บทที่ 90 ฉีซิ่วหราน

เกือบสามชั่วโมงของเที่ยวบิน ฉันหลับตา แต่นอนไม่หลับ

มีทุกสิ่งที่อยู่ในความคิดของฉัน ตั้งแต่อดีตระหว่างฉันกับลู่จือสิง ฉันคิดว่าความทรงจำเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆมันเหมือนกับเทปวิดีโอที่เก็บรักษาไว้ชัดเจนมาก จนผู้คนสามารถมองเห็นการแสดงออกของพวกเขาได้อย่างชัดเจน

การแสดงออกของลู่จือสิง เมื่อเขาบอกว่าเขารักฉัน การแสดงออกของเขาเมื่อเขาผิดหวังและสุดท้ายการแสดงออกของเขาคือการเซ็นใบหย่าที่สำนักงานในวันนั้น

ฉันไม่รู้ว่าเขาลังเลไหม แต่ฉันรู้ว่าเขาคงไม่เคยรักฉัน

ในตอนท้าย เขาไม่ต้องการแม้แต่จะมองมาที่ฉันโดยตรง

พนักงานต้อนรับเข้ามาถามฉันว่าฉันต้องการอาหารกลางวันอะไร แต่ฉันส่ายหัวปฏิเสธ และต้องการดื่มแค่นมหนึ่งแก้ว

ครึ่งทางของเที่ยวบิน เครื่องบินสั่นอย่างรุนแรงคนในห้องโดยสารเริ่มส่งเสียงกรีดร้อง มีการออกประกาศเตือนว่ามีกระแสลมเพื่อไม่ให้ผู้โดยสารของเราตกใจ

ฉันไม่ได้ตกใจ แต่ฝ่ามือของฉันก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

กระแสลมแรงเล็กน้อยและอาการสั่นของเครื่องบินกินเวลานานเกือบ 3 นาที เห็นได้ชัดว่าผู้โดยสารบางคนไม่สามารถทนมันได้และเริ่มกังวลพลางกรีดร้อง

ที่นั่งข้างๆฉันคือเด็กผู้หญิงอายุยี่สิบขวบต้น ๆ เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ ตอนนี้เธอพิงเก้าอี้แล้วกดริมฝีปากแน่นใบหน้าของเธอซีดเล็กน้อยและดูกลัวอย่างเห็นได้ชัด

ฉันก็กลัวเหมือนกัน ฉันไม่อยากตาย ฉันอยากมีชีวิตอีกมากกว่าครึ่งที่จะมีชีวิตอยู่

โชคดีที่มันสงบลงอย่างช้าๆและฉันก็โล่งใจ แต่หลังของฉันเปียกไปด้วยเหงื่อแล้ว

เมื่อฉันลงจากเครื่องบินฉันก็นั่งแท็กซี่ไปที่โรงแรม หลังจากมาถึงโรงแรมฉันก็ออกไปซื้อซิมโทรศัพท์จากนั้นก็โยนซิมเดิมทิ้งไป

หลังจากที่ฉันเปลี่ยนการ์ดแล้วฉันก็รายงานกับชวี่ชิงหนานว่าฉันปลอดภัย ทันทีที่ฉันส่งข้อความเสร็จ ชวี่ชิงหนานก็โทรมาทันที: "ถึงแล้วเหรอ?"

"อืม คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วฉันจะดูแลตัวเอง"

ชวี่ชิงหนานเงียบลง อันที่จริงฉันยังไม่ยอมรับความจริงที่ว่าเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน

เขาไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนก่อนที่เขาจะพูดว่า "ดูแลตัวเองด้วยนะซูยุ่น" เขาพูดและหยุดชั่วคราว: "เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของน้าฉันแล้ว "

คำพูดของเขาทำให้ตาฉันร้อนผ่าว ใช่แม่ของฉันก็มีฉันเป็นลูกสาวคนเดียว

ฉันเคยคิดว่าพ่อแม่ไม่รักฉัน แต่ที่จริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย

บางทีแม่ของฉันก็อยากจะทำให้ฉันเป็นเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยเช่นเดียวกับแม่ของเซียงชิง แต่มันก็ไม่ได้เพราะพระเจ้าพาเธอไปแล้ว

หลังจากวางสายแล้วฉันก็ไปกินอะไร จากนั้นฉันก็เริ่มมองหาบ้าน

ลู่จือสิงให้เงินจำนวนหนึ่งแก่ฉัน ซึ่งฉันไม่ได้วางแผนที่จะใช้มาก่อน

แต่ฉันท้องลูก และลูกเป็นลูกของเขา ดังนั้นถึงฉันจะใช้เงิน มันก็เหมาะสม

ฉันเลือกสถานที่ที่ค่อนข้างสะดวก การจะเข้ามาอยู่ในเมืองนี้ก็คือต้องซื้อบ้านในตัวเมือง

ราคาบ้านในเมืองD ไม่สูงนัก

ฉันจ่ายเงินเป็นก้อนเดียวและอาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์ของโีงแรมเป็นเวลาสองเดือน ก่อนที่จะย้ายเข้ามาอย่างเป็นทางการ

ในช่วงเวลานั้น ชวี่ชิงหนานโทรมาสองครั้งและขอมาพบฉัน แต่ฉันปฏิเสธ

ชีวิตของฉันสองเดือนนี้สงบสุขมากและฉันไม่ต้องการติดต่อกับคนในเมืองนั้นรวมถึงชวี่ชิงหนาน

ทารกอายุ 22 สัปดาห์แล้ว แพทย์บอกว่าทารกสบายดี การอัลตราซาวนด์สามารถมองเห็นได้เล็กน้อย

ฉันอยู่คนเดียวในเมืองแปลก ๆ และฉันได้รับแรงผลักดันจากลูก

หลังจากที่ฉันมาที่เมือง D ฉันก็ลบวิธีการสื่อสารก่อนหน้านี้ทั้งหมด และคนเดียวที่ฉันติดต่อคือชวี่ชิงหนาน

สำหรับลูกฉัน ไม่ได้เล่นโทรศัพท์มือถือมากนักอีกต่อไป เวลาว่างฉันอ่านหนังสือ หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกเบื่อจึงลงทะเบียนเรียนโยคะสำหรับคุณแม่ รวมถึงเรียนจัดดอกไม้

ชีวิตประจำวันเป็นไปอย่างสม่ำเสมอและมั่นคง จิตใจของฉันก็สงบลงทุกวัน

เมื่อเทียบกับตอนที่ฉันมาถึงเมือง D ครั้งแรก ฉันมักจะนอนไม่หลับตอนกลางคืน หรือฝันถึงลู่จือสิงในความฝันตอนนี้ฉันแทบไม่ได้นึกถึงผู้ชายคนนั้นเลย