บทที่ 98 ลู่จือสิง คุณอย่าหลอกลวงคนอื่นให้เกินไปเลย

ไม่ให้ผมเข้าไป มีอะไรในห้องที่ผมเห็นไม่ได้หรอ ?

ทันทีที่เขาเปิดปากพูดอย่างเย็นชา ฉันเปิดประตูและมองกลับไปที่เขา ฉันไม่ต้องการพูดอะไรอีก: "ขอโทษนะออกไปลู่จือสิง!"

ฉันไม่รู้จริงๆว่าเขาเอาความไร้เหตุผลนี้มาจากไหน เขากำลังจะหมั้นแล้ว ยังกล้าเข้ามาในห้องผู้หญิงคนเดียวแบบนี้!

หรือเขาคิดว่าฉันยังโง่เหมือนเดิม เขากระดิกนิ้วของเขาและฉันจะตามไปและเหรอ?

"ถอยออกไป?"

เขามองมาที่ฉัน เม้มริมฝีปากของเขาและหัวเราะเยาะ: "ซูยุ่น ผมไม่ได้เจอคุณมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว คุณไม่รู้สึกดีเลยหรอ"

“ ไม่ดี ประธานลู่”

เขาไม่พูด เราสองคนก็แข็งทื่อเหมือนถูกแช่แข็ง

ทันใดนั้นโทรศัพท์ในมือของฉันก็ดังขึ้น

ฉันมองลงไปและพบว่ามันคือฉีซิ่วหราน ฉันคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเป้ยเปย แต่เนื่องจากลู่จือสิงอยู่ที่นี่ ฉันจึงไม่กล้ารับโทรศัพท์ และทำได้แค่ปล่อยให้มันดัง

ลู่จือสิงมองมาที่ฉัน ดวงตาของเขาขรึมลงอีกครั้ง: "ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์?"

"ไม่เกี่ยวกับคุณ เชิญคุณออกไปด้วย"

"ไม่กล้ารับหรือ?"

เขายื่นมือออกมาเพื่อคว้าโทรศัพท์ของฉันอย่างกะทันหันและฉันก็ผลักเขาออกไปโดยอัตโนมัติ แต่ด้วยมือและเท้าที่ยาวของลู่จือสิงจึงหยิบโทรศัพท์ไปจากฉันได้อย่างง่ายดาย และกดปุ่มรับสาย: "ซูยุ่น?"

เสียงของฉีซิ่วหรานดังมาจากโทรศัพท์มือถือและฉันกลัวว่าฉีซิ่วหรานจะพลาดอะไรออกมา ฉันจึงรีบพูดว่า: ".ฉันมีธุระอยู่ เดี๋ยวค่อยคุยนะ

“ โอเค พักผ่อนนะ”

หลังจากที่ฉีซิ่วหรานพูดจบ เขาก็วางสาย ฉันรีบคว้าโทรศัพท์กลับมา ยกมือขึ้นแล้วตบลู่จือสิง"ไม่ได้เจอกันมาปีครึ่งแล้วนายสามารถเอาโทรศัพท์มือถือของคนอื่นไปได้เหรอ!"

"ผู้ชายคนนั้นคือใคร?"

ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินฉัน เพราะเขาก็พิงกำแพงอยู่ข้างหลังฉัน

ฉันบีบโทรศัพท์และมองเขาพลางหัวเราะอย่างประชดประชัน: "คุณมีสิทธิอะไรถึงถามคำถามนี้? "

ใบหน้าของเขาหยุดนิ่ง หน้าที่เย็นชาของเขาก็เปลี่ยนเป็นขรึม

ฉันไม่อยากตอแยกับเขามากนัก จึงผลักเขา: "ถ้าคุณไม่ไปฉันจะเรียกตำรวจ!"

ลู่จือสิงมองมาที่ฉัน สักพักและในที่สุดก็หัวเราะเยาะ: "ถ้าคุณไม่คืนแหวนภายในครึ่งเดือนเราจะได้เจอกันในศาล!"

ใบหน้าของฉันแข็งทื่อ: "ลู่จือสิงอย่ามาหลอกลวงคนอื่นจนเกินเหตุไปได้ไหม!"

"หึ...."

เขาหัวเราะเยาะและเดินจากไป

ฉันมองไปที่หลังของเขาในขณะที่เขาเดินออกไปทีละก้าว และฉันก็ยกมือขึ้นเพื่อปิดประตู

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ลู่จือสิงพูดกับฉันในตอนนี้ ฉันอดไม่ได้ที่จะเตะกำแพงไปสองสามครั้งด้วยความโกรธ

มันเกินไปแล้ว!

ฉันเคยสงสัยว่าสร้อยถูกยัดเข้าไปในกระเป๋าเดินทางของฉันยังไง แต่ตอนนี้ฉันต้องสงสัยแล้ว!

เป็นเขา เขาแค่อยากทำให้ฉันลำบากใจ!

และแหวนที่หายไป ฉันก็ไม่เคยเห็นมัน!

เขาชักจะเกินไปแล้วนะ !!

หลังจากทนมานาน ในที่สุดฉันก็อดไม่ได้ที่จะนั่งยองๆบนพื้น พิงกำแพงพลางร้องไห้

ฉันคิดว่าถึงเขาจะไม่รักฉัน แต่ก็เป็นเพราะฉันช่วยให้เขาได้หุ้น แม้ว่าเขาจะไม่ดีกับฉัน ก็อย่ารังแกฉันแบบนั้น!

เขามาทำให้ฉันรักเขาไม่ใช่เหรอ? !

ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน เมื่อคืนฉันใช้เวลาทั้งคืนคิดถึงอดีต ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนงี่เง่ามากเท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนรุ่งสางฉันไปเช็คเอาท์และลากกระเป๋าเดินทางไปสนามบิน

แม้ว่าเมือง A จะเลี้ยงดูฉันมานานกว่า 20 ปี แต่เพราะลู่จือสิงอยู่ที่นี่ เมื่อฉันกลับมาที่นี่ ฉันก็ลำบากใจแล้ว

ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งไปยังชวี่ชิงหนาน แล้วฉันก็ตรงขึ้นเครื่อง