บทที่ 82 คุณรักฉัน แต่คุณไม่เชื่อใจฉัน

"ทำไมฉันต้องโกหก ? ซูยุ่นฉันไม่มีข้อข้องใจอะไรกับคุณ ทำไมฉันต้องโกหก!"

หยางหมิงหมิงเงยหน้าขึ้นมองฉันและถามฉันทีละประโยค

ฉันไม่คิดว่าหยางหมิงหมิงจะกัดฉันกลับ ฉันโกรธมากจนตัวสั่น: "หยางหมิงหมิงคุณบอกว่าเลิกกับแฟนแล้วและตั้งท้องให้ฉันพาไปตรวจที่โรงพยาบาล ฉันไปกับคุณโดยไม่ขัดขืนอะไร แล้วตอนนี้คุณมาใส่ร้ายฉันทำไม!”

ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรให้หยางหมิงหมิง ทำไมเธอถึงใส่ร้ายฉันแบบนี้

แต่หยางหมิงหมิงก็เลือกที่จะปฏิเสธ“ ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรแฟนฉันและฉันสบายดีเราได้รับใบรับรองเมื่อเดือนที่แล้วและเรากำลังเตรียมงานแต่งงาน ฉันเลิกกันที่ไหน!”

"คุณ--"

หยางหมิงหมิงเหลือบมองฉันและหันไปมองลู่จือสิงในทันที: "ประธานลู่มีบางอย่างที่ฉันไม่เคยกล้าพูดเพราะคุณกับซูยุ่นเป็นสามีภรรยากัน และฉันก็เป็นคนนอก ฉันคิอดว่าหากฉันพูดไปก็เหมือนพยายามยั่วยุให้หย่ากัน แต่ว่า............. "

เธอลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่างและหยุดไปพร้อมกับมองหน้าฉันราวกับว่าฉันทำอะไรบางอย่างที่ทำให้ลู่จือสิงเสียใจจริงๆ

ลู่จือสิงหลือบมองฉัน ใบหน้าของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี: "ไม่มีอะไรที่คุณพูดไม่ได้ หยางหมิงหมิงคุณรู้อะไรเหรอสิ่งที่คุณเห็นคุณสามารถพูดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นผมจะให้คนไปตรวจสอบ”

ฉันอยากรู้ว่าหยางหมิงหมิงสามารถดึงอะไรออกมาได้อีก: "คุณบอกว่าคุณเห็นสิ่งที่ฉันทำ ฉันทำอะไร? “

หยางหมิงหมิงเหลือบมองฉันและยื่นมือมาหาฉันทันที: "ขอโทรศัพท์ของคุณก่อน"

"ทำไมฉันต้องให้โทรศัพท์มือถือของฉัน โทรศัพท์มือถือคือของฉัน... "

"ซูยุ่น ถ้าคุณมีจิตสำนึกพอ คุณก็ให้โทรศัพท์ของคุณให้กับเธอ!"

ก่อนที่ฉันจะพูด ลู่จือสิงก็ขัดจังหวะฉัน

ฉัน มองไปที่ลู่จือสิงด้วยสายตาแห่งความผิดหวัง

เขาไม่เชื่อฉันเลย!

จู่ๆฉันก็ไม่ต้องการที่จะโต้เถียงอีก ดังนั้นฉันจึงส่งโทรศัพท์ให้หยางหมิงหมิง:“ หยางหมิงหมิง เป็นคนต้องมีจิตสำนึก”

เธอมองมาที่ฉันและมือที่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ของฉันก็สั่น

ฉันมองดูเธออย่างเย็นชา ขณะที่เธอถือโทรศัพท์ไว้ในมือ เธอยืนอยู่ข้างๆ เธอเม้มริมฝีปากของเธโดยไม่พูด

และหยางหมิงหมิงก็พูดขึ้นมาในเวลาต่อมา: "ประธานลู่ระหว่างการเดินทางเพื่อทำธุรกิจครั้งล่าสุด ฉันได้ยินมาว่าเอกสารการเสนอราคาของบริษัทของเราถูกเปิดเผย แต่ตอนนั้นมีเพียงพวกเราในการเดินทางคุยธุรกิจ ในคืนที่ฉันเมาฉันเห็น ซูยุ่นกำลังส่งข้อความ ด้วยความงุนงงฉันไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันเป็นเรื่องบังเอิญและเมื่อเราไปที่บาร์ในวันนั้น รองประธานซวี่ก็มาส่งพวกเรากลับบ้าน ฉันหวังว่านี่จะเป็นเพียงสิ่งที่ฉันคิด "

หยางหมิงหมิงส่งโทรศัพท์ให้ลู่จือสิง"ประธานลู่ไม่ว่าจะเป็นการเดาหรือความจริงของฉัน ฉันคิดว่าข้อมูลและบันทึกการส่งอีเมลในโทรศัพท์สามารถพิสูจน์ได้แน่นอนว่าการลบข้อมูลของซูยุ่นไม่ได้รับการยกเว้น แต่ฉันได้ยินมาว่าฟังก์ชันการกู้คืนข้อมูลในปัจจุบันมีประสิทธิภาพมาก เพียงแค่นำการ์ดเก็บข้อมูลมาตรวจจับและกู้คืนคุณก็จะรู้ได้ว่าสิ่งที่ฉันพูดนั้นเป็นจริงหรือเท็จ "

"คุณพูดเรื่องไร้สาระอะไร! ดึกขนาดนั้นใครจะตื่นมาส่งข้อความ?

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางหมิงหมิงฉันแทบจะบ้า คืนนั้นฉันทะเลาะกับลู่จือสิงเพราะไปกับเธอเพื่อขอยืมไวน์มาบรรเทาความทุก ข์ฉันกลับไปที่โรงแรมเพื่อดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ฉันคิดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดเธอจะใส่ร้ายฉันขนาดนี้

ฉันมองลู่จือสิง “ไม่มีข้อมูล! เพราะฉันยังไม่ได้ทำอะไร! ลู่จือสิง”

ลู่จือสิงมองมาที่ฉัน สายตาของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อฉัน

ในตอนนี้จู่ๆฉันก็รู้สึกว่าช่างไร้สาระสิ้นดี

ฉันพยายามสงบสติอารมณ์และดึงมือของ ลู่จือสิง: "คุณสามารถใช้โทรศัพท์มือถือของคุณในการทดสอบได้ แต่ฉันสาบานว่าฉันไม่เคยทำอะไรเลย ฉันไม่เคยทำไม่ดีต่อคุณและต่อบริษัท ! หยางหมิงหมิงโกหก!"

"พอเถอะซูยุ่น! โกหกหรือไม่โกหก รอผลที่ออกมา!"

ฉันมองไปที่ลู่จือสิงอย่างไม่เชื่อ "คุณเลือกที่จะเชื่อเธอมากกว่าเชื่อฉัน?

"เอาล่ะหยางหมิงหมิง คุณออกไปก่อนหากการตรวจสอบพบว่าเป็นความจริง บริษัทจะตอบแทนคุณ"