บทที่ 94 ต่อไปคุณอย่าพูดขอบคุณกับผมอีกนะ

"ซูยุ่นมีจดหมายของคุณอยู่ที่ประตู "

ฉีซิ่วหรานมาที่บ้านของฉันเพื่อกินข้าวเย็นตามปกติ แต่เขาเข้ามาพร้อมกับจดหมายในมือ

ฉันอยู่ที่นี่ยกเว้นชวี่ชิงหนานไม่มีใครรู้เลย ดังนั้นฉันจึงไม่ตอบสนองอยู่พักหนึ่ง: "เป็นของฉันเหรอ?"

ฉีซิ่วหรานเอื้อมมือไปอุ้มเป้ยเปยจากแขนของฉันและยื่นซองจดหมายให้ฉัน

ฉันขมวดคิ้วและหยิบซองขึ้นมาอย่างสงสั ยฉันไม่ได้คิดอะไรมากและเปิดซองต่อหน้าของฉีซิ่วหราน

แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นจดหมายของทนายความ ที่บอกว่าฉันถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมยโดยลู่จือสิง เวลากว่าร่วมปีแล้ว ฉันถึงได้เห็นคำสามคำ "ลู่จือสิง" อีกครั้ง ฉันรู้สึกสับสนไปหมด .

ฉีซิ่วหรานที่อยู่ข้างๆเรียกฉัน: "ซูยุ่นมีไรหรือเปล่า?"

ฉันตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วถึงได้สติกลับมา และรู้ว่าฉีซิ่วหรานยังอยู่ที่นี่

ฉันไม่ต้องการให้เขารู้ ดังนั้นฉันจึงปกปิดมัน: "ไม่มีอะไร เป็นแค่จดหมายจากเพื่อนเก่า คุณช่วยดูเป้ยเปยให้ฉันได้ไหม ฉันจะเข้าไปดูในห้องหน่อย "

ฉีซิ่วหรานไม่สงสัยเลย: "ไปเถอะ"

ฉันพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้อง ปิดประตู จากนั้นอ่านจดหมายอย่างละเอียดอีกครั้ง

ฉันไม่คิดว่าลู่จือสิงจะใจร้ายขนาดนี้ เขากล่าวหาว่าฉันขโมยสร้อยคอของบรรพบุรุษของเขาไป!

ฉันเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วก็ไม่เห็นสร้อยคอของบรรพบุรุษเลย!

รอก่อน

ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้ และใบหน้าของฉันก็ตึงขึ้น

ฉันเก็บกระเป๋าเดินทางและฉันรู้ดีว่าฉันเอาอะไรไปบ้าง แต่ฉันไม่ใส่อะไรลงไปในช่องลับของกระเป๋าเดินทางดังนั้น ...

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉันจึงรีบเปิดกระเป๋าเดินทางออก จากนั้นก็เปิดซิปช่องที่ซ่อนอยู่

ข้างในนั้นมีกล่องเครื่องประดับทรงสี่เหลี่ยมอยู่จริงๆ เมื่อฉันหยิบมันออกมามือของฉันก็สั่น เมื่อฉันเปิดออกมามันสร้อยคอพลอยสีแดงวางอยู่ในนั้น

ฉันรีบอ่านจดหมายของทนายความอีกครั้ง และลู่จือสิงก็ขอให้ฉันติดต่อเขาก่อนวันที่ 12 ของเดือนนี้ เพื่อเคลียร์ปัญหา ถ้าไม่งั้นก็เจอกันในศาล

ฉันตัวสั่นด้วยความโกรธและฉีกจดหมายของทนายความเป็นชิ้นๆ

มองไปที่กล่องเครื่องประดับที่วางอยู่บนพื้นและนึกถึงสร้อยคอที่อยู่ข้างใน ฉันจำไม่ได้ว่าฉันยัดของแบบนั้นลงในช่องลับตอนไหน

แต่ถ้าบอกว่าลู่จือสิงจงใจยัดมันเข้าไปก็เป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีแรงจูงใจที่จะทำเช่นนี้

ไม่ว่าฉันจะคิดยังไงฉัน ก็ไม่เข้าใจว่าสร้อยเส้นนี้เข้าไปอยู่ในกระเป๋าเดินทางได้อย่างไร

ฉันไม่เข้าใจ และฉันหงุดหงิด ไม่สบายใจและฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันที่สงบลงในที่สุดกำลังจะถูกทำลายโดยลู่จือสิง

ที่จริงเขารู้ว่าฉันอยู่ในเมือง D และรู้ว่าฉันอาศัยอยู่ที่นี่ และเขาก็รู้การมีอยู่ของเป้ยเปยเช่นกัน ...

ใบหน้าของฉันซีดลงทันที ตราบใดที่ฉันคิดว่าลู่จือสิงรู้เกี่ยวกับที่อยู่ของเป้ยเปย ฉันก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย

ทำไงดี ? ทำยังไงดี ?

ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ถึงแม้ว่าเป้ยเปยจะยังเด็ก แต่ลู่จือสิงก็ใหญ่ค้ำฟ้าอยู่ในเมือง A มันเป็นเรื่องง่ายมากที่เขาจะเอาเป้ยเปยกลับไป

แต่ฉันมีเพียงเป้ยเปย และสิ่งเดียวที่สนับสนุนชีวิตของฉันคือ เป้ยเปย

“ซูยุ่น?”

ขณะที่ฉันกำลังเสียสูญ ฉีซิ่วหรานก็เคาะประตูห้องของฉันกะทันหัน

เมื่อได้ยินเสียงของเขาฉันก็สงบลงเล็กน้อย

บางทีลู่จือสิงอาจแค่มอบหมายให้ทนายความจัดการเรื่องนี้เขา และไม่รู้ว่าฉันอาศัยอยู่ที่ไหนนับประสาอะไรกับการอยู่ของเป้ยเปย

ในขณะที่ปลอบใจตัวเอง ฉันก็สงบสติอารมณ์ลงก่อนและไปเปิดประตู“มีอะไรรึเปล่า?”