บทที่ 91 สมกับเป็นเด็กอ้วนจริงๆ

ฉันคิดมาตลอดทางว่าจะขอบคุณฉีซิ่วหราน แต่เมื่อมาถึงเขาก็เปิดประตูและเดินเข้าไปเลย คำว่า "ขอบคุณ" ของฉันติดอยู่ในลำคอของฉัน

ฉันไม่เคยติดหนี้คนอื่นเลย ฉีซิ่วหรานส่งฉันไปโรงพยาบาล แล้วยังถือของที่ฉันซื้อทั้งหมดมาให้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนี้บางอย่างกับเขา

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้วฉันก็ทำอาหารเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยในวันรุ่งขึ้น จากนั้นฉันก็ไปเคาะประตูของฉีซิ่วหราน

ฉันเคาะประตูอยู่นานแล้วก็ไม่มีใครตอบฉันขณะที่ฉันกำลังจะจากไป ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงของเขาดังมาจากข้างหลังฉัน: "มีอะไร?"

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยดวงตาของเขาเย็นชา

ฉันกลืนน้ำลาย“ กินข้าวหรือยัง ?ฉันอยากขอบคุณเรื่องเมื่อวาน วันนี้ฉันทำอาหารหลายอย่าง ถ้ายังไม่ได้กินก็มากินด้วยกันสิ”

"อืม "

เดิมทีฉันคิดว่าเขาจะปฏิเสธฉัน แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะตอบรับ

ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวมาหลายเดือนแล้ว เหงามาก ซึ่งยากมากที่จะมีคนมากินข้าวเป็นเพื่อนฉัน ฉันอดไม่ได้ที่จะหยิบไวน์แดงออกมาหนุ่งขวด: "ดื่มไวน์สักแก้วไหม?"

"อือ"

เขาไม่พูดมาก และเขาเอาแต่กินตลอดเวลาจริงๆ

ฉันไม่สามารถพูดอะไรได้ มิฉะนั้นจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าฉันสนใจเขา นั้นคงน่าตะขิตตะขวงมาก

สำหรับมื้อนี้ฉันแทบจะกินข้าวไปไม่ถึงครึ่งจาน หลังจากฉีซิ่วหรานทานอาหารเสร็จเขาก็ไม่ได้ออกไปทันที ฉันหั่นผลไม้ให้เขา เขากินไปสองชิ้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น และเขาก็ออกไป

มองไปที่ด้านหลังของเขา ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เป็นผู้ชายที่แปลกจริงๆ

คนเงียบขรึม

หลังจากปีใหม่ฉันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจครรภ์ฉันคิดไมม่ถึงว่าจะได้เจอกับฉีซิ่วหรานทันทีที่ฉันเดินออกจากประตู

ตอนนี้อากาศหนาวมาก รถที่เรียกไว้ก็เข้ามาไม่ได้ ฉันเลยต้องเดินออกไป

เขาลดหน้าต่างลง: "ขึ้นรถ"

กระชับและรัดกุม.

ฉันลังเล แต่ก็ยังเข้าไปในรถและอธิบายว่า "ฉันจะไปโรงพยาบาล"

"อือ"

ยังคงพูดแค่คำเดียว

แต่เขาตั้งใจจะส่งฉันไปที่นั่น และฉันก็รีบยกเลิกรถที่จอง

ฉันต้องบอกว่าฉีซิ่วหรานค่อนข้างเหมาะกับการเป็นเพื่อน เขาไม่เคยถามเกี่ยวกับอดีตของฉัน แม้ว่าฉันจะเย็นชาไปหน่อย แต่เขาก็ยังมีจิตใจที่ดี

เขาพาฉันกลับมาจากการตรวจครรภ์ เมื่อฉันไปถึงประตูบ้าน ฉันคิดว่าเขาจะเดินกลับไปเหมือนครั้งที่แล้ว แต่จู่ๆเขาก็ถามฉันว่า "วันนี้คุณทำอาหารไหม?"

ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ฉันไม่คิดว่านี่จะเป็นปัญหาอะไร ฉันตอบรับและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: "ทำสิ คุณอยากมากินข้าวด้วยกันไหม?"

หลังจากวันนั้นฉีซิ่วหรานมาที่บ้านของฉันเพื่อทานอาหารเย็นเป็นครั้งคราว

เขาไม่เคยถามว่าทำไมฉันถึงอยู่คนเดียวและเขาก็ไม่ถามถึงพ่อของลูกฉัน แน่นอนฉันก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องของเขา

ระหว่างเรานอกเหนือจากชื่อ ก็ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับอีกคนเลย

หลายเดือนต่อมาท้องของฉันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ อากาศยังคงหนาวมากและครบกำหนดคลอดคือวันที่ 20 เมษายน

หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันก็ปอกผลไม้ออกมา และฉีซิ่วหรานที่ไม่เคยพูดอะไรมากก็ถามฉันว่า "วันกำหนดคลอดของคุณคือเมื่อไหร่?"

ฉันดีใจเล็กน้อย: "ประมาณวันที่ 20 เมษา"

เขาขมวดคิ้ว ฉันคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ: "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

เขาส่ายหัววางโทรศัพท์และหยิบจานผลไม้จากมือฉัน: "ขอบคุณ"

ฉันนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวข้างๆเขา ฉันถือจานผลไม้ของตัวเอง และชวนเขาคุย: "ฉีซิ่วหราน คุณทำงานอยู่อะไร?"

เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ: "ไอที"

"โปรแกรมเมอร์เหรอ?"

"อือ."