บทที่ 78 อย่าลืมรีบกลับบ้าน

ลู่จือสิงต้องการเอกสารอย่างเร่งด่วน ฉันแทบจะวิ่งไปตลอดทาง หลังจากส่งเอกสารแล้ว หยางหมิงหมิงก็ยังคงอยู่ในห้องทำงานของฉัน

ฉันดึงเก้าอี้มาและนั่งตรงหน้าหยางหมิงหมิง "เกิดอะไรขึ้น?"

หยางหมิงหมิงมองมาที่ฉันและร้องไห้ ฉันไม่ได้ดูแคลนคนที่ร้องไห้ เมื่อเธอร้องไห้ฉันรู้ทำอะไรไม่ถูก "เธออย่าเพิ่งร้อง บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

ในขณะที่ฉันพูดฉันยื่นทิชชู่ให้เธอ เธอร้องไห้หนักขึ้นและกล่าวอย่างไม่ชัดเจนนัก "ซูยุ่น ฉันท้อง"

"ท้องแล้วมีอะไรให้ร้องไห้กันล่ะ" ตอนแรกฉันไม่ได้คิดอะไรดังนั้นจึงกล่าวเช่นนั้นไป หลังจากที่ฉันได้สติ ใบหน้าของฉันก็แข็งทื่อ

หยางหมิงหมิงเลิกรากับแฟนหนุ่มเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ในเวลานี้เธอพบว่าตัวเองท้องนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย

ฉันเองก็ไม่เคยพบเจอเรื่องราวเช่นนี้ ผ่านไปชั่วครู่ฉันจึงถามเธอ “แน่ใจแล้วเหรอ? ไปตรวจที่โรงพยาบาลหรือยัง? ฉันได้ยินมาว่าหลายคนนั้นเข้าใจผิดกันได้ง่าย...”

ถึงแม้ว่าฉันจะตั้งครรภ์มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ฉันก็ไม่รู้เรื่องนี้มากนัก ฉันรู้แค่ว่าหากไม่มีโรงพยาบาลยืนยันก็มีโอกาสผิดพลาดได้เช่นกัน

ตอนนี้หยางหมิงหมิงหยุดร้องไห้ เธอเงยหน้าขึ้นมองฉันแล้วส่ายหน้า "ฉันซื้อที่ตรวจครรภ์มา แต่ฉันลองหลายครั้งแล้ว"

ในความเป็นจริงอัตราความแม่นยำของการทดสอบการตั้งครรภ์ในปัจจุบันก็ดีขึ้นมาก เธอได้ทำการทดสอบหลายครั้งและส่วนมากก็คือท้อง

แต่เมื่อเห็นหยางหมิงหมิงร้องไห้แบบนี้ ฉันทำได้แค่เพียงทำให้อารมณ์ของเธอคงที่ก่อน "อย่าเพิ่งกระวนกระวายไป เอาแบบนี้ ตอนเที่ยงฉันจะลาพักและไปโรงพยาบาลกับเธอ ขอดูผลของโรงพยาบาลก่อนแล้วค่อยคุยกันทีหลัง"

หยางหมิงหมิงมองมาที่ฉันครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็หยุดร้องไห้ "ฉันหวังว่าฉันจะตรวจผิด"

ฉันตบไหล่ของเธอเบาๆ "ไม่ต้องคิดมาก ผลลัพธ์ยังไม่แน่นอนเลย"

ในเวลานี้อารมณ์ของเธอคงที่แล้ว "เธอพูดถูก ตอนเที่ยงเธอไปโรงพยาบาลกับฉัน โอเคไหม?"

ฉันไม่มีเพื่อนในบริษัทมากนัก เป็นเรื่องยากที่จะมีความสัมพันธ์ที่เหมือนกันกับหยางหมิงหมิง ฉันไม่ปฏิเสธคำขอของเธอ "แน่นอน

ฉันจะไปกับเธอ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอตอนนี้คือเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าจากนั้นไปทำงานก่อน อยู่ต่ออีกสองชั่วโมงฉันจะไปโรงพยาบาลกับเธอ ไม่ต้องคิดมาก แค่ท้องเองไม่ใช่คลอดเสียหน่อย!"

