EP. 2

EP. 2

หลายอาทิตย์ต่อมา

เรื่องในคืนนั้นกลายเป็นความทรงจำหนึ่งที่ยังติดตาตรึงใจฉัน แต่หลังจากคืนนั้นฉันก็ไม่ไปร้านเหล้าอีกเลย ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้นกับใครอีกเลย

เราไม่ได้แลกไลน์กันอย่างที่เขาบอก จึงไม่ได้ติดต่อกัน หลังจากคืนนั้นที่เรามีอะไรกันไปหลายรอบและเขาออกจากห้องฉันไปเกือบเช้า ไม่ได้นอนที่ห้องฉัน เพราะหลังจากเสร็จกิจที่ยาวนานเขาก็กลับไปเลย

และฉันก็ภาวนาตั้งแต่วันนั้นว่าอย่าให้เราได้เจอกันอีกไม่ว่าจะพื้นที่ไหนในมหาวิทยาลัยหรือบนโลกนี้ก็ตาม

“พวกแก คืนนี้อย่าไปช้านะ ถ้าสามทุ่มไม่มีคนนั่งเขายึดเก้าอี้ที่จอง” เสียงของคะนิ้ง เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น

“เออ รู้แล้วน่า”

ตอนนี้ฉันเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจ ชั้นปีที่สาม มีเพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกันสามคนนั่นคือเค้ก คะนิ้ง และต้องตา

ฉันจะสนิทกับเค้กมากกว่าคนอื่นเพราะมีอะไรฉันมักจะเล่าให้มันฟังคนแรก และนิสัยเราดูเข้ากันมากที่สุด

คะนิ้งจะเป็นพวกชอบเที่ยวหน่อย ถึงแม้จะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วแต่ก็มีแอบคุยกับคนอื่นสนุก ๆ ส่วนต้องตาจะเป็นคนเรียบร้อย พูดน้อยแต่ด่าทีเจ็บมาก

“เค้กมารับเราด้วยนะ” ต้องตาพูดแล้วยิ้มนิด ๆ

เรามักจะรู้สึกไม่ดีกันเสมอเวลาที่ต้องพายัยนี่ไปร้านเหล้า เพราะยัยต้องตาน่าจะเหมาะกับการไปวัดมากกว่า

“ได้เลยค่าคนสวย เดี๋ยวจะไปรับยัยเตยก่อนแล้วไปรับแก” เพราะกลุ่มเรามีแค่เค้กกับคะนิ้งที่มีรถยนต์ใช้เราจึงมักจะอาศัยพวกมันตลอด

“อาจจะมีผู้ชายไปนั่งด้วย” คะนิ้งบอกกับพวกเราแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“ใครอีก กิ๊กคนที่เท่าไร” ยัยเค้กถามออกไปแบบนั้น ซึ่งทุกคนรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องปกติของยัยนิ้งอยู่แล้ว

ถึงจะมีแฟนแต่เรียนคนละมหาวิทยาลัยแถมยังอยู่ห่างกันมาก ยัยนี่เลยทำตัวเป็นคาสโนวี แอบคุยกับคนนั้นคนนี้เป็นเรื่องสนุกไปเลย

ซึ่งบอกตามตรง ฉันไม่ค่อยชอบนิสัยข้อนี้ของมันเท่าไร เพราะฉันเกลียดการถูกหักหลังจากคนรักแบบนี้ แต่ก็ชินไปแล้วกับพฤติกรรมของมัน

“หนุ่มวิศวะค่ะ เดี๋ยวคืนนี้เจอ”

“ค่า อย่าไปหิ้วผัวคนอื่นมาแล้วได้พากันเตลิดเหมือนคราวที่แล้วนะ”

“ฮ่า ๆ” พวกเราพากันขำออกมาเมื่อยัยเค้กพูดจบ เพราะเคยมีครั้งหนึ่งที่ยัยคะนิ้งมันหิ้วแฟนชาวบ้านมากินเหล้าด้วย แล้วเมียเขาจับได้ วุ่นวายกันมากเพราะต้องพายัยคะนิ้งหลบไม่ให้โดนตบในร้าน

“เออ ฉันเช็กรอบคอบแล้ว คนนี้โสดแน่นอน”

@สถานบันเทิงชื่อดัง

ร้านนี้เป็นร้านดังของที่นี่เลย ไม่ว่าวันไหนคนก็แน่นร้านและต้องจองโต๊ะตั้งแต่ห้าโมงเย็นหรือไม่ก็ต้องจองข้ามวันหากเป็นวันหยุด

ที่คนเลือกร้านนี้เพราะมีเครื่องดื่มที่เป็นเอกลักษณ์ของร้าน เป็นสูตรที่ร้านอื่นไม่มีขาย

“เอาเหยือกใหญ่ค่ะ ขอแก้วหกใบนะคะ” ยัยคะนิ้งสั่งกับบริกรหนุ่มหล่อแล้วส่งยิ้มหวานให้อีก

“ทำไมต้องหกเหรอ” ต้องตาเป็นฝ่ายถามแทนความสงสัยของพวกเราทั้งหมด

“เดี๋ยวมีคนมานั่งด้วยไง”

ผ่านไปเกือบสามทุ่ม เครื่องดื่มของพวกเราหมดไปเหยือกหนึ่งแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นหนุ่ม ๆ ของยัยคะนิ้งโผล่มา โดนหลอกกลับแล้วมั้งเพื่อนฉัน

“จะสามทุ่มแล้ว ไม่มาละมั้ง” เค้กเป็นคนถาม

“มาแล้ว ๆ กำลังมา ช่วงนี้เขาทำโพรเจกต์ คงยุ่ง” รู้ดีขนาดนี้แสดงว่ามันสืบมาจริงจัง

“ปีสี่เหรอ แกก็ยังกล้าชวนเขามาเนอะ ใครยุ่งกับเด็กปีสี่นี่เหมือนเป็นพวกมารเลยนะ” เค้กต่อว่าแล้วปรายตามองเพื่อนตนเองที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

รู้สึกว่าวันนี้มันจะอาการหนักนะ ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิว่าจะเป็นอย่างไร ทำไมดูตื่นเต้นขนาดนั้น

“พี่คิว !” แล้วยัยนั่นก็โบกมือให้ใครบางคนซึ่งอยู่ด้านหลังฉัน เลยต้องหันไปมองตาม คงจะเป็นคนแอบคุยคนใหม่ของมันนั่นละ

“!!”

จังหวะที่ฉันหันไปมองก็สบตาเข้ากับผู้ชายที่กำลังเดินมาทางนี้พอดี เขาเองก็มองมาแต่ไม่ได้มีท่าทีตกใจเหมือนฉันแล้วยังยกมุมปากขึ้นด้วย ท่าทีแบบนั้นมัน...

ไม่จริงมั้ง ฉันเมาแล้วหรือ