บทที่ 53 ฉันมันโง่จริงๆ

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ทรมานมาก ทั้งริมฝีปากและคอแห้ง ราวกับมีคนเอากองไฟมาใส่ไว้ในปากฉัน

ฉันตั้งสติแล้วเอ่ยปากขอน้ำ: "น้ำ——"

“ซูยุ่น เธอฟื้นแล้ว?"

ซวี่ชิงหนานผลักประตูเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำในมือ ฉันเอื้อมมือไปรับมา:

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันดื่มไปแล้วก็ยังรู้สึกคอแห้งอยู่อีก ซวี่ชิงหนานจึงรินให้อีกแก้ว: "ดื่มช้าๆ ก็ได้ครับ"

ฉันดื่มติดต่อกัน 4 แก้ว เรอออกมาแล้วถามซวี่ชิงหนาน: “ตอนนี้กี่โมงแล้วหรือคะ?”

“เป็นวันที่ 2 เวลา 10 โมงกว่าครับ เมื่อคืนคุณ——”

“ฉันอยากไปหาลู่จือสิงค่ะ——“

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ฉันจะต้องอธิบายเรื่องเมื่อคืนให้ลู่จือสิงเข้าใจให้ได้

ชวี่ชิงหนานเอามือกดตัวฉันไว้ด้วยสีหน้าจริงจัง: “ซูยุ่น คุณยังมีไข้อยู่เลย เดี๋ยวยังต้องให้น้ำเกลืออีก!”

ฉันผลักมือเขาออก: “ฉันอยากไปหาลู่จือสิง ฉันอยากจะไปพูดให้ชัดเจนน่ะค่ะ!”

อารมณ์ฉันปั่นป่วนเล็กน้อย มือจึงตีไปถูกตัวเขาโดยไม่ทันระวัง ฉันผงะไปชั่วขณะ หยุดดิ้นแล้วดึงมือกลับ มองเขาอย่างวิงวอน: “ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันอยากจะไปหาเขาจริงๆ ชวี่ชิงหนาน!”

เขาขมวดคิ้ว ถอนหายใจ แล้วจึงกล่าวอย่างประนีประนอมว่า: "คุณรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนมั้ยครับ? ผมจะพาคุณไปส่ง"

"ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองได้ค่ะ" ฉันลงจากเตียง ใส่รองเท้าแล้วพูดไปด้วยว่า: "ฉันรบกวนคุณมามากแล้ว ฉันไปเองได้ค่ะ"

"คุณยังมีไข้อยู่ ผมไม่วางใจเลย คุณไม่ต้องกังวลไปนะครับ เดี๋ยวผมจะช่วยคุณอธิบายกับเขาเองครับ"

ฉันมองเขาอย่างซาบซึ้งใจ: "ขอบคุณค่ะ ฉันจะโทรไปถามดูว่าเขาอยู่ที่ไหนนะคะ"

ลู่จือสิงแค่เข้าใจผิดเรื่องเมื่อคืนระหว่างฉันกับชวี่ชิงหนาน ถ้ามีชวี่ชิงหนานไปกับฉันด้วยคงจะดีกว่ามาก

พอลุกจากเตียงได้แล้วฉันก็รีบเดินออกไปทันที ฉันเดินไปโทรหาหลี่จื้อไปด้วย

หลี่จื้อบอกว่าลู่จือสิงไม่ได้กลับเข้าบริษัท แต่ไปที่คฤหาสน์หมายเลข 7

ฉันไม่สบายใจเมื่อได้ยินชื่อของคฤหาสน์หมายเลข 7 ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่ดีอะไร ไม่คิดเลยว่าลู่จือสิงจะไปที่นั่น

“ถามได้ความไหมครับ?”

ชวี่ชิงหนานช่วยเปิดประตูให้ฉัน ฉันมองเขาอย่างอึดอัดใจ: “คฤหาสน์หมายเลข 7 ค่ะ”

เขาอึ้งไปซักพัก เหมือนรู้จึงไม่ได้ถามอะไร: “ขึ้นรถเถอะครับ เดี่๋ยวผมพาคุณไปส่ง หลังจากคุณสองคนพูดคุยกันจนเข้าใจดีแล้วก็กลับมาให้น้ำเกลือนะครับ ตอนนี้คุณยังมีไข้อยู่เลย”

ฉันพยักหน้ารับ แต่จิตใจว้าวุ่นไปหมด

คนในเมือง A รู้กันดีว่าคฤหาสน์หมายเลข 7 เป็นสวรรค์สำหรับชายหนุ่ม ฉันไม่คิดเลยว่าลู่จือสิงจะไปสถานที่แบบนั้นจริงๆ

ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทาง ความเจ็บปวดในใจค่อยๆ เพิ่มขึ้นตามเวลาที่วิ่งผ่าน

“ถึงแล้ว ลงจากรถได้แล้วครับ”

เมื่อรถจอดสนิท ฉันก็เปิดประตูลงจากรถ

ชวี่ชิงหนานบอกว่าจะเข้าไปกับฉันด้วย ฉันส่ายศีรษะ: “ฉันไปเองดีกว่าค่ะ ฉันกลัวว่าถึงตอนนั้นพวกคุณ——”

ฉันยังจำภาพที่เขาสองคนต่อยกันเมื่อคืนได้ชัดเจนอยู่เลย อีกทั้งในสถานที่แบบนี้ หากไปเจอฉากอะไรที่เกินจะรับไหว ฉันก็ไม่อยากให้คนนอกมารับรู้ให้ต้องอับอายเช่นกัน

เขาพยักหน้า ไม่ฝืนใจฉัน: งั้นผมจะรอคุณอยู่ตรงนี้ ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้นะครับ”