บทที่ 54 บางเรื่่องสำคัญกว่าสุขภาพค่ะ

“คุณว่ามา หากมีอะไรที่ผมช่วยได้ ผมยินดีช่วยแน่นอนครับ”

ฉันยังไม่ทันบอกเลยว่าจะให้ช่วยอะไร ชวี่ชิงหนานก็ตอบรับกลับมาด้วยความเต็มใจ เขาที่เป็นแบบนี้มันทำให้ฉันซาบซึ้งใจยิ่งนัก: “ขอบคุณคุณมากค่ะ ชวี่ชิงหนาน”

เขายิ้มบางๆ: “คุณลองพูดมาว่าอยากให้ผมทำอะไร”

ฉันไม่เขินอายอีกแล้ว จึงพูดออกไปตามตรง: “เรื่องที่ฉันถูกทำร้ายเมื่อคืนวาน คนที่ทำร้ายฉันเป็นแฟนเก่าของฉันเองค่ะ ฉันอยากให้คุณช่วยหาวิธีทำให้เขายอมรับว่าเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นเขาวางแผนทำขึ้นมาน่ะค่ะ” ถันฮ่าวอวี่ทำร้ายฉันเช่นนี้ ความเจ็บช้ำในคราวนี้ฉันจะต้องเอาคืนให้ได้

ส่วนที่ว่าทำไมจะต้องให้ถันฮ่าวอวี่ยอมรับในสิ่งที่กระทำในคืนนั้นก็เพราะฉันได้ตัดสินใจแล้ว ในเมื่อลู่จือสิงไม่ได้รักฉันเลย ฉันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทำตัวเยี่ยงมนุษย์โง่งมอีกต่อไป แต่สำหรับเรื่องนี้ ฉันจะต้องทวงคืนความบริสุทธิ์ของตัวเองกลับมาให้ได้

“ผมเข้าใจแล้วครับ”

คุยกับคนฉลาดมันก็ช่างง่ายเหลือเกิน ชวี่ชิงหนานคงจะเดาออกว่าฉันคิดจะทำอะไร

ฉันมองเขาแล้วยิ้มฝืนๆ: “ฉันอยากจะรีบ……”

“แต่สุขภาพคุณในตอนนี้……”

“ชวี่ชิงหนาน บางเรื่่องสำคัญกว่าสุขภาพค่ะ”

ฉันกลัวว่าเมื่อเวลาผ่านไป ตัวฉันเองอาจจะไม่มีความมุ่งมั่นเช่นนี้อีกแล้ว เพราะถึงอย่างไรฉันก็รักลู่จือสิงมากจริงๆ

แต่ฉันก็มีเกียรติมีศักดิ์ศรี เขาพูดกับฉันอย่างโหดร้ายแบบนั้น ฉันอุตส่าห์ไปพบเขาโดยที่ยังมีไข้อยู่ เขากลับไปรักใคร่สนิทสนมกับจ้าวชิงหราน

ถึงฉันจะรักเขา แต่ฉันก็รักเกียรติรักศักดิ์ศรีของตัวเองเช่นกัน!

ชวี่ชิงหนานมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดอย่างประนีประนอม: “งั้นรอให้น้ำเกลือคุณเสร็จก่อน แล้วผมจะหาคนไปจัดการให้ครับ”

ฉันเกรงใจจนไม่กล้าขอความช่วยเหลืออะไรอีกแล้ว ได้แต่ก้มศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความซาบซึ้งใจ: “ขอบคุณค่ะ”

เขาไม่พูดอะไร จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกไปคุยข้างนอก

ชวี่ชิงหนานทำอะไรรวดเร็วมาก ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็มาบอกกับฉันว่าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฉันก็ยื่นมือออกไปเพื่อจะเร่งการไหลของน้ำเกลือให้เร็วขึ้น เขายกมือมาขวางฉันไว้: "ซูยุ่น หากคุณยังล้อเล่นกับร่างกายของคุณแบบนี้อีก ผมจะสั่งให้คนปล่อยตัวถันฮ่าวอวี่ทันที"

คำพูดของเขาทำให้ฉันเกือบจะร้องไห้ออกมา นานแล้วที่ไม่มีใครมาเป็นห่วงเป็นใยฉันแบบนี้

ภายใต้ความขึงขังของชวี่ชิงหนาน ฉันรออย่างขมขื่นราวๆ หนึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ให้น้ำเกลือเสร็จเสียที

เป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี ชวี่ชิงหนานตั้งเงื่อนไขให้ฉันทานอาหารกลางวันเสร็จก่อนแล้วเขาจะพาฉันไป

ฉันรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันต้องฟังสิ่งที่เขาพูด ต้องทานอาหารกลางวันกับเขา แล้วรีบไปในที่ที่ถันฮ่าวอวี่อยู่

“คุณชวี่ เขาอยู่ด้านในแล้วครับ”

ชวี่ชิงหนานพาฉันเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ แล้วยืนอยู่ตรงทางเข้าประตู ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมากดปุ่มบันทึกเสียง

เขาก้มศีรษะลงมามองฉัน: “คุณพร้อมแล้วหรือยังครับ?”

ฉันพยักหน้า: “ฉันพร้อมแล้วค่ะ”

ชวี่ชิงหนานพยักหน้าเล็กน้อยสั่งให้คนเปิดประตู

“ปล่อยฉันออกไป พวกนายจะทำอะไรกันแน่!”

เมื่อฉันและชวี่ชิงหนานเดินเข้าไป ก็ได้ยินเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของถันฮ่าวอวี่

เขาถูกจับมัดติดกับเก้าอี้ตัวหนึ่ง พอเห็นฉันก็ถึงกับผงะไป: “ซูยุ่น เธอจะทำอะไรกันแน่?”