บทที่ 97 คุณลู่ นี้คุณกำลังทำอะไร !!

ชวี่ชิงหนานและฉันนั่งลงตรงข้ามพวกเขา ทนายความพูดสองสามคำและออกไป

"ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าสร้อยคอถูกยัดลงในกระเป๋าเดินทางของฉันตอนไหน ตอนนี้ฉันเอากลับมาแล้ว โปรดตรวจดูด้วยประธานลู่"

ฉันพยายามไม่มองไปที่ ลู่จือสิงหรือเฉินฮวนเหยียน ฉันหยิบกล่องเครื่องประดับพร้อมสร้อยคอออกจากกระเป๋าแล้ววางไว้ตรงหน้าพวกเขา

แต่ลู่จือสิงไม่ขยับ แต่มองตรงมาที่ฉัน: "เมื่อคืน คุณซูนอนไม่ได้นอนเหรอ?”

ฉันไม่คิดว่าเขาจะถามคำถามที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเฉินฮวนเหยียนก็คาดไม่ถึง และดึงแขนเสื้อของ ลู่จือสิงเล็กน้อย: "จือสิงคุณถามเกินไป!"

ฉันมองไปที่เฉินฮวนเหยียน เธอยิ้มให้ฉัน แต่ฉันในใจฉันกลับรู้สึกผิดปกติ เมื่อมองไปที่ลู่จือสิง ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงหัวเราะ: "ใช่ ฉันนอนไม่หลับประธานลู่มีปัญหาอะไร ?"

ลู่จือสิงหัวเราะเยาะและมองไปที่ชวี่ชิงหนาน จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปหยิบกล่องเครื่องประดับที่ฉันวางไว้บนโต๊ะ: "ไม่มีอะไร"

"ว้าว! สร้อยสวยอะไรอย่างนี้!"

"ฟึบ!"

ลู่จือสิงปิดกล่องและเงยหน้าขึ้นมองฉัน: "คุณซู มีแหวนทับทิมห้อยอยู่ที่สร้อย มันหายไปแล้ว"

น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวและไร้ความปราณี

ฉันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และใบหน้าของฉันก็เย็นชา: "ประธานลู่ คุณบอกแค่ว่าคุณไม่เห็นสร้อยคอของบรรพบุรุษและคุณไม่ได้บอกว่ามีแหวน"

ด้วยคำพูดนั้น ฉันหันหน้าไปมองที่ชวี่ชิงหนาน เขารู้ว่าฉันหมายถึงอะไร และยืนพร้อมกับฉัน

"ประธานลู่ ฉันคืนสร้อยให้แล้ว ส่วนแหวนฉันไม่ได้เห็นมัน ฉันมีอะไรต้องทำ ฉันไม่ว่างเล่นกับคุณ ลาก่อน"

ด้วยเหตุนี้ฉันจึงเดินจากไป

“ คุณซูเดี๋ยวก่อน!”

คนที่หยุดฉันไม่ใช่ลู่จือสิงแต่เป็นเฉินฮวนเหยียน

ฉันไม่ได้มองย้อนกลับไปเป็น เฉินฮวนเหยียนที่วิ่งมา เธอก้มหน้าลง และไม่รู้ว่าเธอหยิบอะไรออกมาจากกระเป๋าจากนั้นก็ยัดมันใส่มือฉัน: "เป็นงานเลี้ยงการหมั้นของฉันกับจือสิงในอีกไม่กี่วัน คุณซู ฉันเชิญคุณมาร่วม “

เฉินฮวนเหยียนมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้ม เพื่อให้ผู้คนมองว่าไม่ผิดปกติ

แต่เมื่อดูแล้วฉันคิดแค่ว่ามันคือมีดที่กรีดหัวใจฉันทีละเล่ม

ฉันมองไปที่ลู่จือสิงโดยไม่รู้ตัว เขามองมาที่เราอย่างว่างเปล่า ดวงตาของเขาเย็นชาขึ้น เมื่อเห็นฉันมองไป

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นตัวฉันทั้งแข็งและเย็นชา

เมื่อมองกลับไปที่เฉินฮวนเหยียน ฉันยกมือขึ้นเพื่อตอบรับคำเชิญ: "ขอบคุณ แต่ฉันคงไม่ได้ไป"

“ อ๊ะ! คุณซูจะรีบขนาดนั้นเลยเหรอ?”

"ใช่ ฉันจองตั๋วบินกลับพรุ่งนี้ ฉันต้องขอโทษด้วย!"

ฉันส่งคืนคำเชิญกลับไป ฉันคิดว่าลู่จือสิงกับฉันแต่งงานกันมานานกว่าหนึ่งปีแล้วและพวกเราไม่ได้จัดงานแต่งงานด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้แม้แต่งานหมั้นพวกเขาก็มีงานเลี้ยง

ฉันแค่รู้สึกว่าประชดตัวเอง ฉันไม่ได้มองกลับไปที่เฉินฮวนเหยียนอีก และเดินออกไป

“ ซูยุ่น!”

ฉันเดินเร็วและสุดท้ายก็วิ่ง

ฉันทำได้แค่วิ่งเพราะกลัวว่าถ้าไม่วิ่งเร็วกว่านี้น้ำตาในเบ้าตาของฉันต้องไหลออกมา ฉันจะต้องร้องไห้แน่ๆ

เมื่อออกมาจากห้างชวี่ชิงหนานก็เรียกฉัน: "เธอจะวิ่ง................"

ผ่านไปครึ่งทาง เขาก็หยุดและมองมาที่ฉันอย่างประหลาดใจเล็กน้อย: "ซูยุ่น"

"พี่ "

ในที่สุดฉันก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นกอดชวี่ชิงหนาน แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลรินทีละน้อย

ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรร้องไห้ แต่ก็อดไม่ได้ ถ้าไม่มีการเปรียบเทียบก็จะไม่รุนแรงอย่างนี้ แม้ว่าฉันจะรู้ที่ลู่จือสิงเข้าหาฉันเพราะหุ้น แต่เมื่อฉันเห็นเขาปฏิบัติต่อเฉินฮวนเหยียนจริงๆ ฉันก็รู้ว่าฉันเป็นแค่ตัวตลกจริงๆ