บทที่ 48 ลู่จือสิง คุณดูหล่อมากจริงๆ

ฉันลู่จือสิงมองลงมาที่ฉันด้วยท่าทีที่อ่อนลง: "บริษัทมีเรื่องยุ่งนิดหน่อย ผมไม่ได้อยู่บ้าน ผมไม่วางใจ"

ฉันจึงรีบสัญญากับเขา: "ฉันจะนอนอยู่บ้านและอ่านหนังสือ จะไม่ทำอะไร" เมื่อเห็นว่าเขาผ่อนคลายลง ฉันรีบลุกจากเตียง: "ไปกันเถอะพาฉันกลับบ้าน ฉันทนกลิ่นในโรงพยาบาลไม่ได้จริงๆ .”

ในท้ายที่สุดลู่จือสิงยอมอ่อนข้อให้กับฉัน จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ฉัน

ฉันใช้เวลาอยู่บ้านคนเดียวทั้งวัน วันที่สองโครงการที่ฉันรับผิดชอบจะมีการประชุม เพราะงั้นถึงจะตีฉันให้ตายฉันก็ไม่ยอมอยู่บ้าน

วันนี้ฉันยุ่งมากและไม่ได้สนใจเรื่องของตระกูลลู่ และต่อมาฉันได้ยินมาว่าบริษัทหยาวจงมู่ได้ถูกฟ้องล้มละลาย

ตอนที่ผิงผิงกำลังนินทาเรื่องนี้กับฉัน ฉันเพิ่งออกจากที่ทำงาน และไม่ได้ดื่มน้ำเลยทั้งวัน และฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่อยากขยับตัวไปไหน

ฉันรู้สึกหดหู่ใจเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ และมองไปที่เธอด้วยความประหลาดใจ: "ผิงผิงเธอพูดอีกครั้งสิ?"

เธอหยิบกระดาษทิชชู่มาให้ฉันด้วยความรังเกียจ: "เธอจะตื่นเต้นทำไม บริษัทคางซินถูกฟ้องล้มละลายไม่ใช่เหรอ"

ถ้าไม่ใช่เพราะลู่หงฉิงผลักฉัน ฉันจะไม่สนใจเรื่องของบริษัทหยาวจงมู่ และตินนั้นลู่จือสิงบอกว่าเขาจะไม่ช่วยเรื่องทุน ฉันก็รู้อยู่ในใจว่า ถ้าลู่หงฉิงไม่ไปก่อเรื่องที่ตระกูลลู่ การช่วยเรื่องเงินทุนก็อาจจะยังเป็นไปได้

แต่หลังจากนั้นเพียงครึ่งเดือน ก็ถูกฟ้องล้มละลายจริงๆ

ฉันอยากจะพูดอะไรอีก แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นก่อน

ลู่จือสิงโทรหาฉันและบอกว่าเขาอยู่ชั้นล่าง เขาเพิ่งกลับมาจากการเดินทางคุยธุรกิจ แต่ฉันทำงานล่วงเวลาจนถึงห้าทุ่ม ช่วงสองสัปดาห์นี้เราไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเลย ลู่จือสิงจองห้องอาหารไว้เป็นพิเศษ พวกเราวางแผนที่จะไปเติมความหวานกัน

หลังจากคุยกับผิงผิงแล้ว ฉันก็เก็บข้าวของและออกไป ผิงผิงถามฉันจากด้านหลังว่าพรุ่งนี้อยากไปช้อปปิ้งด้วยกันไหม ฉันปฏิเสธลู่จือสิงและฉันต่างก็ยุ่งกันตลอดครึ่งเดือน ที่จริงในคืนนี้ฉันอยากได้ความอ่อนโยนจากเขาสักหน่อย

เมื่อคิดถึงคืนนี้ ใบหน้าของฉันก็รู้สึกร้อนขึ้นเล็กน้อย

เมื่อฉันขึ้นรถ ฉันก็นึกถึงเรื่องบริษัทหยาวจงมู่ขึ้นมา และอดไม่ได้ที่จะถามเขา: "คุณไม่ได้ให้เงินสนับสนุนคางซินจริงๆเหรอ?"

