EP. 4

EP. 4

เมื่อตื่นเช้ามา เขาก็ไม่ได้อยู่ในห้องเพราะกลับไปแล้ว และฉันเป็นคนนอนตื่นสายด้วยจึงไม่รู้ว่าเขาออกไปตอนไหน

ต่อแต่นี้เป็นต้นไป ฉันคงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เจอผู้ชายคนนี้อีก...

!!

ความคิดที่มุ่งมั่นของฉันยังไม่ทันจบลง สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนหัวเตียง

นาฬิกาข้อมือราคาแพงของเขา สร้อยล็อกเกตที่เขาบอกจะมาเอาคืน ตอนนี้ยังคงอยู่ในห้องฉันเหมือนเดิม แล้วยังมีของชิ้นใหม่ตามเพื่อนมาอีกชิ้นด้วย

ลืมจริงหรือตั้งใจ ?

ฉันเม้มปาก มองของที่เขาทิ้งเอาไว้แล้วกำหมัดทุบกับที่นอนอย่างหงุดหงิด

“ไอ้บ้าคิว !”

หลายชั่วโมงต่อมา

“เอาอะไร”

“สปาเกตตีซอสมะเขือเทศปลาหมึก” ฉันตอบยัยเค้กแล้วเล่นมือถือตนเองดูอะไรเรื่อยเปื่อย

“มาม่าผัดขี้เมาทะเล” ต้องตาที่นั่งข้างฉันพูดต่อ

“ยัยคะนิ้งมันจะเอาอะไร ไม่มาสักที สงสัยเมื่อคืนหนัก” เค้กบ่นอุบอิบก่อนจะกดมือถือตามคะนิ้งในแชตกลุ่มของพวกเรา

คำพูดของยัยเค้กทำให้สมองฉันเริ่มทำงานหนักอีกครั้ง ฉันไม่อยากมีความลับกับเพื่อนเลย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรบอกหรือเปล่านะ

แล้วถ้าพวกมันรู้ทีหลังล่ะ ฉันจะถูกมองอย่างไร

“พวกแก...” ฉันพูดออกไปแค่นั้น เสียงอีกคนก็ดังขึ้นมาแทรก

“มาแล้ว” ต้องตาพูดแล้วเงยหน้าขึ้นมองหน้าร้านก็เห็นยัย‍คะ‍นิ้งกำลังเดินเข้ามาพอดี

“ไง เมื่อคืนพี่เขาจัดหนักให้แกเหรอ” ยัยเค้กพูดแซะแต่ยัยคะนิ้งกลับทำหน้าบอกบุญไม่รับ

“จัดหนักอะไร ส่งฉันหน้าหอแล้วกลับไปเลย” ยัยนั่นตอบแล้วหยิบน้ำขึ้นมาจิบ

“เขามีอะไรที่น่าสนใจกว่าแกป้ะ” ยัยเค้กหัวเราะเบา ๆ เหมือนสมน้ำหน้าเพื่อน ส่วนฉันได้แต่นั่งเงียบฟังพวกมันเพราะเรื่องนี้เข้าฉันเต็ม ๆ

“จะมีอะไรน่าสนใจกว่าฉัน เมื่อคืนฉันจัดเต็มขนาดนั้น” คะ‍นิ้‍งพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ

“หมายถึงอ่อยจัดเต็มใช่ไหม” ประโยคนี้ต้องตาเป็นคนพูด

“เออ อีกนิดเดียวก็จะแก้ผ้าให้ดูแล้ว ถุย !” คะนิ้งตอบอย่างประชด ฉันก็ได้แต่เงียบฟังอย่างกังวล

ส่วนเค้กก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา สองคนนี้มักจะไม่ถูกกัน เพราะยัยเค้กมันบอกว่าคะนิ้งทำตัวไม่น่ารักนั่นละ สำหรับฉันก็เฉย ๆ นะ ไม่ได้คิดอะไรมากกับนิสัยของเพื่อนหรอก ตอนนี้ยิ่งสอนใครไม่ได้ใหญ่เลยเพราะฉันก็ไม่ใช่คนดีอีกแล้ว

“หรือพี่เขารู้ว่าฉันมีแฟนถึงไม่อยากยุ่งวะ”

“รู้ตัวก็ดีนะ ไม่มีใครอยากยุ่งกับคนมีเจ้าของหรอก” เค้กคนเดิมที่ชอบตอกย้ำคะนิ้ง

“แต่เท่าที่รู้มาพี่คิวเขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้นะเว้ย ได้ฉายาคาสโนวาแห่งเอนจิเนียร์มาแล้ว ไม่น่าปล่อยให้ผู้หญิงน่ารักอย่างฉันหลุดมือป้ะ” ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ ยิ่งได้ยินสิ่งที่ยัย‍คะ‍นิ้‍งพูดยิ่งอึดอัด “ไม่งั้นเขาจะยอมมาเหรอ ที่ฉันชวน”

ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขานะ แต่ความกังวลของยัยนั่นมีผลมาจากฉันนี่ละ เพราะเมื่อคืนเขามาหาฉัน

“แกไม่น่าสนใจพอไง”

“รำคาญ”

“พอ ๆ ข้าวมาแล้ว” ฉันรีบตัดบทแล้วสนใจกับข้าวที่พนักงานเอามาเสิร์ฟ

แล้วบทสนทนาเรื่องผู้ชายก็จบลงแค่นั้น

บางทีก็อยากภาวนาอีกเรื่อง นั่นคือขอให้ยัยคะนิ้งเลิกสนใจพี่คิวเสียที แต่ดูเหมือนจะยากพอควรเพราะเท่าที่เห็นมามันสนใจคนนี้มากสุดแล้ว

หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเราก็ไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ากันต่อ เพราะอยู่หอมันก็เบื่อ ๆ ทีแรกว่าจะหาหนังดูสักเรื่องแต่ไม่มีเรื่องที่พวกเราถูกใจเลยแม้แต่เรื่องเดียว เลยเปลี่ยนเป็นเดินชอปปิงแทน

“ไปห้องน้ำนะ เดี๋ยวมา” ฉันบอกพวกมันที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ในร้านเสื้อผ้าแฟชั่น ซึ่งร้านนี้ถือเป็นร้านที่สาว ๆ มหาวิทยาลัยย่านนี้รู้จักดีเพราะถือว่าใหญ่ที่สุดและมีของให้เลือกเยอะที่สุดด้วย