บทที่ 87 ลู่จือสิง จากกันด้วยดีเถอะนะ

ลู่ป่ายถงมองมาที่ฉันและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไปทีละน้อย: "ซูยุ่น คุณกำลังจะหย่ากับคุณลู่ แต่เรื่องบางอย่างที่คุณไม่รู้ มันอาจจะดีกว่า"

หัวใจของฉันสั่นสะท้าน มือฉันจับเสื้อผ้าของตัวเองไว้แน่น: "แต่เรื่องบางอย่าง ถ้าฉันไม่รู้ ฉันจะไม่ยอมแพ้"

เขายังไม่อยากพูด แต่ฉันก็เดาบางอย่างได้แล้ว: "เป็นเพราะหุ้นของบริษัทเฟิงเหิงเหรอ?"

มือของเขาที่สัมผัสแก้วหยุดลงเล็กน้อยและสายตาเดิมของเขาที่มองมาที่ฉันก็ลดต่ำลง

ฉันสังเกตการเคลื่อนไหวของลู่ป่ายถง เมื่อเห็นว่าเขาเป็นแบบนั้น ฉันจึงรู้ว่าฉันพูดถูก

"คุณพูดมาเลย ฉันเตรียมใจมาแล้ว"

ลู่ป่ายถงขมวดคิ้ว ฉันไม่ได้กระตุ้นเขา สิ่งที่เขาพูดมันค่อนข้างแบ่งแยกชัดเจน

เดิมทีฉันไม่ได้สนิทกับเขา แม้ว่าเขาจะไม่มาตามนัดในวันนี้ ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่

“ คุณเป็นเด็กกำพร้าเหรอ?”

ฉันพยักหน้าและขมวดคิ้ว สงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฉันหรือไม่

"มันมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับสิ่งต่างๆก่อนหน้านี้" เขาพูดและมองมาที่ฉัน: "พ่อแม่ของคุณทั้งคู่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตั้งแต่คุณยังเด็กมาก ต่อมาคุณย่าของคุณก็พาคุณขึ้นมาเลี้ยงดูเพียงลำพังตั้งแต่คุณยังไม่สามขวบ คุณย่าของคุณจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ จึงนำเธอมาฝากคุณไว้กับปู่ แต่ครอบครัวก็สูญเสียคุณไปโดยไม่ได้ตั้งใจ "

เขาพูดและหยุดชั่วคราว: "แต่คุณก็มีปาน คุณปู่บอกในตอนแรกว่าใครก็ตามที่พบคุณ และแต่งงานกับคุณ บริษัทเฟิงเหิงจะให้หุ้น 10% กับคนนั้น"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ใบหน้าของฉันก็ซีดลง

ฉันรู้แล้วว่าทำไมลู่จือสิงถึงตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรก?

ผู้ชายอย่างเขามีคนมากมายรออยู่ข้างหลัง แม้ว่าเราจะเคยนอนด้วยกันแล้วก็ตาม

"คุณโอเคไหม?"

ลู่ป่ายถงมองมาที่ฉันอย่างเป็นห่วงและฉันก็ส่ายหัว แต่น้ำตาก็ร่วงลงมาอย่างช่วยไม่ได้

เขายื่นทิชชู่ให้ฉัน แล้วฉันก็เอื้อมไปหยิบมัน: "ขอบคุณ"

"คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม ซูยุ่นผมก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน"

ฉันผงะไปครู่หนึ่ง อ้าปากอยากถามอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ยอมที่จะไม่ถาม

ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองออกไปได้ยังไง ตอนเดินออกจากห้างก็ไม่รู้ว่าชนใครไปบ้าง ฉันหมดหวังมาก เมื่อฉันโดนใครบางคนชน ฉันก็เดินเซ จนจะตกบันได ฉันได้รับการพยุงด้วยมือทั้งสองข้าง ฉันเหวี่ยงร่างของฉันเข้าไปในอ้อมแขนของเขา เขาจับไหล่ของฉันด้วยมือข้างหนึ่งและยึดอีกข้างไว้ที่เอว

เมื่อมองขึ้นไปก็เห็นว่านั่นคือลู่ป่ายถง

ฉันอึงไปครู่หนึ่ง "ขอบคุณ"

ลู่ปายถงก็ปล่อยมือ: "คุณอยู่ที่ไหนผมจะส่งคุณกลับ"

"ไม่ต้อง—-"

"อย่าปฏิเสธ ผมไม่อยากเห็นคุณในหัวข้อข่าวพรุ่งนี้"

ฉันรู้ว่าตอนนี้ของฉันไม่โอเค และลู่ป่ายถงก็ตื้อมาก ฉันจึงพยักหน้าและพูดชื่อของโรงแรม

เดิมทีก็อยู่ไม่ไกลนัก ภายในสิบห้านาทีรถก็มาถึงประตูโรงแรม

ฉันปลดเข็มขัดออกและมองเขาไปด้านข้าง: "ฉันไปก่อนนะ ขอบคุณสำหรับวันนี้ค่ะคุณลู่"

เขาพยักหน้า "ซูยุ่น"

ฉันเพิ่งลงจากรถและได้ยินเขาเรียกฉัน

ตอนนี้ฉันร้สึกสับสนวุ่นวาย เมื่อฉันได้ยินเขาเรียกฉัน เมื่อฉันมองกลับไปที่ลู่ป่ายถงแต่ฉันกลับเห็นภาพเบลอ

ฉันได้แต่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา "มีอะไรอีกไหมคะคุณลู่"

ฉันมองเขาไม่ชัด เขาดูเหมือนจะขมวดคิ้ว: "ผมไม่ได้บอกคุณก่อน เพราะผมคิดว่าลู่จือสิงจะลืมเฉินฮวนเหยียนแล้ว"

ฉันตัวสั่นไปหมด ยืนพิงประตูรถและทรงตัวตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง: "ไม่มีอะไรแล้ว ยังไงสุดท้ายคุณลู่คุณก็ไม่ได้ผิดอะไร"