บทที่ 46 ผู้หญิงของฉันไม่จำเป็นต้องห้าม

ชวี่ชิงหนานปัดป้องมือแม่ของถันฮ่าวอวี่ และเขย่าอย่างแรงจนหลุดมือไป

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองฉัน: "เป็นไรหรือเปล่า?"

ฉันส่ายหัวจับใบหน้าซ้ายที่ถูกตบและมองไปที่แม่ของ ถันฮ่าวอวี่อย่างเย็นชา: "คุณน้าฉันเคารพคุณในฐานะผู้อาวุโสวันนี้ฉันจะไม่ถือสาคุณสำหรับการตบครั้งนี้ แต่สาเหตุที่หลานคุณจากไป ฉันแนะนำให้คุณไปถามถันฮ่าวอวี่และหยาวตันตันให้ดี ถ้าคุณมาต่อแยฉันอีก ครั้งหน้าการแก้ปัญหาจะไม่ง่ายเหมือนวันนี้! "

หลังจากพูดจบฉันก็มองไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนที่เดินมา: "รบกวนคุณสองคนช่วยพาพวกเขาลงไปที"

ฉันไม่คิดว่าแม่ของถันฮ่าวอวี่จะมาสร้างความวุ่นวาย ถ้าชวี่ชิงหนานไม่มาช่วย ฉันคงจะต้องโดนตบอีกครั้ง

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฉันจึงขอบคุณชวี่ชิงหนานทันที: "คุณชวี่ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของวันนี้"

เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและไม่ถือสา: "มันเป็นเรื่องเล็กน้อย บนใบหน้าของคุณมีรอยแดงชัดเจนมาก คุณสนใจเรื่องนี้ก่อนเถอะ"

ฉันพยักหน้า ไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานจับตามอง หลังจากพูดกับชวี่ชิงหนานไม่กี่คำ ฉันก็กลับไปที่ห้องทำงาน

"เธอรีบลบรอยบนหน้าของเธอหน่อย"

ทันทีที่ฉันกลับมาถึงที่นั่ง ผิงผิงก็ยื่นผ้าร้อนให้ฉันทันที ฉันมองเธอด้วยความขอบคุณ: "ขอบคุณ"

ตบของแม่ถันฮ่าวอวี่มันแรงจริงๆ ฉันเอาผ้าร้อนวางไว้เกือบสิบนาทีแล้วรอยบนหน้าก็ยังเห็นชัดเจน

ฉันไม่อยากให้ลู่จือสิงเห็นรอยตบบนใบหน้าของฉัน เพื่อที่จะไม่ทำให้เรื่องแย่ลง โดยไม่จำเป็น ดังนั้นก่อนเลิกงานฉันจึงบอกให้ลู่จือสิงว่าจะทำงานล่วงเวลา

และโครงการที่รับผิดชอบก็ค่อนข้างยุ่งจริงๆ ฉันออกมาจากบริษัทมาตอน 3 ทุ่ม แต่ฉันคิดไม่ถึงว่าเมื่อเดินออกมาจะได้เห็นรถของลู่จือสิง

เมื่อเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เธอลืมรอยตบที่ใบหน้าของเธอ และวิ่งไปหาเขา: "คุณมาที่นี่ทำไม"

“ หน้าคุณ ไปโดนไรมา?”

เมื่อฉันเห็นใบหน้าของลู่จือสิงเย็นชาลง ฉันถึงจะจำได้ว่าฉันถูกตบหน้าจึงยกมือขึ้นเพื่อปกปิดมันโดยไม่รู้ตัว แต่เห็นได้ชัดว่ามันสายเกินไป เขาเอื้อมมือออกและดึงมือฉันลง

ดวงตาที่เย็นชาอยู่แล้วก็สงบลง: "ใครทำร้ายคุณ?"

ฉันเม้มริมฝีปากไม่อยากจะบอก คนที่ตบฉันไม่ใช่ใคร แต่เป็นแม่ของถันฮ่าวอวี่

"ใคร?"

เขาจับมือฉันแน่นฉันรู้สึกเจ็บจึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว: "ลู่จือสิง!"

"ใครเป็นคนทำ ถ้าไม่พูด เดี๋ยวพรุ่งนี้ถามคนอื่น เขาก็บอกแล้ว แต่ทางที่ดีคุณพูดตอนนี้จะดีกว่า"

เสียงของเขาค่อนข้างดัง ฉันรู้ว่าเขาโกรธและฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้ ดังนั้นฉันจึงต้องพูดกับเขาเกี่ยวกับรายละเอียดของเรื่องนี้

ฉันมองไปที่ใบหน้าของลู่จือสิง อย่างที่ฉันพูดใบหน้าของเขาค่อนข้างเย็นชา แต่ในที่สุดเสียงของฉันก็เงียบลง: "ฉันไม่ได้คิดว่าเธอจะตบ ฉันรู้ตัวอีกที ฉันก็หลบไม่ทันแล้ว "

เขามองลงมาที่ฉันด้วยสายตาเย็นชา ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรเก็บเป็นความลับ ดังนั้นฉันจึงรู้สึกผิดเล็กน้อย

“ คืนนี้คุณทำงานล่วงเวลาเพราะเรื่องนี้เหรอ?”

ฉันส่ายหัวและในที่สุดก็พยักหน้าด้วยสายตาที่ดึงดูดใจของเขา: "ฉันทำให้พ่อของคุณไม่พอใจกับการแท้งของหยาวตันตันแล้ว ฉันกลัวว่าคุณจะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ และมันจะไม่เกิดผลดีใด ๆ "

เขาตะคอกอย่างเย็นชา: "พ่อแม่ของถันฮ่าวอวี่มาหาคุณ แต่เรื่องทั้งหมดเป็นแผนของหยาวตันตัน"

"ฉันรู้ ฉันเลยไม่อยากให้คุณรู้"

ฉันไม่ได้โง่ แต่ไม่ว่าเรื่องการแท้งลูกของหนาวตันตันจะเกี่ยวข้องกับฉันมากแค่ไหน ความคิดเห็นของตระกูลลู่ที่มีต่อฉันก็ค่อนข้างแย่หากเรื่องนี้ดำเนินต่อไปเรื่องก็จะไม่มีที่สิ้นสุด