บทที่ 81ครั้งนี้คุณเชื่อใจฉันได้ไหม

ลู่จือสิงไม่ได้มีสีหน้าแบบนี้มานานแล้วและเขาก็ไม่ได้พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้ด้วย

แต่ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นฉันจึงมองไปที่หลี่จื้อที่อยู่ข้างกัน เพราะต้องการสอบถามให้แน่ใจก่อน แต่ลู่จือสิงหันกลับมาและมองฉันอย่างเย็นชา “คุณไม่ได้ยินเหรอ ซูยุ่น”

ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอนสายตาอย่างรวดเร็ว และเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงาน

"ล็อคประตู."

เขานั่งลงที่โต๊ะทำงาน พลางดึงเน็คไทออกอย่างแร งและสั่งให้ฉันปิดประตู

ฉันคิดว่าเขาอารมณ์ไม่ดีและไม่สนใจท่าทีของเขา ฉันล็อคประตูและมองกลับไปที่เขาด้วยความกังวล “ลู่จือสิง เกิดอะไรขึ้นกับบริษัทกันแน่”

ใครจะรู้ว่าจู่ๆเขาก็หัวเราะเยาะเมื่อได้ยินที่ฉันพูด: “คุณไม่รู้เหรอซูยุ่น ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบริษัท”

ฉันรู้สึกไม่พอใจกับความโกรธของเขา แต่นึกขึ้นได้ว่าเขาต้องตื่นตีสองและกลับมาบริษัทเพื่อประชุม ฉันจึงอดกลั้นไว้และถามเขาอย่างสงสัย: “ทำไมฉันถึงต้องรู้ ? หลี่จื้อไม่เคยพูดอะไรกับฉัน ฉันรู้แค่...........”

"เพี้ย!"

“ทำไมคุณถึงต้องรู้เหรอ ? คุณดูเอง ว่าทำไมคุณถึงรู้!!”

ขณะที่ลู่จือสิงกล่าวเขาก็ยกมือขึ้นและโยนของลงบนโต๊ะ

ฉันมองไปที่เขาและเห็นว่าเขามองฉันอย่างเคร่งขรึม ฉันรู้สึกอึดอัดในใจ

แต่จู่ๆลู่จือสิงก็พูดสิ่งเหล่านี้ เรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ๆ

ฉันเอื้อมมือไปเก็บของขึ้นมาไว้ในมือ มันเป็นภาพตอนที่ฉันไปโรงพยาบาลครั้งล่าสุดเพื่อช่วยหยางหมิงหมิงคืนของให้กับแฟนเก่าของเธอ

ฉันดูทีละใบแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจ: "คุณหมายถึงอะไร"

"คุณหมายถึงอะไร ? ซูยุ่น ตอนนี้คุณยังแสดงอยู่หรอ ?! ข้อมูลการทดลองของผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทถูกเปิดเผยออกไป ข้อมูลของบริษัทป๋ายเล่อเหมือนกับของเราทุกอย่าง คุณรู้ไหมว่าบริษัทของเราจะสูญเสียไปเท่าไหร่?"

เขาพูดชัดเจนขนาดนี้ แม้ว่าฉันจะโง่ฉันก็รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร: "คุณสงสัยว่าฉันเปิดเผยข้อมูลผลิตภัณฑ์ออกไปหรอ?”

"ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใคร?”

ฉันแค่รู้สึกมันตลก "ทำไมฉันต้องทำแบบนี้ละ ? ลู่จือสิง"

ทันใดนั้นเขาก็โกรธและยกมือขึ้น กวาดสิ่งของบนโต๊ะกระจายลงกับพื้น: "ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ซูยุ่น! คุณรักผมไม่ใช่เหรอ คุณรักผมแบบนี้หรอ?

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดฉันก็สงบลงแทน: "คุณมีหลักฐานอะไรที่พิสูจน์ได้ว่าฉันเปิดเผยข้อมูลผลิตภัณฑ์"

"หลักฐานเหรอ ? รูปที่คุณถืออยู่ไม่นับเหรอ"

"นี่ -" ทันใดนั้นฉันก็เข้าใจและอธิบายอย่างเร็ว: "ฉันไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำนี่คือแฟนเก่าของหยางหมิงหมิง! คุณจำหยางหมิงหมิงได้ไหม ตอนนั้นเป็นเลขาของผู้จัดการหลี่ที่ทำธุรกิจกับเรา! เขาบอกฉันว่าเขาเป็นแฟนเก่า............. "

เมื่อพูดอย่างนี้ ฉันก็หน้าซีดและทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่ง

จู่ๆฉันก็รู้ว่าวันนั้นเมื่อหยางหมิงหมิงมาหาลู่จือสิงก็ขอให้ฉันส่งข้อมูลไป ฉันเดินอย่างไม่รีบร้อนและไม่คิดมากนอกจากนี้ฉันยังมองว่าหยางหมิงหมิงเป็นเพื่อนและฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะค้นคอมพิวเตอร์ของฉัน

ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันคิดอะไรมากไม่ได้ดังนั้นฉันจึงรีบบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์: "ฟังฉันนะลู่จือสิงถ้ากล่องนี้เต็มไปด้วยข้อมูลการทดลองจริง ๆ ฉันก็ไม่สามารถหลีกหนีความรับผิดชอบในเรื่องนี้ได้ ฉันจะไม่หนี แต่ฉันไม่มีความคิดที่จะทรยศต่อบริษัทแน่นอน คุณจำได้..........."

"พอเถอะซูยุ่น! ผมก็อยากจะเชื่อคุณเหมือนกัน แต่คุณทำให้ผมผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า!"

เขาขัดจังหวะการพูดของฉันโดยไม่ยอมให้ฉันพูดจบ

ฉันมองเขาและพยายามอธิบาย: "ลู่จือสิง ฉันสาบานว่าฉันไม่เคยทรยศต่อบริษัท ! ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในการเปิดเผยข้อมูลการทดสอบผลิตภัณฑ์ใหม่! เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหยางหมิงหมิง คุณจำได้ไหม วันนั้นฉันขอลากับคุณ ฉันจะไปตรวจครรภ์กับหยางหมิงหมิงด้วย! แต่แฟนเก่าของเธอมาหาเธอ แต่เธอไม่อยากเจอเขา เธอเลยขอให้ฉันให้สิ่งนี้กับแฟนของเธอ! "

ลู่จือสิงมองมาที่ฉันและไม่พูดอะไรเลย