บทที่ 86 เรื่องที่ฉันไม่รู้

"คุณว่างเมื่อไหร่"

ฉันยังอยากให้ลู่จือสิงบอกว่าไม่หย่า แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะถามฉันว่าฉันว่างตอนไหน

เมื่อได้ยินเหมือนเขารีบร้อนจนรอไม่ไหวแล้ว ฉันแค่รู้สึกว่าหัวใจของฉันเหมือนถูกอัดและมันก็อึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก

"วันจันทร์ฉันว่าง วันจันทร์ได้ไหม"

"ตกลง."

เขาไม่ได้เย็นชา แต่ฉันอดไม่ได้ที่จะแค้นเขา: "งั้นก็ ตอนเก้าโมงเช้าของวันจันทร์ที่ประตูสำนักว่าการ ไม่เจอไม่กลับ"

หลังจากพูดจบฉันก็วางสายโทรศัพท์

เมื่อดูข้อมูลทั้งหมดในคอมพิวเตอร์ที่พิสูจน์ว่าเป็นหยางหมิงหมิง การยืนกรานที่ฉันต้องการชี้แจงก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะหายไปในทันที

ฉันแค่คิดว่ามันไม่สำคัญหรอกว่าฉันทำจริง ลู่จือสิงไม่เชื่อฉัน เขาไม่เคยเชื่อฉัน

ตกกลางคืนฉันนอนไม่หลับ มันแปลกที่ ฉันไม่เคยเป็นโรคนอนไม่หลับมาก่อน หลังจากคุยกับลู่จือสิงในวันนี้ฉันก็นอนไม่หลับจริงๆ

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของฉัน และความรู้สึกที่หายใจไม่ออกของหัวใจที่หนักหน่วงทำให้ฉันรู้สึกเสียสูญ

ฉันไม่รู้ว่าลู่จือสิงและฉันเดินทางมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร แต่ฉันรักเขาจริงๆ

แม้ว่าเราจะรู้จักกันได้เพียงปีกว่า ๆ แต่ฉันรู้สึกว่าความรักของฉันที่มีต่อลู่จือสิงนั้นแข็งแกร่งกว่าถันฮ่าวอวี่มาก

ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน และตื่นก่อนรุ่งสางของวันรุ่งขึ้น แต่ฉันกลับไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้บ้าง

ในช่วงไม่กี่วันก่อนหน้านี้ฉันยุ่งอยู่กับการรวบรวมหลักฐานที่หยางหมิงหมิงใส่ร้ายฉัน ฉันวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกตลอดทั้งวัน ฉันไม่มีเวลากินข้าวมากนักและฉันไม่มีเวลาคิดถึงคนอย่างลู่จือสิง

แต่ตอนนี้ฉันว่าง แถมเวลาว่างก็ทำให้ฉันแทบบ้า

ฉันพยายามเปิดทีวีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง แต่ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นข่าวบันเทิงว่าลู่จือสิงและผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากโรงแรมและถูกแอบถ่าย

ในขณะนั้นฉันมองไปที่ใบหน้าที่คุ้นเคยในทีวี หัวของฉันว่างเปล่าไปหมด

ผ่านไปหลายสิบวินาทีข่าวบันเทิงก็เปลี่ยนไปเป็นดาราคนหนึ่งและฉันก็กลับมามีสติอีกครั้ง

ตอนนี้ข่าวพูดว่าอะไร?

"เมื่อวานนี้โรงแรมลู่จือสิงเจอกับสาวสวยในตอนดึกและทั้งสองไม่ได้ออกจากโรงแรมด้วยกันจนกว่าจะถึงเวลา 7 โมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ... "

มิน่าเล่า! ไม่น่าแปลกใจที่เขาไม่อยากหย่ากับฉันมาก่อน แต่คราวนี้เขาถามตรงๆว่าฉันว่างเมื่อไหร่!

ทันใดนั้นฉันก็หัวเราะและน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง

ฉันไม่ต้องการที่จะไม่เห็นด้วย แต่ฉันก็อดไม่ได้จริงๆ

ฉันห่างจากเขานานแค่ไหน แต่เพียงไม่ถึงสัปดาห์เขาก็มีความรักครั้งใหม่แล้ว

ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงสิ่งที่ลู่ป่ายถงบอกฉัน: รักแรกของลู่จือสิงได้กลับมาแล้ว

รักแรก!

ฉันคิดเสมอว่าความรักครั้งแรกของลู่จือสิงคือจ้าวชิงหรานแต่ลู่จือสิงก็เคยพูดไว้ก่อนว่าถ้าไม่ใช่เพื่อนของเขาเขาจะไม่ยอมให้จ้าวชิงหรานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ฉันก็รีบคว้าโทรศัพท์มือถือและหาเบอร์ของลู่ป่ายถง

“ ซูยุ่นเหรอ?”

ลู่ป๋ายถงดูเหมือนจะคาดหวังว่าฉันจะโทรหาเขามานานแล้ว เขาตอบกลับฉันอย่างรวดเร็วและหลังจากเรียกฉัน เขาก็พูดต่อว่า: "คุณเห็นข่าวหรือยัง?"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้น ฉันพยายามข่มอารมณ์ไว้“คุณลู่มาเจอกันเถอะ”

ลู่ป่ายถงตอบเพียงว่า "โอเค แล้วเจอกันที่ห้างว่านต่าโอเคไหม"

ฉันแค่อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร จ้าวชิงหราน เป็นใคร ทำไมฉันถึงได้รู้สึกสนใจเธอ

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฉันก็ตอบไปตรงๆว่า "โอเค"

“ เจอกันบ่ายสองโมงมั้ย”