EP. 3

EP. 3

“พี่คิวไปส่งนิ้งได้ไหมคะ” ไม่รู้มันเมาจริงไหม ปกติก็เห็นมันคอแข็งกว่าเพื่อน แต่ตอนนี้เกาะพี่คิวเป็นปลิงเลย

“เอารถมาไม่ใช่เหรอ” พี่คิวถามแล้วขมวดคิ้วเข้าหากันมองยัยคะนิ้งที่เกาะแขนตนเองอยู่

“ค่ะ แต่ตอนนี้ขับไม่ไหวแล้ว”

“เดี๋ยวพวกเราไปส่งก็ได้ค่ะ” ยัยเค้กเดินเข้าไปลากแขนยัยคะนิ้งออกมาเมื่อเห็นว่าพี่คิวไม่ได้อยากไปส่งเท่าไร

“พวกแกอย่าขัด” ยัยคะนิ้งกระซิบเสียงลอดไรฟันใส่พวกเราก่อนจะเดินไปหาพี่คิวอีกรอบ

“สงสัยมันอยากกินพี่เขาเต็มทน ฉันเชื่อเลย” ยัยเค้กพูดแล้วเดินหนีไปที่รถเหมือนไม่ชอบใจเท่าไร

“แกจะกลับกับพี่เขาใช่ไหม แล้วรถล่ะ” ฉันเดินไปถามมันที่ตอนนี้แทบจะสิงร่างพี่คิวแล้ว

เขามองมาทางฉันเหมือนกันแต่ไม่ตอบอะไร

“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้มาเอา” ยัยนั่นทำเสียงยานคางเหมือนคนเมาจริง ‍ๆ นั่นละ

“ให้พี่คนนั้นเอากลับให้ได้ไหม แกจะทิ้งรถทั้งคันไว้เลยเหรอ” พอพูดจบยัยคะนิ้งก็พ่นลมหายใจออกมาเหมือนรำคาญ

“พี่แม็คเอารถไปให้คะนิ้งหน่อยได้ไหมคะ”

“อ้อ ได้ครับ”

เมื่อเคลียร์ทุกอย่างเสร็จฉันจึงหันหลังเดินออกมากับต้องตา ซึ่งตอนนี้ยัยเค้กไปอยู่ในรถรอแล้ว

“มีผัวแล้วต้องทำแบบนี้อีกเหรอวะ สงสารผัวมันจริง ๆ ถึงจะเป็นเพื่อนก็เถอะ แต่ฉันไม่ชอบนิสัยแบบนี้ว่ะ” ยัยเค้กบ่นขึ้นมาทันทีที่เราสองคนขึ้นมาบนรถ

“นั่นสิ ต้องตาว่าคะนิ้งนิสัยแย่เกิน ดูแรด”

ฉันได้แต่นั่งเงียบฟังพวกมันบ่นกันในรถจนกระทั่งยัยเค้กมาส่งถึงหน้าหอตนเอง

มาถึงฉันก็อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนบางเบาใส่สบายเพื่อเตรียมตัวนอน ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนแล้วด้วย

ก๊อก ๆ

พอได้ยินเสียงเคาะประตูขณะที่กำลังจะทิ้งตัวลงนอน ฉันถึงนึกขึ้นมาได้ว่าพี่คิวนั่นบอกจะมาเอาของที่เขาลืมไว้

แต่เขาไปส่งยัยคะนิ้งไม่ใช่หรือ นึกว่าจะอยู่กับยัยนั่นเสียอีก

“...” ฉันเดินไปเปิดประตูก็เห็นเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่งอยู่หน้าห้อง พอเห็นหน้าปุ๊บมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที “เดี๋ยวหยิบมาให้”

ว่าแล้วฉันก็เดินกลับมาหยิบสร้อยที่มีจี้ล็อกเกตเงินของเขา ฉันเก็บมันเอาไว้ทั้งที่ภาวนาว่าต้องไม่เจอเขาอีกแท้ ๆ คิดว่าจะเอาไปทิ้งแล้วด้วย ดีเท่าไรไม่ทิ้งไปเพราะแอบดูแล้วคงเป็นรูปแม่เขา ถ้าทิ้งคงได้มีเรื่อง

แกร๊ก

แล้วก็ตกใจขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนั้น พอหันกลับไปมองด้านหลัง ก็เห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกับล็อกประตูห้องให้เสร็จสรรพ

“นอนด้วย เพื่อนเธอมอมเหล้าฉันจนกลับไม่ไหว” ว่าแล้วเขาก็วางกระเป๋าคาดอกของตนเองไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปห้องน้ำและเดินออกมา

กลับไม่ไหวแต่มาหอฉันไหว ?

“ไม่ได้” ฉันบอกทั้งที่ยังยืนนิ่ง งุนงงอยู่

“ทำไม”

“พี่คุยกับเพื่อนเตยแต่มานอนห้องเตยเนี่ยนะ ใครรู้เขาด่าเตยตายแน่” ฉันพูดแล้วขมวดคิ้วมองคนร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้

“ยืมผ้าหน่อย จะเช็ดหน้า” นี่เขายังฟังที่ฉันพูดไหม

“พี่คิว” ฉันเรียกชื่อเขาเสียงเรียบแต่ก็เดินไปหยิบผ้ามาให้ “ออกไปเลย ไม่ให้นอน”

“ฉันต้องสนใจด้วยเหรอ เพื่อนเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน” เขาไม่สนอย่างที่ว่าจริง ๆ เพราะตอนนี้เขาถอดเสื้อ ถอดกางเกงยีน แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเลยทันที

“พี่คิว ! แต่เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนะเว้ย !”

“...” เงียบ หรือเขาเมาจริง ๆ

ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาไม่ยอมกลับ ให้ลากออกห้องก็คงไม่ไหวมั้ง

ฉันเดินไปปิดไฟจนเหลือแค่ไฟหัวเตียงก่อนขยับตัวลงไปนอนหันหลังให้คนที่นอนคว่ำอยู่ สักพักก็ได้ยินเสียงเขาขยับตัวแล้วมือก็เลื่อนผ่านหน้าฉันจนต้องรีบหันกลับไปมอง