บทที่ 50 อย่าโกรธสิประธานลู่

"อย่าไป!"

คุณปู่ไม่ให้ฉันออกไปข้างนอก แต่ฉันกลัวว่าถันฮ่าวอวี่จะทำให้คุณปู่หงุดหงิด ฉันจึงพูดกับถันฮ่าวอวี่: "คุณออกไปรอฉันก่อนเดี๋ยวฉันจะออกไป"

ถันฮ่าวอวี่มองฉันอย่างดุร้าย และก็มองไปที่คุณปู่อีกครั้ง: "ถ้าคุณไม่ออกมา ผมจะคุยกับคุณที่นี่!"

เมื่อเห็นท่าทางของเขา ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดี ฉันจึงรีบปลอบคุณปู่และออกไป: "เรื่องอะไร?"

เขามองฉันและยิ้มเย้ยหยันฉัน และลากฉันออกไป

"คุณกำลังทำอะไร มีเรื่องอะไรคุณก็บอกตอนนี้"

ถันฮ่าวอวี่เหลือบมองกลับมาที่ฉัน: "คุณไม่กลัวว่าคุณท่านจะได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นเหรอ อย่ามาโทษว่าผมไม่เตือนคุณนะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฉันก็ไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป และตามเขาออกจากโรงพยาบาล

ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันก็สบัดมือเขาออกไป: "ถ้าคุณมีอะไรก็บอกมา!"

ถันฮ่าวอวี่มองมาที่ฉันด้วยความโกรธ: "คุณรู้ไหมว่า หยาวตันตันมีอะไรกับผู้ชายคนอื่น?”

ฉันยังคิดว่าจะเป็นเรื่องอะไร ไม่คิดว่าถันฮ่าวอวี่จะมาหาฉันเพื่อถามเรื่องนี้

ฉันรู้สึกอยากประชดประชัน และอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย: "ถ้าฉันรู้แล้วจะยังไง ถ้าฉันไม่รู้แล้วจะเป็นอย่างไร"

เขานิ่งไปชั่วขณะ จู่ๆเขาก็เหล่ตามามองและเอื้อมมือมาจับฉัน ฉันถอยหลังออกไป“ อย่าแตะต้องตัวฉัน!” ฉันหยุดและมองเขาอย่างเหยียดหยาม: "คุณโกรธหรือเปล่า ถันฮ่าวอวี่ ตอนนั้นคุณหักหลังฉันถึงเวลาแล้วที่คุณควรรู้ว่าตัวคุณเองจะถูกลงโทษไม่ช้าก็เร็ว! คุณและหยาวตันตันก็เหมาะสมกันดี คนประเภทเดียวกันก็สมควรจะคู่กัน! "

ถันฮ่าวอวี่หน้าซีดเมื่อฉันพูดอย่างนั้น เขายกมือขึ้น ฉันคิดว่าเขากำลังจะตบฉัน ฉันก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ในที่สุดก็พบว่าเขาแค่ชี้มาที่ฉัน: "ซูยุ่น อย่าภูมิใจนักเลย!"

พูดจบ เขาก็เดินจากไปด้วยความโกรธ

ฉันมองไปที่แผ่นหลังของเขา ยิ้มอย่างประชดประชันและกลับไปอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่

“ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หลังจากได้อยู่กับคุณปู่ไม่กี่วัน ฉันพบว่าท่านเป็นคนเย็นชาที่จิตใจดี ไม่ถึงสิบนาทีที่ฉันลงไปเขาก็กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน

"ไม่มีอะไร แค่คุยๆกันนิดหน่อยค่ะ"

ฉันรินน้ำให้คุณปู่: "คุณปู่ ดื่มน้ำสักแก้วนะคะ"

"เจ้าดื้อ เธอกับจื่อสิงย้ายกลับมาไหม?"

ฉันไม่คิดว่าคุณปู่จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้ มีคนไม่กี่คนที่อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลลู่ ตอนนี้ความสัมพันธ์ของลู่จือสิงกับคนอื่น ๆ ในตระกูลลู่นั้นไม่ค่อยดีนัก แต่เมื่อมองไปที่สายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของคุณปู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ไม่กล้าจะปฏิเสธท่าน

“ ปู่อายุมากแล้ว ชอบความครึกครื้น เธอย้ายกลับอยู่กับจือสิงนะ”

“ ซูยุ่นและผมไม่ได้วางแผนเรื่องนี้ไว้”

เสียงของลู่จือสิงดังมาจากประตู ฉันประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อหันไปมองเขาก็เดินเข้ามาจากประตูและมองมาที่ฉัน: "หมอบอกไหมจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่?"

“ ช่วงหลายวันมานี้คุณปู่สุขภาพดีขึ้น สามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่หลังจากกลับไปแล้ว ............ ”

เพราะอยู่ต่อหน้าคุณปู่ ฉันจึงพูดชัดเจนขนาดนั้นไม่ได้

ลู่จือสิงพยักหน้า“ ผมจ้างพี่เลี้ยงมาแล้ว เพราะยังไงซูหยุนต้องไปทำงาน ไม่มีทางดูแลคุณปู่ได้ตลอดเวลา”

"ฉันทำได้--"

ช่วงหลายวันมานี้ได้อยู่กับคุณปู่ ได้รู้ความรู้สึกหลายๆอย่าง คนแก่อยู่บ้านก็มักจะเหงา ชอบให้ลูกหลานอยู่เป็นเพื่อน แต่ลู่จือสิงมีนิสัยเย็นชา แม้ว่าเขาจะเคารพปู่ของเขา แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถสื่อสารกับปู่ของเขาได้

ในฐานะภรรยาของลู่จือสิง ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ก็เหมาะสม

คุณปู่ยกมือขึ้นตบไหลฉันและขัดจังหวะฉัน: "เด็กดื้อ ปู่รู้ว่าเธอต้องการอะไร วันนี้ฉันทำให้เธอต้องหนักใจ แค่ให้พี่เลี้ยงดูแลปู่ก็พอแล้ว ว่างๆก็อย่าลืมกลับมาหาคุณปู่"