้แล้ว พอพวกเราสองคนเข้าไปก็มีคนมานำทาง

เป็นที่นั่งพิเศษ ฉีซิ่วหรานถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก: "สั่งอาหารก่อน พวกเราทานข้าวแล้ว ฉันค่อยพูดกับคุณ"

ฉันพยักหน้า หยิบรายการอาหารมาสั่งไปสองชนิด

เสร็จแล้วเขาก็สั่งอีกสองชนิด ก่อนเสิร์ฟอาหารฉันก็คิดว่าเขาคงจะพูดอะไรบ้าง เขากลับก้มหน้ามองแต่เพียงบนโต๊ะ ไม่พูดจา