บทที่ 83 ลู่จือสิง เราหย่ากันเถอะ

ลู่จือสิงมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง: "สองสามวันนี้คุณซ่อนตัวอยู่ที่นี่หรอ?

เมื่อฉันได้ยินคำพูดของเขา ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย: "ฉันซ่อนตัวอยู่ที่นี่เหรอ ทำไมฉันถึงต้องซ่อนตัวที่นี่"

"คุณหายไปห้าวัน! ซูยุ่นคุณรู้ไหมว่าตอนนี้บริษัทพูดถึงคุณอย่างไร! ผมในตอนนี้แม้อยากปกป้องคุณแค่ไหนก็ปกป้องไม่ได้แล้ว!"

"ต้องปกป้องอะไร ฉันไม่เคยทำอะไร ต้องปกป้องอะไร"

เขามองมาที่ฉันด้วยความผิดหวัง: "พอแล้วซูหยุน! ทำไมคุณต้องโกหกต่อหน้าความจริง!"

"ความจริง ? ความจริงอะไร?

"ในโทรศัพท์ของคุณปรากฏว่า คุณได้ส่งข้อความตัวอย่างหนังสือเสนอราคาของเราให้ชวี่ชิงหนาน!"

“ คุณพูดอะไรทำไมฉันไม่รู้!”

“ อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ซูยุ่น! คุณบอกว่าหยางหมิงหมิงเลิกกับแฟน แต่พวกเขากำลังจะแต่งงานกันแล้ว! คุณบอกว่าคืนนั้นหยางหมิงหมิงไปที่บาร์เพราะเธอหมดรัก แต่เธอไม่ได้เสียใจกับความรักเลย คำพูดโกหกของคุณเมื่อไหร่จะหยุด ? ระหว่างคุณกับชวี่ชิงหนาน ผมรู้สึกสงสัยมานานแล้ว แต่เมื่อคุณบอกว่าผมไม่เชื่อคุณ ผมมักจะบังคับตัวเองให้เชื่อในตัวคุณ แต่คุณล่ะซูยุ่น คุณตอบผมว่าได้ไหม คำตอบที่คุณให้ผมคือแทงข้างหลังผม"

คำพูดแต่ละคำของเขา เหมือนมีดที่เข้ามาแทงฉัน

ฉันรู้สึกว่าฉันควรพูดอะไรบางอย่างเพื่อปกป้องตัวเอง แต่เมื่อเห็นความผิดหวังและความโกรธบนใบหน้าของลู่จือสิง ฉันก็รู้สึกว่าทุกอย่างไม่มีความหมาย

"คุณจะฟ้องฉันไหมลู่จือสิง?”

ฉันสงบลงและเงยหน้าขึ้นมองเขาตรงๆ

เขาคงไม่คิดว่าจู่ๆฉันจะถามและเขาก็ชะงักเล็กน้อย: "ผมจะไม่ฟ้องคุณซูยุ่น แต่การแต่งงานระหว่างเรา ผมคิดว่าผมต้องคิดถึงเรื่องนี้อีกที"

ฉันเงยหน้าขึ้นและหัวเราะออกมาดัง ๆ ลู่จือสิงขมวดคิ้วและเรียกฉัน: "ซูยุ่นอย่าทำแบบนี้!"

"อย่าทำแบบนี้เหรอ ?" ฉันผลักเขาออกไปแล้วจับมือยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา: "ไม่ต้องห่วงลู่จือสิง เราหย่ากัน!"

คราวนี้เขาไม่ได้พูดอะไรเลย: "หย่าเถอะ ซูยุ่น ผมไม่มีทางยอมรับว่าภรรยาและผู้ชายคนหนึ่งขโมยความลับของ บริษัทของผม"

ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างเย็นชา: "ขอโทษ ฉันรับไม่ได้ที่สามีไม่เคยเชื่อฉัน!"

เมื่อฉันพูดจบ ฉันยกมือขึ้นผลักเขาอย่างแรง และปิดประตูใส่เขา ฉันพิงประตูกัดฟันแล้วพูดทีละคำ: "คุณเซ็นหนังสือหย่าแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียงด้านในคอนโด ฉันจะเก็บข้าวของภายในสองวัน "

“ บริษัทจะไม่ฟ้องคุณ แค่ถือว่าเป็นรักของผมที่เคยให้คุณและช่วยคุณทำสิ่งสุดท้าย”

ฉันคิดว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันไม่คาดคิดว่าเขาจะใช้คำพูดที่โหดร้ายและเด็ดขาดเช่นนี้

เสียงฝีเท้าที่อยู่นอกประตูขยับออกไปเล็กน้อยในที่สุดฉันก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อนตัวลงไปข้างประตูและร้องไห้

ฉันรู้ว่าหยางหมิงหมิงใส่ร้ายฉัน ในเรื่องนี้ถ้าฉันไม่เถียงกับลู่จือสิงก็ไม่ได้หมายความว่าฉันเต็มใจตกเป็นเหยือ

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชวี่ชิงหนานและในสองวันที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับชวี่ชิงหนานทำให้รู้สึกเจ็บปวดมาก

ฉันซื้อโทรศัพท์ใหม่และติดต่อชวี่ชิงหนาน เขาดูไม่แปลกใจเลยที่ฉันจะติดต่อเขา: "ซูยุ่นคุณสบายดีไหม?”

เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้นไม่มีเพื่อนอยู่รอบตัวฉั นเมื่อชวี่ชิงหนานถามฉันแบบนี้ ฉันแทบจะอดกลั้นการร้องไห้อีกไม่ได้

แต่ฉันจะพบชวี่ชิงหนานไม่ใช่เพื่อจะร้องไห้ ดังนั้นฉันจึงกลั้นน้ำตาไว้:“ ชวี่ชิงหนานคุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ฉันอยากเจอคุณ เรื่องอะไรตอนเจอกันค่อยพูดดีไหม ? “

“ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”

“ ฉันมีอะไรต้องทำอีกสักครู่ เราไปเจอกันที่สำนักงาน บ่ายนี้ไหม ?

ชวี่ชิงหนานตกลงโดยไม่ถามอะไรฉัน

ความแตกต่างนี้ทำให้ฉันอึดอัดมากขึ้น ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมชวี่ชิงหนานในฐานะเพื่อนถึงเชื่อใจฉันได้ แต่ลู่จือสิงในฐานะสามีกลับไม่เชื่อใจฉันเลย

ฉันบอกว่าฉันไม่สามารถร้องไห้ได้อีกแล้ว ฉันกลั้นน้ำตาลงไปชั้นล่างเพื่อนั่งแท็กซี่ไปที่คอนโดเพื่อเก็บของ