อย่างไรก็ตามหยางหมิงหมิงก็เป็นเลขาเช่นกัน คาดว่าเธอมาหาฉันด้วยความตื่นตระหนกตอนนี้เธอสงบลงแล้วเธอก็เข้าใจสิ่งที่ฉันพูด "ฉันเข้าใจแล้ว ขอโทษด้วยฉันรบกวนเธอแล้ว"

"ไม่เป็นไร เธอรีบไปทำงานเถอะ อีกเดี๋ยวประธานลู่เลิกประชุมแล้วเห็นเธอจะไม่ดีเอา"

อย่างไรก็ตามมันเป็นเวลาทำงาน ถ้าหากเห็นหยางหมิงหมิงอยู่ในห้องทำงานของฉันมันไม่ดีนัก

หยางหมิงหมิงพยักหน้า หลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลเธอก็เต็มใจที่จะกลับไป

หลังจากที่หยางหมิงหมิงจากไปฉันก็มีเวลาจัดระเบียบรวบรวมเนื้อหาของการประชุมเมื่อวานนี้ต่อ เมื่อฉันคลิกที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ฉันนึกไม่ออกและเที่ยงวันนี้ฉันต้องลางานเพื่อพาหยางหมิงหมิงไปโรงพยาบาล ช่วงนี้มีงานเยอะมากและฉันไม่สนใจเรื่องนี้ ฉันจึงรีบทำงานต่อ

หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ลู่จือสิงก็กลับมาจากการประชุม ด้านหลังเขานั้นเต็มไปด้วยผู้บริหารระดับสูง ฉันรู้ว่ายังคงต้องปรึกษาเรื่องผลิตภัณฑ์ชิ้นใหม่กันต่อ

การประชุมครั้งนี้หลี่จื้อคอยติดตามดังนั้นฉันจึงไม่จำเป็นต้องจัดทำรายงานการประชุม

หัวหน้างานของฉันคือหลี่จื้อดังนั้นฉันต้องบอกเขาเกี่ยวกับการขอลาหยุด

"เลขาหลี่"

"เกิดอะไรขึ้น?"

ก่อนหน้านี้ฉันเคยกรอกข้อมูลใบขอลาหยุด แต่นี่เป็นครั้งแรกสำหรับฉันที่ได้ตำแหน่งเลขาและหัวหน้าของฉันคือหลี่จื้อแล้วก็ฉันไม่รู้ว่าขั้นตอนการขอลาหยุดต้องทำอย่างไรบ้างดังนั้นฉันก็เลยไม่รู้จะพูดอย่างไร

"เลขาซู?"

เมื่อเห็นฉันไม่พูดไม่จา หลี่จื้อจึงเรียกฉันอีกครั้ง

ฉันรู้ว่าช่วงนี้เขางานยุ่งมาก ฉันจึงไม่กล้าที่จะถ่วงเวลาของเขาดังนั้นจึงกัดฟันและกล่าวออกไป "ช่วงบ่ายฉันจะขอลา แต่ไม่รู้ว่าจะขอลาอย่างไร"

หลี่จื้อยิ้ม "คำขอลาของแผนกเลขาของเราแตกต่างจากแผนกอื่น คุณสามารถเขียนคำร้องขอลาหยุดด้วยลายมือแล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะทำงานฉัน"

ขณะที่เขาพูดเขาได้หอบแฟ้มเอกสารและเดินจากไป ผ่านไปชั่วครู่ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร จู่ๆก็หันกลับมามองฉัน "ใช่แล้ว เลขาซู คุณพิเศษกว่า เรื่องขอลานั่นลองไปพูดกับประธานลู่จะดีกว่า"