บทที่ 95 กลับไปสถานที่เดิมอีกครั้ง

ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง ฉันเกรงใจที่จะรับคำของเขา จึงทำได้แค่เปลี่ยนเรื่อง: "คุณยังมีงานอีก และมันดึกแล้ว คุณกลับไปได้แล้ว"

ฉีซิ่วหรานพยักหน้าและไม่ได้พูดต่อไปว่า: "ฝันดี"

"ฝันดี."

หลังจากส่งฉีซิ่วหรานกลับไปแล้ว ฉันก็ไปอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน

ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่ง ซึ่งปกติฉันจะหลับไปแล้ว

แต่เนื่องจากจดหมายของทนายความจากลู่จือสิง ฉันจึงนอนไม่หลับ

หลังจากให้คลอดเป้ยเปย ฉันไม่ได้ฝันถึงลู่จือสิงมานานแล้ว

แต่คืนนี้ฉันฝันถึงหลู่จือสิง ในตอนที่ฉันพบเขาครั้งแรก ในตอนที่เขาบอกฉันว่าเราแต่งงานกันเถอะ ในตอนที่เราออกมาจากสำนักงานเขตและในตอนที่เขาเรียกฉัน ...

ความทรงจำหลายอย่างทำให้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน

เสียงร้องของเป้ยเปยปลุกฉัน ฉันจึงรีบลุกขึ้นมาให้นมลูก

เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ วันต่อมาฉันกับเป้ยเปยนอนจนถึงประมาณ 11 โมงกว่าๆถึงค่อยตื่น

ในตอนเย็นฉีซิ่วหรานก็ถามฉันขณะทานอาหาร: "ซูยุ่น อดีตสามีของคุณคือใคร"

พูดตามจริง ฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะถามคำถามนี้กับฉัน

ไม่ใช่ว่าฉันพูดไม่ออก แค่รู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูด

แต่เขาถามฉัน ฉันจึงไม่สามารถปกปิดได้

ฉีซิ่วหรานมองมาที่ฉันอย่างไม่รีบร้อน ในที่สุดฉันก็แพ้การต่อสู้ "ลู่จือสิง ประธานบริษัทเฟิงเหิง คุณเคยได้ยินชื่อนี้ไหม?"

เขาอึ้งไปพักหนึ่ง แล้วพยักหน้า: "ผมได้ยิน ผมได้ยินมาว่าเขากำลังจะแต่งงานกับแฟนคนแรกของเขาในไม่ช้า นี้"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของฉันเริ่มแข็ง และมือที่ถือตะเกียบก็คลายออก แล้วตะเกียบก็หล่นลงจากมือฉัน

“ ซู่ยุ่น คุณยังไม่ลืมเขาอีกหรือ?”

ฉีซิ่วหรานพูดแทงใจดำฉัน ฉันหยิบตะเกียบขึ้นมาและไม่ปฏิเสธ: "ฉันไม่ได้ลืมเขา แต่ฉันจะไม่อยู่กับเขาอีกแล้ว"

เมื่อฉันเซ็นชื่อตัวเองในใบหย่าฉันรู้ว่า ลู่จือสิงและฉันจะไม่มีอนาคตร่วมกันอีก

เขาเม้มริมฝีปากและไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

หลายวันมานี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับ และในที่สุดก็มาถึงแปดโมงเช้าฉันตื่นแต่เช้าเพื่อเก็บข้าวของ

วันนี้เป็นวันเสาร์และฉีซิ่วหรานก็มาตั้งแต่เช้าตรู่

เพื่อความสะดวก ฉันได้มอบกุญแจให้ฉีซิ่วหราน แล้วฉีซิ่วหรานให้กุญแจบ้านของเขาแก่ฉันด้วย แต่ฉันไม่มีโอกาสไปบ้านของเขามากนัก และไม่มีเหตุผลที่จะไปที่นั่น เพราะหลังจากที่เขากลับมาจากที่ทำงานก็เข้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขา เขาจะมาหาฉันเพื่อหยอกเป้ยเปย

เป้ยเปยยังคงหลับอยู่และฉันก็ไม่กล้าขยับตัวมากนัก ฉีซิ่วหรานเข้ามาพร้อมอาหารเช้า: "ยังเช้าอยู่"

ฉันพยักหน้า: "นอนไม่หลับ"

เขาวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ "ถ้าคุณมีอะไร อย่าลืมโทรหาผม"

ฉันมองไปที่เขาและก็ยิ้มทันที: "พี่ชายของฉันอยู่ที่นั่น ฉันควรมองหาเขาก่อนถ้าฉันมีอะไร"

“ แต่ผมอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ”

คำพูดของเขาทำให้ฉันไม่สามารถพูดต่อได้ ในช่วงเวลานี้ฉีซิ่วหรานดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เขาบังคับให้ฉันมองย้อนกลับไปในอดีต และฉันก็ไม่พบข้อผิดพลาดใด ๆ ในตัวเขา

ฉันจองเครื่องบินตอน 11.40 ฉีซิ่วหรานและคนขับรถพาฉันไปที่สนามบินตอนสิบโมง

ฉันอุ้มเป้ยเปย และไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการกลับไปที่ เมือง Aในครั้งนี้

แม้ว่าเป้ยเปยจะอายุได้ครึ่งขวบแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เลิกที่จะหยิบของใส่ปาก เขาไม่ชอบดื่มนมที่เตรียมไว้มากนักฉันกังวลจริงๆว่าเมื่อฉันกลับมาจากเมือง A เขาจะน้ำหนักลง

ฉันยังคงอุ้มเป้ยเปยยอยู่ แต่ก็ไม่ได้ลังเลที่จะส่งเป่ยเป่ยให้ฉีซิ่วหราน เมื่อฉันจะไปเข้าเกท ความลังเลในใจของฉันระเบิดออกมา และฉันเกือบจะร้องไห้เมื่อฉันมองเห็นเป่ยเป่ยที่เพิ่งตื่น .

“ บอกลาแม่หน่อยสิ “

ฉีซิ่วหรานจับเล็ก ๆ ของเป้ยเปย เขาและโบกมือให้ฉัน

เป้ยเปยดูเหมือนลู่จือสิง ยกเว้นดวงตาที่เหมือนของฉัน