บทที่ 49 ฉันจะดูแลคุณปู่ คุณวางใจได้

“ ทำไม - จื่อสิงละ?

ใบหน้าของลู่หงฉิง ดูไม่ค่อยดีเมื่อเธอเห็นฉัน แต่เธอก็กลับเก็บอารมณ์ได้เร็วมาก มองฉันอย่างระมัดระวัง

ฉันไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเธอมาหาลู่จือสิงเพราะอะไร สีหน้าไม่ค่อยดี ฉันถอยหลังและปล่อยเธอเข้าไป: "จือสิงอยู่ในห้อง ฉันจะเรียกเขาให้ พี่สะใภ้นั่งก่อนเถอะ"

ลู่หงฉิงพยักหน้า และไม่เถียงฉัน

ฉันมองไปที่เธอและเดินไปที่ห้องนอนเพื่อตามลู่จือสิง

“ พี่สาวของคุณมาแล้ว”

เมื่อคืนไม่ได้นอน และฉันยังคงง่วงนอน

ลู่จือสิงขมวดคิ้ว เขาลุกขึ้นนั่งสักพักก่อนจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

ฉันอยากจะนอนต่อ แต่เสียงข้างนอกของ ลู่หงฉิงดังเกินไป

เธอพูดอะไรฉันก็ได้ยินไม่ชัด รู้แค่ลู่หงฉิงกำลังร้องไห้และลู่จือสิงไม่ได้ตอบเธอมากนัก ภายในไม่ถึงห้านาที ลู่จือสิงก็เดินกลับมา

ฉันแปลกใจเล็กน้อย: "เธอไปแล้วเหรอ?"

ลู่จือสิงเหลือบมองฉัน "ไปแล้ว"

ลู่หงฉิงกลับไปเร็วมาก ปฏิกิริยาแรกของฉันคืออดไม่ได้ที่จะถามลู่จือสิงว่าเห็นด้วยกับเธอไหม: "คุณรับปากกับเธอแล้วหรอ?"

"ไม่"

“ แล้วทำไมเธอออกไปเร็วจัง?”

ลู่จือสิงเย้ยหยัน: "เธอจะต้องเสียใจมากยิ่งขึ้นถ้าเธอไม่ไป"

ฉันเม้มริมฝีปากเพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบลู่หงฉิง ดังนั้นฉันจึงไม่พูดถึงเธออีก

ตอนแรกฉันคิดว่าเหตุการณ์นี้จะผ่านพ้นไป แต่ฉันคิดไม่ถึงว่าลู่หงฉิงจะทำให้เหตุการณ์กลับไปถึงที่ตระกูลลู่ ปู่ของลู่จือสิงต้องเข้าโรงพยาบาลทันทีเพราะความโกรธ

ลู่จือสิงและฉันรับสายและรีบไปที่โรงพยาบาล ซึ่งนายท่านลู่รับการรักษาอยู่ที่นั่่น

“ เธอหย่ากับผู้หญิงคนนี้เดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่ลู่เว่ยกั๋วเดินผ่าน เขาก็ชี้มาที่ฉันและตะโกนเรียกลู่จือสิงด้วยความโกรธ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นฉันจึงเม้มริมฝีปากของฉันไว้และไม่พูดอะไร

ลู่จือสิงยื่นมือออกมาและดึงฉันไปข้างหลังเขา แล้วเขาก็ก้าวไปหาลู่เว่ยกั๋ว"ผมจะแต่งงานกับใคร ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง”

ทันทีที่เขาพูดจบ ใบหน้าของลู่เว่ยกั๋วก็ขรึมขึ้น และลมหายใจของเขาก็รู้ได้ว่าค่อนข้างจะไม่พอใต จงฮุ่ยหรานเงยหน้าขึ้นและมองมาที่พวกเรา: "พ่อของคุณสุขภาพไม่ดี จือสิงอย่าพูดให้ท่านโกรธ"

“ เรื่องของตระกูลลู่ คุณยุ่งอะไรด้วย”

ลู่จือสิงพูดพลาง ดึงฉันเดินออกไป

เมื่อมองไปที่หน้าของลู่จือสิง ฉันอยากคุยกับเขาเพื่อเกลี้ยกล่อมเขา แต่ในที่สุดฉันก็ไม่ได้พูดอะไร ทำแค่เพียงแค่จับมือของเขาไว้แน่น

เรื่องของลู่จือสิงและลู่เว่ยกั๋วฉันก็รู้อะไรไม่มาก ดังนั้นในขณะนี้การนิ่งเงียบจึงเป็นประโยชน์มากกว่าสิ่งอื่นใด

นายท่านลู่อายุมากแล้ว และมีปัญหามากมาย ท่านเพิ่งเข้าโรงพยาบาลไปเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา และตอนนี้เขากลับมาที่นี่อีกครั้ง ใคร ๆ ก็รู้ว่าคราวนี้กลัวว่าจะโชคร้ายมากกว่าเก่า

แม้ว่าฉันจะแต่งงานกับลู่จือสิงเพียงไม่ถึงครึ่งปี แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าในตระกูลลู่คนที่ลู่จือสิงห่วงใยมากที่สุดคือปู่ของเขา

เมื่อเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น ลู่หงฉิงจึงผลักสามีของเธอไปสู่ทางตัน

ลู่จือสิงปล่อยมือฉันแล้วหยิบบุหรี่เข้าปาก ฉันอยากจะขอร้องให้เขาหย่าสูบบุหรี่ แต่เมื่อฉันสบตาเขา ฉันทำได้แค่ถอนหายใจ และก้าวไปข้างหน้าพลางกอดเขาจากด้านหลังเขา: " ลู่จือสิง”

เขาไม่ตอบฉัน พลางสูบบุหรี่

"ผมรู้ว่าเรื่องลูกลู่เว่ยกั๋วเป็นคนทำ"

ฉันไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆเขาก็พูดประโยคนั้น ฉันก็อึ้ง และมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา: "ลู่จือสิง"

เขาไม่พูดและยกมือขึ้นกอดฉัน มือที่โอบกอดฉันราวกับจะฝังฉันไว้ในร่างกายของเขา