บทที่ 266 คุณหญิงลู่ อย่าลืมสถานะของคุณ

ฉันออกไปก่อนเวลา และไม่พบว่าเป็นชั่วโมงเร่งด่วน ดังนั้นการเดินทางจึงราบรื่น

เมื่อพวกเรามาถึงสนามบินเหลืออีกสองนาทีก็จะแปดโมงสี่สิบนาที เวลานี้ที่สนามบินมีคนไม่มาก ฝากของเสร็จก็เก้าโมงแล้ว

แต่เที่ยวบินของฉันสิบโมง ฉันกำลังจะเข้าแถวเพื่อตรวจสอบความปลอดภัย

ลู่จือสิงมาช้ากว่าฉันนิดหน่อย แต่ช่องวีไอพีเร็วมาก

ฉันเจอร้านกาแฟร้านหนึ่ง สั่งกาแฟไปสองแก้วกับเค้กหนึ่งชิ้น และนั่งอยู่กับลู่จือสิงที่นั่น

“ไม่รู่ว่าตอนนี้เป้ยเปยเป็นยังไงบ้าง”

ไม่ได้เห็นเป้ยเปยแค่วันเดียว ฉันรู้สึกเหมือนกับว่ามันนานเป็นปี

ลู่จือสิงมองมาที่ฉัน “เขาสบายดีมาก ทำไมคุณไม่เป็นห่วงสามีคุณสักนิด ฉันน่ะ”

ฉันไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี：“ก็คุณนั่งอยู่ตรงหน้าฉันเนี่ย คุณสบายดีหรือไม่ ฉันจะไม่รู้หรอ？”

“เมื่อคืนนี้ฉันดื่มเหล้า ยังปวดหัวอยู่นิดหน่อย”

เขาพูดอย่างเอาจริงเอาจัง ฉันมองเขาสักพัก：“คุณจริงจังไหม？”

“ฉันจะล้อเล่นทำไมล่ะ”

ฉันไม่ได้โต้แย้ง เมื่อเห็นว่าเขาขมวดคิ้ว ดูแล้วเขาคงไม่สบายจริงๆ”

ถ้าตอนนี้ปวดหัว อีกเดี๋ยวขึ้นเครื่องบินจะยิ่งไม่สบาย

คิดๆดูแล้ว “ให้ฉันไปซื้อยาให้คุณหน่อยไหม？”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวมันจะไม่ทัน”

เขายืนมือออกมาจับฉัน ได้ยินที่เขาพูดแล้วฉันก็รู้สึกกังวลนิดหน่อย：“หลี่จื้อยังไม่มาใช่ไหม？คุณสั่งให้เขาเอายามาด้วยสิ！”

“เขาอยู่บนทางด่วนสนามบินแล้ว！”

“นั้นทำยังไงดี？”

“คุณช่วยกดนวดให้ฉันหน่อย คุณกดนวดให้ก็คงไม่ปวดมากขนาดนั้นแล้ว！”

ฉันคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดี แต่ที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะ ฉันยังลังเล：“แต่ที่นี่เป็นร้านกาแฟ คนเยอะนะ！”

“กลัวอะไร ก็แค่กดนวดหัวเท่านั้น！คุณลองคิดดูว่าถ้าเป้ยเปยปวดหัว คุณจะคิดถึงเรื่องนี้ไหม！คุณหญิงลู่ คุณนี่ลำเอียงจริงๆ！”

เขามักจะพูดว่าฉันลำเอียง สนใจแต่เป้ยเปยไม่สนใจเขา

ตอนนี้ใช้โอกาสนี้โจมตีฉันอีกครั้ง ฉันมองเขาสักพัก แล้วเห็นว่าเขาขมวดคิ้วเป็นครั้งคราว

สุดท้ายก็ต้องประนีประนอม：“นั้นคุณก้มลงมาหน่อย”

ตำแหน่งตรงนี้ค่อนข้างดี ไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจ

ฉันยืดตัวและยกมือขึ้นมากดนวดที่ขมับของเขา “แรงพอไหม？”

“อืม”

กดนวดอยู่สักพัก ฉันก็มองนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงยี่สิบนาทีแล้ว จึงวางมือ：“คุณยังปวดอยู่ไหม？”

เขายกมือขึ้นมาจับเอวของฉัน และก้มลงมามองฉัน：“ถ้ายังปวดอยู่จะทำยังไง？”

“ให้ฉันไปซื้อยาหม่องให้ไหม？”

“ไม่ต้อง คุณให้ฉันจูบคุณหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น”

ขณะที่เขาพูดก็ไม่รอให้ฉันตอบกลับ จู่ๆเขาก็จูฉัน

ฉันคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะ จึงรีบผลักเขา “คุณ——นี่！”

ลู่จือสิงแรงเยอะ มือข้างหนึ่งเกี่ยวหลังหัวของฉันไว้ ไม่ให้ฉันถอยตัวออก และอีกมือก็จับสองมือที่ฉันผลักไปด้านหน้าเขา

เขาจับมือสองข้างของฉันและดึงมันอย่างแรง ระยะห่างระหว่างเราสองคนก็ใกล้กันทันที

ลู่จือสิงจูบฉันเกือบหนึ่งนาทีก่อนที่จะหยุด ใบหน้าของฉันแดงมาก และมองเขาสู้กับเต้าหู้：“คุณ ทำไมคุณ！คุณรู้ไหม！”

ที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะฉันไม่กล้าพูดเสียงดัง แต่ฉันโกรธเขาจริงๆ จึงยกมือตีเขาและไม่สนใจเขา ฉันลุกขึ้นเตรียมจะไปตรวจสอบความปลอดภัย