เขาเหลือบมองฉัน "คุณไม่เห็นข่าวเหรอ"

ฉันแลบลิ้นออกมา: "ฉันเห็น แต่แค่อยากจะถามให้แน่ชัด"

ลู่จือสิงไม่ได้พูดเพียงแค่ส่งเสียงอืม

ฉันไม่คิดว่า ลู่จือสิงจะทนต่อแรงกดดันของตระกูลลู่และล้างแค้นให้ฉัน ลู่หงฉิงไม่ใช่ธรรมดาแน่ๆ ฉันรู้สึกว่าจะต้องมีปัญหาในอนาคต

ลู่จือสิงจองร้านอาหารฝรั่งเศสระดับไฮเอนด์ บรรยากาศภายในน่าหลงไหล ฉันดื่มไวน์ไปนิดหน่อย หลายวันมารนี้ฉันออกจากบ้านเช้าและกลับดึก ลู่จือสิงก็ดินทางไปทำธุรกิจ เราสองคนแทบไม่มีเวลาเจอกัน

เมื่อมองไปที่เขาในตอนนี้ ที่เริ่มเมาด้วยฤทธ์แอลกอฮอล์

มือที่ถือแก้วไวน์ของเขาหยุดชะงัก เขาจ้องตาของฉัน และทันใดนั้นฉันก็ไม่สามารถกินได้อีกต่อไป ฉันและมองไปของเขาและพูดเสนอว่า: "เราจะกลับบ้านกันไหม?

ลู่จือสิงมองมาที่ฉัน สายตานั้นทำให้ใบหน้าของฉันร้อนขึ้นมา "ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ"

ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ฉันถึงตื่นเต้นมาก บางทีอาจเป็นเพราะการดื่มเหล้า หรืออาจเป็นเพราะบริษัทของหยาวจงมู่ล้มละลายเพราะลู่จือสิง

ฉันตบหน้าด้วยน้ำ และเริ่มมีสติ เมื่อนึกถึงตัวเอง ตอนนี้ฉันอดไม่ได้ที่จะตบหน้าตัวเอง และหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่ฉันจะมีความกล้าพอที่จะออกไปหาลู่จือสิง

"คุณทำอะไร ปล่อยฉันไป!

ทันทีที่ฉันเดินออกจากประตูห้องน้ำฉันก็เห็นผู้ชายและผู้หญิงกอดจูบกัน เสียงของผู้หญิงนั้นคุ้นเคย แต่สถานการณ์นี้น่าอายจริงๆ ฉันเพียงแค่อยากจะออกไปในมันที

"เพี้ยะ! หลัวจิน คุณเป็นบ้าไรเนี่ย? !"

หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นผลักผู้ชายออกไป ฉันก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าไม่ใช่ใครแต่เป็นหยาวตันตัน

หยาวตันตันก็เห็นฉัน สีหน้ามีความตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่เธอก็กลับมามีสีหน้าเย่อหยิ่งเหมือนเดิม : "ซูยุ่นฉันเตือนเธอไว้เลย ถ้ามีบุคคลที่สามรู้เรื่องในคืนนี้ เธอจะต้องตาย .”

ฉันเหลือบไปเห็นผู้ชายคนนั้น เขากำลังมองมาที่ฉันด้วยความตั้งใจที่ไม่ดีเล็กน้อยในสายตาของเขา ซึ่งทำให้ฉันอึดอัดมาก

เมื่อถอนสายตาออกไป ฉันก็พูดกับหยาวตันตัน: "พวกคุณรู้ดี แม้ว่าฉันจะไม่พูดก็ตาม แต่คืนนี้ฉันก็ไม่ใช่คนเดียวที่เห็น"

หลังจากพูดจบผู้หญิงคนหนึ่งก็ออกมาจากห้องน้ำ

ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้ม แต่หยาวตันตันโกรธจนตัวสั่น“ เธอกล้าเหรอ!”