บทที่79 มีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ

"ซูยุ่น!"

ทันทีที่ฉันออกมาจากลิฟต์ หยางหมิงหมิงก็ได้เรียกฉัน "ฉันคิดว่าเธอจะไม่ไปกับฉันเสียแล้ว!"

ฉันอดยิ้มไม่ได้ "ได้ยังไงล่ะ ไม่ใช่ว่าฉันตอบตกลงไปแล้วหรือ?"

เธอพยักหน้า สีหน้าของเธอไม่สบายใจ

ฉันรู้ว่าเธอกังวลเรื่องอะไรฉันจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง "กินข้าวหรือยัง?"

อย่างที่ฉันคาดไว้หยางหมิงหมิงส่ายหน้า "ไม่ ฉันกินไม่ลง"

"ผลของเรื่องได้ถูกกำหนดไว้แล้วไม่ช้าก็เร็วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ ไม่งั้นถ้าเธอหิวและเวียนหัวเป็นลมไป ฉันอุ้มเธอไม่ไหวหรอกนะ!"

ฉันพยายามพูดให้ติดตลก แต่เห็นได้ชัดว่าการตอบรับนั้นไม่ดีเลย หยางหมิงหมิงไม่มีท่าทีหัวเราะออกมา

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ ฉันจึงทำได้เพียงถอนหายใจ "โอเค ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันรู้สึกว่าแถวนี้ใกล้ๆมีร้ายก๋วยเตี๋ยวอยู่นะ อีกไม่นาน เรากินเสร็จก็จะไปโรงพยาบาลกัน ตอนนี้เธอต้องไปหยิบหมายเลขก่อน"

"อืมใช่ ฉันควรไปหยิบหมายเลข!"

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ เธอก็มีสีหน้าที่ดีขึ้นมาเล็กน้อย

ในขณะที่กินก๋วยเตี๋ยว หยางหมิงหมิงไม่มีท่าทีอยากอาหารเลย ก๋วยเตี๋ยวชามใหญ่ เธอกินไปเพียงสองสามคำเท่านั้น

ฉันมองเธอและไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี

ตอนที่ฉันอยู่ในรถฉันอยากจะผ่อนคลายอารมณ์ของเธอ แต่เธอกลับเอาแต่มองด้านนอกหน้าต่างนั้น ดูเหมือนว่าเธอไม่อยากคุยกับฉันเลย ฉันจึงไม่กล่าวอะไร

ระหว่างทาง บรรยากาศภายในรถนั้นเงียบมาก

แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันทำงาน แต่คนจำนวนไม่น้อยก็เดินทางมายังแผนกสูติ - นรีเวช

หมายเลขที่หยางหมิงหมิงได้รับต้องรอคิวเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง ระหว่างรอหยางหมิงหมิงไม่สามารถนั่งนิ่งๆได้เลย เธอเดินวนวนมาอย่างกระวนกระวาย

ฉันกล่าวกับเธออยู่หลายครั้ง เธอมองมาที่ฉันและทำท่าทีเหมือนกับจะร้องไห้ สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่กล้าพูดอะไร ทำได้แค่ปล่อยเธอไป

ในช่วงเวลานี้โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นหลายครั้งและเธอก็ไม่ได้รับสายจนกระทั่งสายได้วางไป

ฉันเห็นเธอในท่าทางนี้ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นสายของใคร แต่มันเป็นการตัดสินใจของหยางหมิงหมิงเองและฉันก็ไม่ควรพูดอะไรออกไป

ถึงคราวของเธอ โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นอีกครั้ง หยางหมิงหมิงมองมาที่ฉัน "ซูยุ่น แฟนของฉันมา เขาอยู่ด้านนอกโรงพยาบาล ฉันไม่อยากเจอเขา"

ฉันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย "แต่ ถ้าหากว่าเขาเข้ามา ฉันเองก็คงห้ามเขาไม่อยู่และฉันก็ไม่เคยเห็นแฟนของเธอ"

ทันใดนั้นเธอก็ก้มศีรษะลงและหยิบกล่องออกมาจากกระเป๋า "เขามาเพื่อจะเอาสิ่งนี้ เธอช่วยฉันเอาไปให้เขาหน่อย บอกเขาว่าฉันไม่อยากเจอเขา"

"ไม่ใช่ ฉันไม่เคยเจอแฟนของเธอมาก่อน"

"เธอออกไปพร้อมกระเป๋าของฉันแล้วเขาจะรู้ว่าเธอคือใคร"

ฉันอยากจะกล่าวอะไรเพิ่มเติมแต่หมอก็ได้เรียกคิวของเธอแล้ว

หยางหมิงหมิงยัดกระเป๋าและกล่องใส่มือของฉัน "เธอช่วยบอกเขาว่า หลายปีที่ผ่านมานี้ ฉันไม่ได้ติดหนี้อะไรเขาแล้ว"

ขณะที่กล่าวเธอก็ได้ลงทะเบียนและเดินเข้าไปด้านใน

ฉันจ้องมองแผ่นหลังของเธอและไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติถึงได้รู้สึกเศร้าเล็กน้อย

ตามที่หยางหมิงหมิงบอกกับฉัน ฉันต้องเอากระเป๋าของหยางหมิงหมิงไปที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นครั้งหนึ่ง ฉันเห็นว่ารายชื่อนั้นเป็นอักษาภาษาอังกฤษเพียงตัวเดียว ฉันเดาว่าเป็นแฟนเก่าของหยางหมิงหมิงฉันจึงรับโทรศัพท์

อีกฝ่ายได้ยินเสียงของฉันราวกับว่ามันไม่ถูกต้อง เขาจึงถามว่าฉันคือใคร ฉันอธิบายตัวตนของฉันแล้วเขาก็ถามฉันว่าฉันอยู่ที่ไหน

น้ำเสียงของอีกฝ่ายรุนแรงมากเมื่อฉันได้ยินฉันก็รู้สึกขุ่นเคืองในใจ