บทที่ 89 ฉันจะไปแล้ว

ฉันนั่งบนเตียงพร้อมที่ตรวจครรภ์ และคิดอยู่นานว่าถ้าฉันบอกลู่จือสิงว่าฉันท้องเราอาจจะแต่งงานใหม่

แต่ไม่เคยมีความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขา เขาไม่รักฉัน ครั้งแล้วครั้งเล่าฉันควรจะพอแล้ว

แต่ตามนิสัยของลู่จือสิง เขาจะไม่ให้ลูกกับฉันแน่นอน

ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากเมืองจริงๆ

หลังจากคิดเรื่องนี้มาตลอด ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจออกเดินทาง

ฉันรู้ว่านี่เป็นแนวทางที่ถูกต้องที่สุดของฉัน

หลังจากตัดสินใจได้แล้วฉันก็โทรหาชวี่ชิงหนานในคืนนั้น

เดิมสัญญาว่าจะรอจนกว่าเรื่องระหว่างลู่จือสิงและฉันจะได้รับการแก้ไข ฉันจะไปทำงานที่บริษัทป๋ายเล่อแต่ฉันท้องและฉันทำได้แค่ไม่พูด

"ขอโทษนะชวี่ชิงหนาน"

ฉันไม่รู้จะพูดอะไร มันไม่ใช่ครั้งแรก

เขายิ้มและไม่สนใจ: "ไม่เป็นไร คุณมีแผนอะไรต่อไป?"

ฉันไม่ได้บอกชวี่ชิงหนานว่าฉันท้อง เมื่อฉันได้ยินเขาถาม ฉันก็ไม่ได้ปิดบังการเดินทางของฉัน: "ฉันวางแผนจะไปเมืองอื่น"

"คุณ……"

เขาหยุดชั่วคราว แต่ไม่ได้ถามต่อ: "คุณคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ชัดเจนหรือยัง?

"คิดแล้ว"

ชวี่ชิงหนานถอนหายใจอย่างกะทันหัน: "ผมเข้าใจ"

ในตอนนี้จู่ๆฉันก็อยากจะร้องไห้

ฉันไม่รู้ว่ากลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง ทุกอย่างก็ดีแต่สุดท้ายฉันก็ไม่ได้อะไรเลย และฉันก็ต้องออกจากเมืองที่ฉันอาศัยอยู่มากว่า 20 ปี

หลังจากโทรหาชวี่ชิงหนานแล้ว ฉันก็โทรหาเจ้าของบ้านอีกครั้งเพื่อขอโทษ

ทัศนคติของอีกฝ่ายดีมากและไม่ได้ตำหนิฉันเลย

หลังจากโทรศัพท์แล้ว ฉันเริ่มจองเที่ยวบิน เมื่อฉันจองเที่ยวบิน ฉันลังเลอีกครั้งไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี

แต่หลังจากคิดแล้ว มันก็จบลงที่ไปที่ไหนก็ได้ เฉินฮวนเหยียนกลับมาแล้วและตอนนี้ลู่จือสิงก็มีความปรารถนาที่รอมายาวนานและเขาจะไม่สนใจฉันอีกต่อไป

ฉันเลือกเมืองเสร็จ ก็จองตั๋วอย่างรวดเร็วจากนั้นก็เริ่มเก็บของ

ฉันเก็บข้าวของออกจากคอนโดจำนวนมาก แต่เมื่อฉันจะออกไปฉันได้โยนสิ่งของจำนวนมากทิ้งไปเหลือเพียงเสื้อผ้า

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็ทุ่มกว่าแล้ว ฉันสั่งอาหารมากิน และอาบน้ำเตรียมเข้านอน

ฉันจะออกจากเมืองนี้ในวันพรุ่งนี้ ฉันคิดว่าฉันจะนอนไม่หลับ แต่ฉันไม่คิดว่าฉันจะนอนหลับสนิททั้งคืน

วันต่อมาฉันตื่นแต่เช้า กำลังเช็คเอ้าท์และไปสนามบินพร้อมกระเป๋าเดินทางของฉัน

“ คุณซู “

พนักงานโรงแรมที่อยู่ข้างหลังฉัน ก็หยุดฉันทันที ฉันผงะไปครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมองพวกเขา: "มีอะไรเหรอ?"

“ คุณทิ้งของไว้ในห้องเยอะมาก”

ที่แท้ก็เรื่องนี้ฉันยิ้ม: "ไม่เป็นไร ฉันไม่ต้องการแล้ว คุณสามารถโยนมันทิ้งไปได้"

"แต่ -" เธอดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า: "โอเค"

เมื่อเห็นเธอยินยอมฉันก็ไม่พูดอะไร และลากกระเป๋าเดินออกไป

ฉันบินไฟท์ 11 โมงกว่า ตอนนี้ไม่ว่าฉันจะไปสนามบินยากแค่ไหนฉันก็ยังมีเวลาอีกชั่วโมงครึ่ง

ฉันไม่คิดว่าจะได้พบกับลู่จือสิงที่สนามบิน แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นฉันเลย

ฉันคิดว่าเขารู้ว่าฉันกำลังจะจากไปและมาหยุดฉันไว้

ความคิดนี้เพิ่งผ่านไปเพราะไม่นานฉันก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากสนามบินและเขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขานั้นไม่ชัดเลยเมื่อเขาอยู่กับฉัน

ฉันถือกระเป๋าเดินทางและยืนอยู่ที่ทางเข้าสนามบินเพียงเพื่อให้รู้สึกว่าหัวใจของฉันถูกกรีดด้วยมีด

มันโหดร้าย

ทันทีที่ฉันไปโหลดกระเป๋า โทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น

ในขณะนั้นฉันมีความคาดหวังเล็กน้อยโดยคาดหวังว่ามันจะเป็นสายของลู่จือสิง

แต่เห็นได้ชัดว่าทุกอย่างเป็นแค่จินตนาการของตัวเอง

ลู่จือสิงคงไม่โทรหาฉัน เขาต้องการกำจัดฉันมานานแล้ว และเขาก็รอรักแรกของเขามานาน

คิดแค่นี้ก็รู้สึกว่าตาเริ่มร้อนแล้ว