บทที่ 258 ทำไมคุณถึงลงมา

ในที่สุดฉีซิ่วหรานก็คิดได้ ฉันจึงโล่งใจ : "เซี่ยงฉิงคนนี้ ความริดค่อนข้างง่าย เมื่อก่อนเธอบอกฉันว่าเธอชอบคุณมาหลายปีแล้ว ดังนั้นจึงอยากอยู่ด้วยกันกับคุณมากจริงๆ ตอนนี้เธอไม่ยอมยกโทษให้คุณ อาจเป็นเพราะคุณไปประชุมในวันนั้นทำให้เธอคิดว่าคุณไปก่อนแล้ว สำหรับผู้หญิง เป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจมาก คุณอธิบายกับเธอให้ชัดเจน เธอจะเข้าใจ"

เธอพยักหน้า ยิ้มอย่างขมขื่นเล็กน้อย : "ตอนนี้เธออยากเจอฉันไหม"

คำถามนี้ ฉันไม่มีวิธีช่วยเขา ทำได้เพียงเงียบไป

ฉีซิ่วหรานนำฉันส่งมาที่บริเวณชั้นล่าง เดือนกุมภาพันธ์ของเมืองAหนาวจนทำให้ตัวสั่น ลงจากรถมา ลมก็เข้ามาปะทะ ฉันสั่นไปทั้งตัว ฉันไม่ได้พูดอะไรกับฉีซิ่วหราน โบกๆมือ ฉันก็วิ่งเข้าไปข้างใน

เพียงวิ่งไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นก็พุ่งเข้าสู่อ้อมกอด

ฉันตกใจ คิดว่าจะเงยหน้าขอโทษ ทว่าได้ยินเสียงของลู่จือสิง : "ไม่มองทางเลยหรอ?"

เมื่อเงยหน้าขึ้น ฉันก็เห็นหน้าลู่จือสิง เขาสวมเสื้อกันหนาว มืออุ่นๆ เขาจับมือฉัน ดึงฉันมาไว้ในอ้อมกอด

ฉันกระพริบตา ไม่ได้หนาวขนาดนั้น เดินตามเขากลับไป : "ทำไมคุณถึงลงมา?"

"มาดูไม่ให้คุณล้มไง"

ในน้ำเสียงเขาน่ารังเกียจเล็กน้อย แต่ฉันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว เป้ยเปยหลับไปแล้ว

เมื่อเข้าไปในบ้านฉันก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่โผเข้ามา รีบเข้าไปในห้องหาเสื้อผ้าเตรียมจะอาบน้ำๆ

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว ลู่จือสิงยังไม่นอน หยิบนิตยสารมาอ่านอยู่ตรงนั้น

ฉันยกมือขึ้นและหยิบนิตยสารในมือของเขาออก : "ประธานลู่ ฉันจะบอกคุณเรื่องของฉีซิ่วหราน"

"เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?"

เขาดึงผ้าห่มเล็กน้อย แล้วนอนลงไป ฉันเอื้อมมือไปปิดไฟ : "เซี่ยงฉิงท้องแล้ว ฉีซิ่วหรานต้องการแต่งงาน แต่เซี่ยงฉิงไม่ยินยอม"

"คาดไม่ถึง ฉีซิ่วหรานคนนี้ค่อนข้างร้ายกาจ!"

ได้ฟังคำพูดของเขา ฉันก็พูดอะไรไม่ออก ตีๆเขาเล็กน้อย : "คุณชอบคิดเรื่องเละเทะอะไรเหล่านี้?"

เขาก้มมาจูบฉันเล็กน้อย : "ฉันคิดเรื่องเละเทะอะไรฉันไม่รู้ ฉันแค่รู้ว่าเมื่อคืนคุณบอกอะไรกับฉันไว้ ถ้าพวกเขาทั้งสองคนประความสำเร็จ คุณก็ต้องสวมชุดนั้น ฉันได้ซื้อในอินเตอร์เน็ตไว้แล้ว!"

ได้ฟังเขาพูดเรื่องนี้ ฉันอดไม่ได้ที่จะยกขาเตะเขา : "นี่ต้องอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอ?"

"หึ สู้ตายเพื่อเงื่อนไข ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะต้องอยู่ด้วยกัน"

“……”

ตอนนี้ฉันเพิ่งค้นพบว่า เมื่อคืนตนเองดูเหมือนว่าตกหลุมพรางของลู่จือสิง

เวลาก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องทำงาน นาฬิกาชีวิตเริ่มเตือนฉันแล้ว

หาวแล้ว ฉันก็อยากพูดคุยอะไรกับเขามาก : "ฉันนอนละ ฝันดี"

พูดจบ ฉันก็หมุนตัว หันหลังให้เขา

เขายื่นมือมาด้านหน้าของฉัน นำฉันเข้าไปกดไว้ในอ้อมกอด

จู่ๆฉันก็นึกถึงเรื่องที่เขาลงมารับฉันที่ชั้นล่าง ก็รู้สึกชุ่มชื่นหัวใจ อดไม่ได้ที่จะกอดแขนเขาไว้แน่น : "ลู่จือสิง"