บทที่ 47 ภรรยาของผม ไม่ใช่จะมาเอาเปรียบกันได้ง่ายๆ

คืนนี้ลู่จือสิงตอแยฉันอยู่ถึงห้าครั้ง และขาของฉันก็สั่นเมื่อฉันลุกจากเตียงในวันรุ่งขึ้น

อย่างไรก็ตามในที่สุดความโกรธของลู่จือสิงก็ลดลงและเราสองคนก็หยุดพูดถึงเรื่องนี้โดยปริยาย

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ปู่ของลู่จือสิงอายุครบแปดสิบห้าปี คุณปู่ของลู่จือสิงไม่ต้องการจัดงานใหญ่ เขาจึงให้เราไปร่วมรับประทานอาหาร

คนในตระกูลลู่มีจำนวนมาก เพราะโต๊ะมีความยาวมาก อาหารที่ฉันชอบจึงมาไม่ถึง และฉันอายที่จะยืนขึ้นและกิน จึงได้แค่กินอาหารมังสวิรัติที่อยู่ข้างหน้าเพียงไม่กี่อย่าง

บรรยากาศที่โต๊ะอาหารค่ำเป็นไปด้วยดี เสียงความเศร้าที่หยาวตันตันส่งเสียงดังขึ้นครั้งก่อน ทุกคนต่างก็ลืมไปแล้ว

คราวนี้หยาวตันตันเพิ่งแท้งลูกและเธออาการดีขึ้นมาก เธอนั่งอยู่ที่นั่นไและขอให้ถันฮ่าวอวี่ช่วยเธอตักผักให้ แม้ว่าเธอจะมองฉันด้วยความขุ่นเคืองเป็นครั้งคราว แต่เธอก็ไม่ได้บ้าเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

“ ซูยุ่นเธอไม่มีมือหรอ ทำไมต้องให้จือสิงตักให้เธอ?"

หยาวตันตันหยุดสร้างปัญหา แต่ลู่หงฉิงแม่ของเธอกลับมาแขวะฉันเแทน

เธอก็ไม่ได้พูดอะไรที่ฟังไม่ได้ แต่คำพูดที่เย็นชานั้น รู้สึกฟังแล้วไม่เข้าหู

“ สามีภรรยารักกัน คุณยุ่งอะไรกันนักกันหนา!”

สามีของลู่หงฉิงดึงเธอไว้ แต่ลู่หงฉิงดูเหมือนจะไม่พอใจ: "ผู้ใหญ่กำลังคุยด้วย เธอหูหนวกเหรอ?"

ฉันเก็บความรู้สึกมาโดยตลอด ตั้งแต่ฉันมาถึงที่ตระกูลลู่ ตอนนี้ฉันรู้สึกหมดความอดทนกับลู่หงฉิงสองครั้งแม้ว่าฉันจะอยากทน แต่ก็ทนไม่ได้

“ ถ้าจะอิจฉาเด็ก ก็ไปให้อามู่สั่งสอนไป”

ฉันเหลือบมองคุณปู่ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะไม่คาดคิดว่าท่านจะช่วยฉันได้

ในเวลานี้ลู่จือสิงตักซุปเนื้อหนึ่งช้อนให้ฉันอย่างใจเย็น หลังจากใส่ลงในชามของฉันแล้วเขาก็คลายช้อน เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ลู่หงชิงเสียงนั้นไม่ได้รีบร้อน แต่กลับพูดออกมาอย่างเย็นชา: "ผมกับซูยุ่นรักกัน อย่าว่าแต่จะช่วยเธอเรื่องตักอาหารเลย ถ้าเธอต้องการให้ผมป้อน คนอื่นก็ว่าอะไรไม่ได้"

สิ่งที่เขาพูดนั้นดูเรียบง่ายและอ่อนโยน แต่คนสะเทือนใจได้อย่างเห็นได้ชัด

ลู่หงฉิงมองไปที่ลู่จือสิงจากนั้นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์: "ฉันแค่คิดว่าแบบนี้ไม่ค่อยจะดี"

“ แต่พี่ตันตันยังขอให้พี่เขยตักเลย”

คำพูดของเด็กที่มาจากลูกสาวของลูกพี่ลูกน้องของลู่จือสิง ทำให้ลู่หงฉิงหน้าแดง แต่เธอไม่สามารถพูดอะไรได้

ความไม่รู้ของลู่หงฉิง ทำให้บรรยากาศที่โต๊ะอาหารค่อนข้างหดหู่หลังจากรับประทานอาหารลู่จือสิงและญาติคนอื่น ๆ ก็ถูกเรียกตัวเข้าไปในห้องหนังสือ

ฉันกินอะไรไปนิดหน่อยและไม่อยากอยู่ร่วมกับพวกเขาทั้งหยาวตันตันรวมถึงคนหลาย ๆ คน ฉันยังไม่ได้โง่ขนาดนั้น ถ้าฉันไปอยู่ด้วยกันคงถูกรังแก

ฉันจึงไปเดินเล่นในสวนคนเดียว หลังจากเดินไปรอบ ๆ ฉันเห็นลู่จือสิงลงมาจากห้องนั้น แล้วเขานั่งอยู่บนโซฟาและฟังญาติๆพูดคุยเกี่ยวกับโครงการ

ฉันเหลือบมองเขาและชี้ไปที่ห้องน้ำ เขาพยักหน้าจากนั้นก็หันกลับมาสบตาญาติๆของเขาต่อ

ฉันออกมาจากห้องน้ำจู่ๆก็ได้ยินเสียงจากห้องเอนกประสงค์ที่ประตูปิดไม่สนิท หยาวตันตันยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างในเสียงไม่ดังมาก แต่ฉันก็สามารถได้ยิน: "อย่าแม้แต่จะคิดเลย! ฉันเสียลูกไปแล้ว ต่อจากนี้แล้วเราไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว!”

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะวางสาย ฉันก็รีบเดินออกไปออกไปและกลับไปหาลู่จือสิง

“ ซูยุ่น!”