บทที่ 85 ไปเอาใบหย่าที่สำนักงาน

"หยุดพูดได้แล้ว ซูยุ่น! ฉันรู้แล้ว ฉันขอโทษ! ฉันขอร้องปล่อยฉันไปเถอะ ฉันถูกบังคับให้ทำจริงๆ!"

เธอกำลังร้องไห้และพูดตามตรงว่าถ้าไม่ใช่เพราะเธอวางแผนทีละขั้นตอน ฉันก็คงไม่ใจร้าย

แต่เธอโหดเกินไป เธอวางแผนตั้งแต่แรก!

“ วันนั้นคุณแกล้งเมาเหรอ ฉันดูแลคุณทั้งคืนและนอนหลับสนิทในตอนกลางคืน คุณส่งอีเมลถึงจ้าวฉีจากโทรศัพท์ของฉันใช่ไหม?”

เมื่อสิ่งต่างๆมาถึงจุดนี้ ฉันก็คิดถึงข้อบกพร่องมากมาย: "วันนั้นคุณต้องไปที่บาร์เพราะชวี่ชิงหนานและจ้าวฉีอยู่ในบาร์คุณรู้ใช่ไหมว่าชวี่ชิงหนานอยู่ในบาร์?"

ทุกๆคำที่ฉันพูด หยางหมิงหมิงถูกบังคับให้ยอมจำนน: "ใช่ฉันเอง ทุกอย่างคือฉันเอง!"

เธอยกมือขึ้นเช็ดหน้า: "แต่ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ เพราะเธอรู้เรื่องฉันกับจ้าวฉีแล้ว เธอก็น่าจะรู้ว่าเขามีรูปฉันอยู่ในมือ? ลูกของฉันไม่ใช่ลูกของสามีของฉัน ฉันต้องการกำจัดมัน แต่จ้าวฉีขู่ฉัน! ถ้าฉันไม่ทำอย่างที่เขาสั่ง เขาจะบอกสามีของฉัน! ฉันไม่ต้องการ ซูยุ่น แต่ประธานลู่รักคุณมาก คุณก็เห็นแม้ว่าทุกอย่างจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นคุณ แต่เขาก็ยังเต็มใจที่จะปกป้องคุณ! "

ขณะที่เธอพูดเธอยิ้มอย่างขมขื่น: "แล้วฉันล่ะฉันรักสามีของฉันมาก ถ้าสามีของฉันรู้เกี่ยวกับฉันและจ้าวฉี ฉันจะต้องถูกทำลาย!"

ฉันไม่รู้ว่าหยางหมิงหมิงรักสามีของเธอหรือเปล่า แต่ฉันรู้ว่าเธอต้องรักตัวเองมาก ๆ

ตอนนี้ฉันเข้าใจเธอแล้วจริงๆแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวมาก

เธอบอกว่าเธอรักสามีของเธอมาก แต่เธอก็ยังตามรังควานกับจ้าวฉีทั้งที่เลิกรากันไปสี่ปี และยังสวมเขาให้กับสามีของเธอด้วย

เธอวางแผนมาตั้งแต่แรกและเธอก็เอาแต่พูดว่าจ้าวฉีบังคับเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะความเห็นแก่ตัวของเธอ จ้าวฉีจะคุกคามเธอได้อย่างไร!

จนถึงตอนนี้เธอพูดแบบนั้นจริง ๆ เพราะลู่จือสิงรักฉัน มันไม่สำคัญว่าฉันจะทำผิด

ฉันไม่เข้าใจความคิดในสมองของหยางหมิงหมิงจริงๆ: "ลู่จือสิงรักฉัน สามีของคุณไม่รักคุณหรือ" จากนั้นฉันก็หยุดพูด ยกกาแฟบนโต๊ะแล้วจิบก่อนจะพูดต่อ: "โอ้ ฉันลืมบอกไปว่าฉันกับลู่จือสิงกำลังจะแต่งงานกัน "

"เป็นไปได้ไง พวกเธอ..."

หยางหมิงหมิงมองมาที่ฉันด้วยความตกใจ ฉันแค่คิดว่ามันตลก: "คุณหลอกฉัน หรือคุณไม่คิดว่าคุณจะลงเอยแบบนี้หรือ?

“ ฉัน ... ฉัน ซูยุ่น... ฉันขอโทษ!”

"ขอโทษเหรอฮ่า ๆ ๆ ๆ !"

ฉันรู้สึกเหมือนเคยได้ยินเรื่องตลกนี้ "คุณไม่ต้องพูดขอโทษฉัน หยางหมิงหมิงฉันอาจจะอยากขอบคุณ เพราะคุณฉันถึงได้รู้ว่าลู่จือสิงไม่เคยเชื่อฉัน!"

ขณะที่ฉันพูดใบหน้าของฉันก็เย็นชา: "อย่างไรก็ตาม ฉันจะไม่ปฏิเสธสิ่งที่ฉันทำ และฉันจะไม่ยอมรับสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน ใบหน้าของหยางหมิงหมิงก็เปลี่ยนไป: "ซูยุ่นคุณต้องการอะไร?"

"ฉันไม่อยากทำอะไรเลย แต่มีความจริงบางอย่างที่โลกควรรู้"

"ไม่! ซูยุ่นฉันขอร้องฉันจะตายจริงๆฉันขอร้อง!"

เธอหยุดมือของฉัน น้ำตายังคงร่วงหล่นและท่าทางที่น่าสงสารของเธอทำให้ฉันรู้สึกสงสารจริงๆ

แต่ฉันสงสารหยางหมิงหมิงแล้ว ใครจะสงสารฉัน

ฉันเกือบจะกลายเป็นหนูข้างถนนที่ทุกคนตะโกนไล่ และชวี่ชิงหนานก็ถูกด่าว่าเป็นคนทรยศ

ฉันคิดผิดในเรื่องนี้ ความผิดคือฉันคือไว้ใจคนง่ายเกินไป และฉันผิดที่ใจอ่อน แต่ชวี่ชิงหนานล่ะ? เขาทำผิดตรงไหน? เขาเป็นแค่เพื่อนของฉันและด้วยเหตุนี้เขาจึงได้รับความทุกข์ทรมานจากการโจมตีทุกรูปแบบจากโลกภายนอก!

ฉันดึงมือออก หยิบปากกาบันทึกเสียงใต้โต๊ะขึ้นมาไว้ในมือ ยืนขึ้นมองลงไปที่เธอและไม่พูดอะไรอีก: "ฉันจะให้เวลาคุณสามวัน คุณจะสารภาพด้วยตัวเองหรือจะให้ฉันแจ้งเรื่องนี้เอง" เธอเลือกเอาเอง

"ไม่! ซูยุ่นฉันขอร้องจริงๆ!"

เธอจับมือฉันและไม่ปล่อยฉันไป ฉันสะบัดมือเธอออกอย่างแรง แต่เธอจับมือฉัน ฉันปล่อยอีกข้างหนึ่งแล้วเธอก็จับอีกข้าง